Even hoor: door onze blog kon ik precies nagaan wanneer Jonas op zwemles is gegaan: 28 Maart 2012.

MAART 2012!

Dat betekent dat we nu al 1 jaar en 7 maanden (onderbroken door grote en kleine vakanties) elke woensdagmiddag naar het zwembad, de Poel des Verderfs op en neer gaan.  Jonas vindt zwemmen allang niet meer leuk. Voor de zomervakantie was er sprake van dat Jonas naar badje 4 mocht, maar nu is het al herfstvakantie geweest en sinds de zomer heb ik geen woord meer gehoord over doorschuiven. Voor de vakantie was er kijkles en toen ben ik maar eens aan de badmeester gaan vragen hoe het ging. Of eigenlijk vroeg ik: wat maakt dat hij nog niet naar badje 4 kan, wat is er nog niet in orde? Daar had meester Dennis geen antwoord op.

Meester Dennis met zijn toffe smoel staat namelijk liever naar zijn stagiaire te kijken. Inderdaad een heel leuke meid, een beeldschone bloem in die walgelijk klamme biotoop. Terwijl zij met één kind iets onduidelijks staat te doen in het diepe, staan 9 (!negen! ) natte kinderlijfjes klappertandend toe te kijken. Meester Dennis met zijn vlotte babbels (type: neef Martijn) staat aan de kant, anders wordt zijn haar nat. Hij kijkt beurtelings op zijn aaiped met daarop ‘de administratie’: hokjes met smileys, ik verzin dit niet, en naar de stagiaire. Hem kan het niks verrotten dat die garnalen in het zwembad staan te rillen zolang hij zijn 75 Euro beurt. Nee, zwembaden, zwembadpersoneel, chloor, het geheel is wat mij betreft een vrij accurate representatie van de hel.

De administratie van meester Dennis

Dit alles ga ik natuurlijk niet tegen Jonas vertellen, of zelfs maar laten merken. Maar ik ben nu lang genoeg een brave rustige ouder geweest. Ik ga meester Dennis met zijn brutale bek na elke les de pis lauw maken, totdat hij Jonas bevordert alleen al om van mij af te zijn. Want kennelijk werkt het alleen zo, op zijn Goois. Bah. Woest oneerlijk, dat je alleen als zeurende ouder of lastig kind wordt bediend.

Naschrift: zojuist heb ik blootsvoets en krijgslustig mijn roestige koffie-adem in het gezicht van ome Dennis geslingerd. Oogst: volgende week mag Jonas beginnen in badje 4.

Wat vertrouwde Jonas mij vlak voor de zwemles toe: ik hoop niet dat ik naar badje 4 moet want daar is een heel enge zwemjuf (en dat is WAAR)…. hmmm, wordt vervolgd.

Hannah heeft nu dus een grotere slaapkamer. Voor beide kinderkamers hadden we nog wat meubels en verlichting nodig en dat resulteerde zaterdag in een gezamenlijk bezoek aan IKEA (uiteraard, zou ik haast zeggen). Jonas en Hannah gingen niet in de ballenbak (daar zijn ze nog nooit in geweest), maar mee de winkel in omdat ze moesten kiezen. Wel hebben we gezellig taart & limo gesnoept in het restaurantje.

Wij hebben onze tijd goed benut in de Amersfoortse vestiging en Alex ging nog dezelfde middag opgewekt onze aankopen in elkaar schroeven.

Zondagmiddag konden we eindelijk naar buiten ;-). (Nee, dit houdt geen verband met elkaar).

We zijn lekker uitgewaaid!

Met een fietsenrek is zijn scholierensnoetje compleet.

Nu het herfst is speelt het leven zich steeds meer binnenshuis af. Zoals ik al meldde wordt Sinterklaas al hoopvol toegezongen door de schoorsteen. Eerst moet Sint Maarten nog passeren en dat vervelende Halloween (hoe komt het dat elke kinderopvang in Nederland daar helemaal ape op gaat? OK, en één huishouden in de St. Janslaan… WTF ?).

