We hebben het laarzenpad voor het eerst gelopen. Het kostte aanvankelijk moeite om de kinderen warm te krijgen voor het plan. Maar het lukte: Jonas en Hannah hebben zelf gefietst naar het startpunt (langs een kinderboerderij, langs een restaurantje, ngngngngg). Eenmaal in het gebied deed de natuur enorm zijn best: belachelijk mooi weer en het ene  na het andere bijzondere item vloog / kroop / zwom voorbij. Ik verdacht ze van een schema, opgelegd door natuurmonumenten. We struikelden er trouwens ook over de Mannen van een Zekere Leeftijd, gewapend met buitenmaats telelenzen, al dan niet afgetopt met fototoestel. Eenmaal thuis metselden we een tosti in de snaveltjes en toen konden ze met een gerust hart aan hun beeldschermtijd beginnen. Lekker met vogels schieten, joehoe!

Jonas zit sinds eind oktober op atletiek. ’s Woendags traint zijn groepje in de sporthal (tot het voorjaar, daarna buiten), en ’s zaterdags op de atletiekbaan. Hij heeft er erg naar zijn zin. Het eerste doel is om te leren een kilometer hard te lopen. Dat gaat allemaal heel speels, met veel spel en weinig gedril.

De foto’s zijn niet van geweldige kwaliteit, want de plek langs het veld waar wij ouders mogen kijken naar de kinderen, ligt ’s ochtends tegenover de zon… Later hoop ik een keer een betere serie te schieten.