Vanmiddag werden Jonas en Hannah tijdens het spelen op het schoolplein opgeschrikt door gillende politie- en ambulancesirenes. De bijbehorende auto’s en bussen kwamen in de naast de opvang gelegen Kapelstraat tot stilstand, nog geen 100 meter verderop.

De leidsters van de opvang reageerden adequaat en dirigeerden, geholpen door Het Noodprotocol, direct alle kinderen naar binnen. Al snel hingen de traumaheli en een politiehelikopter boven de straat. Er bleek een steekpartij te zijn geweest in een coffeeshop om de hoek en de dader was voortvluchtig (en werd enige tijd later aangehouden).

De kindjes van Jonas’ groep waren danig onder de indruk van het machtsvertoon, dat vanuit de ramen van de opvang goed kon worden gevolgd. En ze werden door leidster Jacqueline aan het tekenen gezet, zodat ze konden visualiseren en praten over wat ze hadden gezien. Daar hielden we een primeur aan over: Jonas tekende een helikopter met een man (zwart) en een vrouw (oranje) erin. Ze zaten op stoelen en de piloot (de man) had een stuur vast. En er scheen een vrolijk zonnetje, want de lucht was opgeklaard.

We hebben in de vakantie een tent gekocht, slaapzakjes voor de kinderen en een matje voor Jonas (Hannah had er al één). Alles via internet en in de aanbieding. De tent is stahoogte en er zitten twee slaapcabines in. Dit is hem en dit is een filmpje waarin hij door twee handige mannen wordt opgezet (die krijg je er niet bij). Vrijdag wordt de tent bezorgd.

Vandaag werden de slaapzakjes en het matje door de postbode afgeleverd. We gingen alles uitpakken en proberen. De kinderen vonden het geweldig. Hannahtje weigerde uit de slaapzak te gaan na het testen.

We zijn van plan om in de zomer in Frankrijk te gaan kamperen. Ja, wij schuwen echt geen enkel cliché. Ik denk dat we gauw maar eens naar dakkoffers moeten gaan kijken…

Vanmiddag terwijl Hannah sliep heb ik met Jonas een kijkdoos geknutseld. Jonas vond het moeilijk om een thema te kiezen dus we hebben twee kamertjes in de kijkdoos gemaakt. De ene heeft als thema de Leeuwenkoning en de andere Cars. Hij is mooi geworden en Jonas riep verheugd: ‘Cool mam!’

We hebben genoten van de kerstvakantie. Op een paar dagen met zieken na (en een Oudejaarsavond die daardoor de mist in ging) verliep alles prima. We konden lekker rustig van maaltijd naar maaltijd leven zonder wekker, zonder broodtrommels, rugzakjes, reservekleding, invulstrookjes en de bijbehorende logistieke vraagstukken. Heerlijk. De kinderen maken schijnbaar gebruik van de rust door hard te groeien. Vooral Jonas schiet de hoogte in.

Jonas en Hannah zijn twee keer naar de nieuwe kinderopvang geweest en tot nu toe zijn de ervaringen goed. Ik ben opgelucht dat het geen grote tegenvaller is geworden. Jonas is wel benauwd over hoe dat allemaal moet aanstaande maandag, als hij door een medewerker van Philippo van school zal worden afgehaald (wie dan, waar dan, weet de juf dat al, hoe moet ik er dan heen, etc.) maar dat is na één keer duidelijk. Er komt iemand op het plein hem halen, ze gaan samen door de geheime deur in de schoolmuur. Vervolgens hoeft Jonas nog maar een paar stappen te lopen of hij is al in het gebouw van de naschoolse opvang.

Woensdag heeft Boaz bij Jonas gespeeld en vrijdag heeft Jelle bij Jonas gespeeld, beide bezoeken waren heel geslaagd. Oma Henny is toch nog een dinsdag geweest, ze heeft onvermoeibaar spelletjes gespeeld terwijl buiten een storm gierde. We hebben deze vakantie een paar nieuwe wandelingen gemaakt. Jonas en Hannah zijn allebei geknipt door kapster Denise. En de kinderen hebben de hele vakantie naar hartelust gespeeld met de vele sinterklaascadeaus. Uit dankbaarheid(?) verzoeken ze dagelijks om sinterklaasliedjes. Vooruit dan maar, zolang de R nog in de maand zit…

Jonas en Hannah hebben elkaar niet al te zeer gemolesteerd deze vakantie, al staat het huis af en toe te schudden van hun confrontaties. We moeten dan goed uitzoeken hoe het zit, want Hannah is beslist niet uitsluitend slachtoffer. Bovendien plant Hannah zo haar eigen wraakacties om openstaande rekeningen te vereffenen: Duplo in de vuilnisbak gooien, LEGO in de open haard gooien, pyjama van Jonas verstoppen in de wasmachine, boeken afpakken & ombuigen, snel op Jonas’ plaats gaan zitten als hij even opstaat, Jonas onverhoeds van achter aanvallen, vervolgens moord en brand krijsen als Jonas haar terugslaat.

Ach, als ik er zo over nadenk heeft het normale leven ook zo zijn bekoringen. Al mijn collega’s gaan zelf naar de WC, ik hoef ze zelden uit elkaar te halen om daarna vrede te stichten, heen en terug kan ik rustig zitten sudderen in een klamme forenzenwagon. Nog één dag onbekommerd scharrelen en dan gaan we weer beginnen.

Vandaag is Hannah voor het eerst een halve dag naar kinderopvang Philippo geweest. ’s Maandags is ze met 8 andere kindjes op de groep, op donderdag met 10 anderen. We maakten kennis met de leidsters Lianne en Maaike. Hannah vond het spannend, ze was met grote ogen aan het rondkijken en opletten, maar ze zag al snel een poppenwagen en ze begon na een kwartiertje met spelen. Toen we haar ophaalden om 13.00 was ze druk aan het meedoen met de anderen en we hoorden haar hier en daar al wat regie-aanwijzingen geven ;-). De eerste indruk was dus goed. Hannah doet nu haar middagslaapje thuis, ze was bekaf en dat uitte zich in héél baldadig gedrag.

Jonas ging ook voor het eerst naar zijn nieuwe NSO-groep. Hij was daar met 14 andere kinderen, onder wie een paar van zijn school en één uit zijn klas (Julia) Ze begonnen de ochtend met vrij spelen, daarna gingen ze een sneeuwpop maken van papier-maché en na het middageten mochten ze even een paar tekenfilms kijken. Toen we hem ophaalden zat hij bij de andere kinderen die op/rond/naast de bank tv zaten te kijken. Hij ging al een beetje op in de groep, hij zat er vrij ontspannen bij. We gaven we hem de keuze om mee te gaan of te blijven en tot onze verrassing koos hij voor blijven. Dat lijkt ons een goed teken! Vanmiddag gaan ze buitenspelen en tekenen.

Deze foto’s zijn genomen bij het afscheid van de Sterrendaalders: