De afgelopen dagen zijn we, op Hannah na, allemaal ziek, zwak en misselijk geweest.

Jonas werd eergisteren als eerste getroffen. Hij hing als een slap popje op de bank. We konden hem alleen een plezier doen met het integraal voorschotelen van de DVD’s Plotseling ging de olifant aan (briljante dierenverhalen van Toon Tellegen) en Keepvogel.

Gisteren ging het iets beter met Jonas. Hij was al in voor een spelletje. Ik (Alex) speelde Dier op Dier met hem, en dat leidde Jonas af. Hij won bovendien voor het eerst op eigen kracht (dat wil zeggen: niet door een fout van een beider ouders) en dat maakte dat hij zeer in zijn nopjes was.

Vandaag was hij helemaal boven jan; we maakten alweer een wandeling op de Bussumse heide. Jonas stelde ter plaatse voor dat het een zwammenwandeling moest worden, maar omdat we onderweg geen zwammen tegenkwamen, vielen we terug op de beproefde bankjeswandeling (zelfde parcours, het is slechts een theoretische kwestie).

Jonas is laatst begonnen aan een soort van wetenschappelijk experiment. Nou ja, het was eigenlijk meer een observatie.

’s Ochtends liep Jonas gedecideerd naar de badkamer, heel ongebruikelijk. Hij ging niet naar de WC (dat zou te mooi zijn), maar hij liep naar het bad. De avond ervoor had hij tijdens het badderen een aantal flessen en kopjes gevuld met water. Die had hij op de badrand geparkeerd. Hij wilde ’s ochtends gaan voelen of het water nog warm was. En zo niet, waarom dan niet.

Helaas had zijn moeder weer eens roet in het eten gegooid. Ik had in opruimdrift de hele opstelling van zijn experiment leeggegooid. Wat zonde nou. Nu kwam ik er ook niet aan toe om uit te leggen waarom dat water was afgekoeld en waar die warmte dan gebleven was. Dat kwam me eigenlijk wel goed uit want ik moest even heel diep nadenken hoe ik dat nou het beste kon uitleggen.

Eigenlijk doet Jonas voortdurend experimenten, want ook als hij een stuiterbal tegen verschillende oppervlakten werpt, als hij poppen van verschillende hoogten van de trap gooit, door plassen waadt, in poep roert, als hij onderdelen van het servies laat tollen en als hij bellen blaast in zijn chocomel/karnemelk/limonade/appelsap/thee, doet hij natuurlijk onderzoek (naar structuur, massa, zwaartekracht, viscositeit etc.). Wat vreselijk dat zijn ouders hem in bijna alle gevallen de voet dwars zetten. Zo kan hij nooit ontdekkingen doen.

Hmm gauw maar eens naar NEMO/NASA/CERN of een oord waar je alles mag aanraken en proberen. Ik weet niet of ik er al aan toe ben om het huis ter beschikking te stellen van de wetenschap.

Zondagochtend heeft Marjolein Jonas opgehaald met de trein. Jonas mocht vanmiddag spelen bij Marjolein en Alex in Amsterdam. Er lag een heel programma voor hem klaar. Jonas verheugde zich erg op de middag exclusieve aandacht en op de treinreis.

Marjolein had het strak gepland: om vijf voor half twaalf kwam ze aan met de trein uit Amsterdam, en om vijf over half twaalf zou ze met Jonas weer in de trein naar Amsterdam stappen. Het plan werkte uitstekend. Tot Jonas’ vreugde troffen ze een dubbeldekker en ze gingen bovenin zitten. Hannah en ik hebben ze uitgezwaaid op het perron.

In Amsterdam namen Marjolein en Jonas de tram. Thuis gingen ze eerst lekker een tosti eten met Alex (J: ‘met ketchup!’) en daarna gingen ze koekjes bakken. Terwijl de koekjes in de oven stonden is Jonas met Marjolein naar een speeltuin geweest waar Jonas flink ging klimmen. Toen ze terugkwamen gingen ze koekjes eten en DVD kijken, het kon niet op. Toen we Jonas in Amsterdam kwamen halen had hij rode wangen van opwinding. Hij had een fantastische middag gehad!

Zaterdagochtend toen ik beneden kwam speelde Jonas al tevreden in de kamer. Hij had dikke sokkken aangetrokken en een vest, hij had alle lichten zelf aan gedaan en hij had de tafel alvast gedekt (dat wil zeggen hij had placemats, borden, bekers en rietjes neergezet voor zichzelf en voor Hannah).

Toen ik de rest van het ontbijt ging klaarzetten viel mijn oog op ons boodschappenlijstje, een whiteboard in de keuken. Daar stond op:

juist ja, spruitjes! (‘spret’)
Dat had Jonas helemaal zelf bedacht en gespeld.

Kennelijk had Jonas door hoe mooi Alex en ik het vonden, want de volgende ochtend stond er bij geschreven:

precies, spinazie!

Het idee komt helemaal uit hemzelf. Ik vraag me wel af waarom hij juist twee door hem verafschuwde groenten op het boodschappenlijstje heeft gezet, maar op die vraag heb ik nog geen antwoord gekregen.

Sinterklaas heeft stevig huisgehouden dit jaar. Niet alleen werden de kinderen een aantal keer verrast met kleine cadeautjes in hun schoen, er kwamen in het weekend van 3-4 december en op maandag 5 december zelfs juten zakken aan te pas.

De Sint had heel mooie dingen bedacht dit jaar. Zo heeft hij een fikse bodem gelegd in de verkleedkist. De kinderen kunnen nu spelen dat ze politie, ridder, vlinder, zorro, dokter, tovenaar of ballerina zijn. Dat doen ze nu ook de hele dag. En als ze even klaar zijn met verkleden kunnen ze puzzelen, met lego spelen, lezen, knutselen, noem maar op. Jonas en Hannah waren heel erg blij!