Maar ik dwaal af: binnen spelen dus. De kinderen luisteren naar gesproken verhalen, ze lezen uren achtereen, en spelletjes doen is weer in trek. Hannah wordt al handig in ‘Wie is het?’ Alleen als we voluit spelen winnen Alex of ik nog. Hannah laat zich bij het stellen van de vragen alleen nog teveel afleiden door haar eigen kaartje. Dan vraagt ze bijvoorbeeld: heeft de jouwe een bril? Terwijl er al geen brildragers meer bij haar overgebleven gezichten staan. Dan blijkt haar eigen figuur een bril te hebben.

Als we met zijn vieren een spel spelen is dat vaak Carcassonne junior. In Jonas zijn klas leren veel kinderen nu dammen en Jonas heeft dat al een paar keer gespeeld. Jonas heeft vandaag Alex uitgedaagd voor een partijtje. Ze hebben 2 potjes gespeeld. Jonas concentreerde zich heel goed, en het tweede potje deed hij al veel beter dan het eerste: daar verraste hij Alex o.a. met serieslagen en een dam.

Verder begint Hannah te klooien met Playmobil en Jonas is natuurlijk nog steeds Prof. dr LEGO, waarover later meer.

Jonas heeft alvast zijn schoen gezet en zijn wensen opgeschreven. Ook slingert hij incidenteel al een fluks gezongen sinterklaasliedje de schoorsteen in.

Ik zou het bijna vergeten te bloggen; het laatste weekend van augustus hebben we met Frans en Beppechien, Fenna, Brecht en Sytze vakantie gevierd in een prachtige boerderij in Drenthe. Het huis lag vrij, op het veld hebben de kinderen gevoetbald, ernaast was een veldje met een aantal Shetlandpony’s. Op het terrein lag nog een bosje waar de kinderen de hele vrijdagavond in hebben gespeeld en geslopen.

Op zaterdagochtend hebben we met zijn (bijna) allen een fanatiek potje gevoetbald. Team Frans/Eveline/Brecht/Jonas werd afgedroogd. Dat kwam vooral door de goedbedoelde doch zeer matige spelbijdragen van mij (sorry Frans) en door de vrijwel volledige afzijdigheid van Jonas (stond aan rand van veld met handen op zijn oren, of liep ver van de actie rond met schichtig opgetrokken schouders). Team Beppechien/Alex/Fenna/Sytze ging vol voor de winst, zij keken niet op een kluit modder of een schrikdraadje meer of minder, ook niet op een scheenbeentje trouwens, en ze hebben indrukwekkende winst behaald.

Daarna zijn we gaan wandelen en onderweg vonden we veel bramen. Vooral Brecht was heel bedreven in het vinden van ‘goudaders’ van trossen vol met donkerpaarse vruchten, tot genoegen van Jonas die er dol op is.

Doel was een tuinplantenhandel met een theetuin. Daar hebben we appeltaart gegeten. Onderweg moesten we vaak aan de kant, we bleken op een soort paardensnelweg te lopen.

Weer thuis gingen we lezen en koken en vleermuisspotten! Rrrrrrr.

We konden zowel vrijdag- als zaterdagavond buiten eten.

Zondag hebben we gewandeld. Onderweg hebben we wederom bramen geplukt en paddenstoelen gezien en we hebben gepicknickt (bij windkracht 6 in een greppel, maar het idee was leuk).

Daarna weer naar huis om te spelen en een buurman&buurman marathon te kijken op de mega-bank.

Zondagavond besloten we het weekend met een diner in een restaurant. De kinderen speelden tussen de gangen -provinciale hopfaldera op een bedje van tralala– door in de indrukwekkende (speel)tuin.

Het was heel aangenaam en op deze manier hebben we het zomervakantiegevoel weer even opgeroepen.

Woensdag 9 oktober was het studiedag voor de juffen van Jonas en Hannah. Op deze vrije dagen proberen we altijd met zijn vieren iets te ondernemen. Liefst een bezienswaardigheid die op andere dagen (te) druk is.

Omdat het mooi herfstweer was kozen we voor de dierentuin. Artis lag voor de hand, maar daar was Jonas laatst al op getrakteerd door zijn Amsterdamse tante, dus gingen we naar Dierenpark Amersfoort.

Om half elf stapten we de dierentuin binnen. Het was er inderdaad rustig. We hebben diverse dieren gevoerd zien worden, en verder ging het -zoals gebruikelijk- in hoog tempo langs de hokken (aangevoerd door Jonas). Halverwege de dag verloor Jonas zijn voortand. Dat vonden Alex en ik dan weer bezienswaardig. Jonas vindt het altijd een beetje griezelig, dus hij wiebelt nooit aan zijn losse tanden. Vervolgens vallen ze er op voor ons onverwachte momenten uit.

Ik vond een grote veer waarmee Jonas de horde pinquïns (een favoriet van beide kinderen) bijkans op hol liet slaan.

tsssk, en moet je dat zien!

Al twee keer zijn Julian en Milèna een zaterdagmiddag bij ons komen spelen. Dit was vorige week toen het weer nog veel aangenamer was. Het waren leuke middagen. Julian en Jonas kunnen zich eindeloos vermaken met elkaar. Voor Hannah en Milèna is dat op dit moment iets lastiger. Hannah zit al een half jaar op school terwijl Milèna net drie is geworden en dus echt nog een peuter is. Dat maakt het leeftijdsverschil tijdelijk extra saillant.

Jonas is zaterdag geïnstalleerd als Bever. Voor de mensen zonder scoutingverleden: dat betekent dat je in de groep wordt opgenomen en dat je alle versierselen krijgt die daarbij horen. Het honk was de week ervoor opgeknapt, het haardvuur brandde en binnen stond alles klaar om de nieuwe kinderen in de groep te verwelkomen. Eerst moest er nog een proeve van bekwaamheid worden afgelegd: ze moesten een stormbaantje over. Daarna kregen ze allemaal de linkerhand, en moesten ze de ‘eed’ afleggen: Ik ben een bever. Wat bevers doen, doen we samen. Vervolgens kregen ze een das+ring en een insigne.

Het was een plechtigheid waaraan de aanwezige 5 en 6-jarigen in grote ernst deelnamen. Ze hadden allemaal kraakverse rode bloesjes aan, met de vouwen er nog in. Jonas was de op twee na laatste, hij roetsjte door het hindernisparcours. Zo snel dat de toekijkende ouders stonden te grinniken. Na hem mocht zijn vriend Julian. Ze zitten niet meer bij elkaar in de klas maar nu ze allebei bij de padvinders zijn gegaan zien ze elkaar in elk geval ’s zaterdags nog.

Voor:                                                                                Na:

De groep is scoutinggroep Arrowe in Bussum. Ze hebben een clubhuis dat héél erg naar scouting ruikt, vlakbij het Naardermeer. De bevers ondernemen van alles, in het bos achter het honk en op andere plekken buiten. Vorige week gingen ze op paddenstoelenspeurtocht bij Natuurmonumenten. Het was de zesde keer dat Jonas naar de Bevers ging en hij was er al vanaf de eerste bijeenkomst enthousiast over, hij houdt erg van spelen in het bos en klooien met takken, modder en touw en dat mag er volop.

Vandaag was het echt geen weer om naar buiten te gaan. De regen daverde tegen de ruiten en de wind blies zelfs spetters door de roosters naar binnen. Jonas en Hannah wilden niets vandaag. Dat trof, want ze hoefden ook niets. Ze hebben lekker de hele dag binnen gespeeld met van alles en nog wat.

Deze foto’s zijn niet vandaag genomen, maar ze geven de sfeer goed weer.

Rond 11.30 kwam Alex op het idee om een interne verhuizing te doen. We waren al langer van plan om Hannah onze slaapkamer te geven en voor ons een slaapkamer op zolder in te richten. In optocht marcheerden we naar boven. In de diverse kamers kwamen we een heleboel stof tegen en veel spullen waarover een beslissing genomen moest worden (weggooien/weggeven/verkopen/houden/bewaren… WAAR DAN?).

Eerst ging de zolder aan kant. Na de lunch maakten we onze slaapkamer leeg. Na de koffie hebben we Hannahs meubels verkast naar onze ex-slaapkamer, en Hannahs oude kamer werd werkkamer. Jonas zag al snel dat hij bij deze hele operatie geen enkel belang had. Fronsend bekeek hij het gesleep. De dikke winst voor hem was dat hij twee uur lang op de tablet mocht: Ka-Ching! Dat is nog eens bonus.

Hannah was zeer opgetogen over haar ruime, nieuwe kamer. De kamers zijn weliswaar ingericht, maar nog niet af. De volgende stop wordt good old IKEA voor opbergmeubels en lampen. Het begin is er.