Eveline ging naar een theatervoorstelling in de Watergraafsmeer, waar collega en vriendin Sonja een rol in speelde.
Jonas, Hannah en Alex namen de gelegenheid te baat om voor het eerst in jaren weer eens een bezoek te brengen aan de speeltuin op het Mariotteplein, waar Jonas als één- en tweejarige zo vaak gespeeld heeft. Daarna hebben we taart en warme choco genuttigd in Café Polder. Het was allemaal als vanouds.
De afgelopen twee-en-een-half jaar heeft Jonas eerst voor zijn A- en daarna voor zijn B-diploma gezwommen. Het zit er bijna op, want met twee zwemlessen per week (Jonas’ school biedt schoolzwemmen aan) zal hij zijn B-diploma vermoedelijk vrij snel gaan halen.
Al die tijd ging Hannah ook mee naar zwemles. Drankje drinken, TV kijken in de kantine, boekje lezen, spelen op de tablet of spelen met andere broertjes of zusjes die ook waren meegetroond. Ze heeft een hoop gezien van de rituelen die het zwemmen omringen.
Inmiddels vond Hannah het hoog tijd dat ze zelf ook op zwemles ging, maar we waren afhankelijk van een plek in een nieuw groepje A-zwemmertjes. Vrijdag 24 oktober was het dan eindelijk zo ver. Hannah kon niet wachten, hoewel ze me zonder met haar ogen te knipperen meldde dat ze het wel een beetje spannend vond.
Jonas vond het enigszins amusant hoe Hannah zich kalm door de procedures heen sloeg. Inchecken, kleedkamer zoeken, omkleden, naar het zwembad lopen en dan op een bankje wachten tot de zwemjuf de kindjes kwam halen. Uiteindelijk werden de nieuwe zwemmers verwelkomd door juf Bibi. Hannah en haar tien mede-A-zwemmers werden door het zwembad rondgeleid; al snel lagen ze met z’n allen in het water. Jonas en ik trokken ons terug naar de kantine, zodat Jonas nog even een boekje kon lezen totdat zijn eigen zwemles begon (direct aansluitend op Hannah).
Hannah kwam lachend het zwembad uit, als laatste, want ze had geen zin om te stoppen. Nou ja.
Toen fietsten we verder. Het regende nog maar niet meer zo hard. Papa moest zijn hand in mijn nek houden van mij. Om half zes waren we bij de Stayokay in Soest. We hadden 22 kilometer gefietst. Ik mocht als eerste douchen en bovenin het stapelbed lezen. We hebben een krentenbol gegeten omdat we pas om 19:00 konden eten. Daarna was er in het restaurantje een dinerbuffet, een kleine. En toen gingen we in de lobby spelletjes doen en lezen. Ik ging laat naar bed maar ik mocht toch nog lezen van papa.
De volgende ochtend hadden we ontbijtbuffet. Ik mocht het hele ontbijt zelf uitkiezen van papa. We hadden hele dikke plakken brood. Ik nam pindakaas, vruchtenhagel, chocopasta en een gekookt ei los. Ik dronk er appelsap bij.
Toen gingen we weer op weg. Het was erg koud dus ik heb al mijn kleren aangetrokken. Ze waren droog geworden op de verwarming. Nu mocht ik van papa niet meer mijn onderbroek onder mijn fietsbroek aantrekken: de randen hadden pijn gedaan aan mijn billen.
Onderweg zeiden veel mensen wat tegen mij, vooral andere fietsers zoals wielrenners en mountainbikers. Ze gingen me ook aanmoedigen. Ik rijd het liefst langs drukke wegen, want daar is glad fietspad en daar zijn veel mensen. Dan is het niet zo eenzaam.
Elly vierde haar verjaardag op de dag zelf. We brachten de middag door bij Huub en Elly thuis. Marjolein kwam ook op bezoek. Aan het eind van de middag vertrokken we naar ShowCooking Restaurant Eetze. Ook in Aalsmeer. Dat bleek een enorme hit te zijn voor Jonas en Hannah. Nog voor we binnen waren, werd Jonas gelanceerd in een enorm opblaaskonijn (ik verzin dit niet; hieronder vind U fotobewijs).
Eenmaal binnen in het restaurant werd ons het meest uitgebreide buffet getoond dat we ooit hebben gezien. Jonas en Hannah zijn heel wat keren heen en weer gelopen om allerhande hapjes op te halen. En wij ook. En passant verloor Hannah in het bijzijn van haar grootouders haar eerste melktandje. Die ligt inmiddels onder haar kussen, in een hartvormig tandendoosje.
Tonnetjerond vingen we halverwege de avond de terugreis aan, onder de rustgevende voorleestekst van Rintje Ruikt Avontuur. Jonas en Hannah hebben lang en goed geslapen.
Hannah heeft al een tijdje een loszittend ondertandje. Nu is het zo ver dat ze hem alle kanten op beweegt; we kijken er liever niet te veel naar. Een dezer dagen zal het wel zover zijn dat de tandenfee (waar J&H niet in geloven, maar die desondanks uit materiële overwegingen wordt verafgood) langs moet komen.
