Vorige week zijn we begonnen Jonas te voeden met Echt Eten. Zijn eerste project was een geprakte banaan. De banaan smaakte hem goed, maar Jonas moest wennen aan voedsel met een andere consistentie in zijn mond. Tijdens het doorslikken van de happen kneep hij zijn ogen stijf dicht, alsof hij zijn keel hielp om elke hap weg te krijgen. Wij rolden van onze stoelen van het lachen om zijn gezichtsuitdrukkingen.

De dag erna verslond Jonas achteloos een tweede banaan, met één hand in zijn broekzak, of hij nooit anders gewend was. Inmiddels staat de teller op: drie bananen, twee peren, één appel en één hapje gekookte wortel.

Bij het voeren van de gepureerde wortel werd ons jongetje woedend. Hij deed alle luiken dicht en wendde grommend zijn hoofd af. Er viel geen compromis te polderen. Toen hebben we hem zijn vierde banaan voorgezet. Morgen mengen we de oranje prak met wat moedermelk, kijken of hij dat slikt.

Tot nu toe kreeg Jonas uitsluitend borstvoeding. Vandaag ben ik hem gaan wegen om te kijken tot hoeveel grammen ik hem heb vetgemest. Zijn zonnige humeur sloeg om in een donderbui zodra ik hem in de schaal legde. Door zijn ferme getrappel bleef de weegschaal wiebelen, dus exact heb ik het niet kunnen vaststellen, maar hij woog ongeveer 7300 gram. Daar ben ik verschrikkelijk trots op: 7,3 kilo Jonas, powered by mom’s milk!

Zondag gingen we op babybezoek bij Suzanne en Matthijs. Vergeleken met hun acht dagen oude zoon Joris is Jonas alweer een flinke kluit. Jonas was echter het meest geïnteresseerd in Rozemarijn. Hij hield haar scherp in het oog en hardop lachend probeerde hij haar aandacht te trekken.

Het wordt koud en Jonas had warmere kleding nodig. In de buurt is een hippe kinderkledingwinkel die we normaal slechts passeren op weg naar de HEMA. We vielen daar direct voor een blauwe winterjas en leren slofjes. Het stoere jasje is een cadeau van tante Rita. Het staat hem prachtig!

Nu Jonas twee vlijmscherpe tandjes heeft, geven we hem regelmatig een Allerhande of VPRO-gids om in zijn nieuwe stoel aan tafel te kunnen knagen. De Allerhande weet hij inmiddels in korte tijd te demonteren. Gisteren letten we een moment niet op en voor we het wisten was Jonas begonnen aan een nieuw project: het opknagen van de tafel. Aangezien hij daarin behoorlijk effectief was, zijn we nu op zoek naar een vervanger voor de Allerhande met meer Ausdauer.

We zijn zo bezig met leven en werken dat we haast zouden vergeten de laatste nieuwtjes te vermelden. Het gaat goed met Jonas, hij slaapt, drinkt en speelt geestdriftig. Zijn eerste tandje is volledig door (je ziet hem blikkeren als hij gaapt) en gisteravond constateerden we dat er ook een tweede ondertandje aan zit te komen. Het is erg gevaarlijk om nu nog een vinger in zijn mondje te steken. Jonas is gewend op de crèche en zijn ouders zijn gewend aan het idee, al laten we hem nog geen lange dagen achter. Sinds kort kan Jonas heel hard in het wipstoeltje zwiepen, dat vindt hij geweldig. Zou hij dat op de crèche gezien hebben van de andere kindjes? Ook een heel handige vaardigheid: Jonas kan zijn speen zelf in- en uitdoen. Zo kan hij zichzelf troosten, fijn hoor!

Op dinsdagmiddag halen Opa Huub en Oma Elly Jonas op uit de crèche voor een heel gezellige middag met zijn drieën…

Jonas kan weliswaar nog niet zelfstandig zitten, maar hij kan inmiddels wel al heel lang zijn hoofd stabiel omhoog houden (vinden zijn trotse ouders). We hebben vrijdag zijn stoel in elkaar gezet; de Stokke Tripp Trapp biedt vrij veel steun en we hoopten dat Jonas er al comfortabel in kon zitten.

Gisteren heeft Jonas voor het eerst in zijn Tripp Trapp plaats genomen. Hij vond het geweldig om bij papa en mama aan tafel te zitten en hij versnipperde met veel plezier zijn lectuur.