Oma Henny werkt met liefde en geduld aan Jonas’ muzikale opvoeding. Sinds kort gaan ze elke maandag samen naar muziek op schoot. Bij binnenkomst moet hij soms even huilen van alle drukte, maar zodra de les begint vindt hij het leuk. Jonas doet goed mee, al doet hij niet precies wat de rest doet. Zo sabbelt hij op de drumstokken en schreeuwt hij wel eens door de liedjes heen. Het geeft gelukkig allemaal niks, juf Marjan is niet streng. Deze week mochten Jonas en zijn oma ter afsluiting samen op de grote trom slaan.


Deze foto’s hebben we gekregen van oma Henny!

Jonas heeft het tijgeren helemaal in de vingers, pardon ellebogen. Ze zijn ruw van de grote afstanden die hij in ons huis aflegt. Daar onderzoekt hij vervolgens zaken als de gordijnen, de deuren, de versterker, de stoffer-en-blik en de ovenwanten.

Niet al deze activiteiten zijn geoorloofd. Zo willen we dat hij van de volumeknop en onze wijnvoorraad afblijft. Steeds vaker hoort hij ‘NEE Jonas, dat mag niet’, waarbij we hem weghalen of ergens anders naartoe leiden. Jonas begrijpt het half. Hij weet nu dat zijn ouders interessante geluiden maken als hij naar de flessen grijpt, maar het doel ontgaat hem vooralsnog.

Dingen die hij wel mag doen zijn sinaasappelkaatsen (jeu d’oranges) en lachen tegen het smalle jongetje in de vuilnisbak.

De wereld is er om uitgevonden te worden. Zie hier Jonas’ ontdekking van de zwaartekracht door middel van empirisch onderzoek. Mag ik opmerken dat ene I. Newton 23 jaar oud was, toen hij op hetzelfde idee kwam? En dat zonder ‘sock-whirl-effect®’.

De laatste tijd oefent Jonas zijn stem steeds harder en vaker; zouden zijn muzieklessen met oma Henny nu al vruchten beginnen af te werpen? Voorlopig lijkt het erop dat Jonas de triangel terzijde werpt en rechtstreeks naar een prime spot in een Fins bulderkoor solliciteert.

Jonas heeft zijn eerste lidmaatschap bemachtigd, dat van de speelotheek. Elke drie weken gaan wij langs bij het buurtcentrum in de transvaalbuurt om daar bij drie welwillende welzijnsdames drie nieuwe speeltjes uit te zoeken. Ideaal, want zo heeft Jonas steeds leuke nieuwe dingen zonder dat wij kniediep door het speelgoed waden. Deze keer viel de keuze op blokken, een rijdend eendje een een puzzel.

Jonas doet aan powerpuzzelen: hij mikt in één beweging alle stukjes eruit en hij kijkt me daarna vragend aan ‘Zo, klaar. Had je verder nog iets?’

Vorige week ben ik met Jonas naar de kapper geweest, want hij kreeg een hooliganmatje. De kapster was handig in baby’s knippen. Jonas en ik kregen allebei een cape om en ik moest Jonas bezig houden en hem zo rustig mogelijk laten zitten. Dat lukte niet zo, de plantenspuit met water, de kam, de schaar, de spiegel, het was allemaal even interessant en Jonas bewoog wild heen en weer. Het werd een soort rodeokappen. De kapster heeft Jonas’ matje eruit geknipt en zijn pony bijgesnoeid, allemaal heel subtiel. Ze zei ‘Ik kan het bovenop zijn hoofd ook kort knippen, dan zit het nu leuk maar dan heb je over twee weken een kaketoetje’. Zij adviseerde ons zijn haar bovenop lang te laten en het haar eventueel plat te plakken met wax. Nu heeft hij dus modelletje gewaxte kuifeend, maar Haagse Harry is-ie niet meer.
Vóór:

Na: