Zaterdagmiddag hebben we in de verse sneeuw nog even fijn gesleed. Zondag zette de dooi stevig in. Het was binnenweer, de kinderen hebben met de treinbaan gespeeld, gesjoeld, verhaaltjes geluisterd en appelmoes gemaakt.

’s Middags gingen we naar het huis van opa Huub en oma Elly, waar ook Marjolein kwam, voor een echt zondagse maaltijd: kip-patat-appelmoes (en voor de volwassenen groene groente en nog meer). Toen het ophield met regenen zijn we een wandelingetje gaan maken langs de Westeinderplas. Het was glibberig en fris op de dijk. We kwamen langs de watertoren en we zagen dat die open was. Er stonden al twee mannetjes bovenop het dak te wapperen.

Samen met de kinderen hebben we alle 214 treden beklommen naar het dak. Daar woei het flink en er lag ijzel, spannend in combinatie met twee kleuters (OK, één peuter). Ondanks de vochtige lucht konden we veel zien met de verrekijkers die we te leen hadden gekregen. In de diepte scheerden ijszeilers over het laatste vliesdunne laagje op de poel. We keken trouwens ook voorbij vliegende ganzen op de rug. Jonas heeft de akoestiek in het gebouw getest door tijdens het traplopen voortdurend te echoën.

Daarna hebben we ons aan de maaltijd gezet, het was heerlijk en ouderwets zondags. Jonas nam met trillende lip afscheid en vanochtend bij het opstaan vroeg hij al naar het volgende bezoek.

We zijn een paar dagen verder en Jonas is weer beter. Hannah is grotendeels opgeknapt maar nog niet helemaal lekker. We genieten ingepakt met sneeuwlaarzen, mutsen en wanten van het winterweer. Vandaag zijn de kinderen met de slee naar school gebracht.

Woensdagmiddag zouden we gaan schaatsen, maar toen we bepakt en bezakt bij het meertje stonden, zagen we daar een soort bevroren spons: ondoorzichtig, wellend brokkel-ijs, met niemand erop. Dat was niks gedaan.

We zijn snel naar huis gegaan om spullen te verwisselen en voor de zwemles zijn we gaan sleetjerijden in het park. Er is daar een normale heuvel (daar gingen we op) en een steile heuvel, voor pubers en durfals. Al snel wilde Jonas daar vanaf. Het was bijna niet te doen om erop te klimmen, maar na een aantal pogingen lukte hem dat. Bovenop kwam hij Tom tegen, een jongen uit zijn klas. Samen denderden de jongetjes keer op keer naar beneden: op plastic kuipslees over een uitgesleten spoor op de heuvel, intussen haast vrij van sneeuw. Het was een afschuwelijk gezicht voor een allesvrezer als ik, maar het liep steeds goed af, alle tanden zitten er nog in. Wel moet ik op staande voet een skibroek kopen want de krullen hingen aan Jonas’ (nieuwe) broek.

Helaas heb ik geen beelden van deze pret, ik had mijn handen vol, maar Alex heeft eerder een paar andere mooie foto’s in de besneeuwde tuin gemaakt.

J: ‘Zullen we de verjaardagen van de popjes echt vieren? Met een echt feestje met echte taart?’

E: ‘Dat is goed, weet jij wanneer ze jarig zijn dan? ‘

J: ‘Ja! ehhh…..
Trudi op 30 mei
Pino op 40 juni
Pinguïn op 16 oktober.’

H: ‘En Purkie op maart 6, dan wordt ze 7!’

J: ‘En Lammetje is jarig op oudejaarsavond.’
H: ‘Dan heeft Lammetje altijd feest met vuurwerk. En ik ga oliebollen bakken.’
J: ‘Nee, papa moet oliebollen bakken.’

Dit zijn drie van de genoemde figuren zoals ze er in mei 2011 bij zaten.
Ze zien er nu wel iets anders uit. Als Pino terug is (die logeert nu op de basisschool voor een project over vogels in de klas van Jonas) zal ik een nieuwe line-up fotograferen.

Over twee maanden wordt Hannah vier jaar en zal ze zelf naar school gaan. Dan komt er een einde aan ons gezamenlijke wekelijkse Jonas-opwachttafereel op het schoolplein van de Sint Vitusschool. Meestal hebben we net een rondje Bussumse middenstand achter de rug (Deen, boekhandel, kaasboer, slager) en dan rent Hannah blij over het plein, benoemt de ouders die al staan te wachten (dat is de vader van X, daar staat de moeder van Y),observeert andere kindjes en klimt op de speeltoestellen.

Toen wij de volgende ochtend opstonden waren de kinderen alweer samen aan het spelen. Ze zagen er aanzienlijk florissanter uit dan een paar uur eerder. Zij wel. We hebben ontbeten met oliebollen en daarna zijn we naar Bloemendaal aan Zee gereden om even lekker uit te waaien. Er stond windkracht 5 dus dat ging prima.

De kinderen hebben gedraafd langs (door) de branding en ze hebben schelpen verzameld. Hannah mocht een stuk bij Fenna op de rug. Brecht liep in haar eentje naar een schat te zoeken (ze had eerder die week 50 Euro gevonden op een verlaten stuk strand). Frans en Alex maakten foto’s. Tussendoor was er nog een soort tikspel gaande waar iedereen in mee gezogen werd.

Na ruim een uur kwamen we met frisse hoofden weer bij de auto. Daar toverde Beppechien de allerlaatste oliebollen tevoorschijn die we tóch weer met smaak opaten. We namen daar afscheid, onder luid protest van de kinderen. Ze zaten achterin te brullen toen we de parkeerplaats af reden.

Zoals ik al schreef, de feestdagen waren een luxe-editie voor ons. Ook op oudejaarsavond hoefden we alleen maar beglitterd en gejurkt aan te treden voor een gezellige avond. Frans en Beppechien hadden de logeerbedden voor ons klaargelegd, zodat we zorgeloos konden feesten. Jonas sliep bij Brecht en Hannah mocht bij Fenna op de kamer.

Beppechien en de meiden hadden zelf oliebollen en appelflapjes gebakken en die waren gevaarrrrlijk lekker. Ik ben ruimschoots aan mijn vettaks gekomen die avond.

De kinderen hebben de hele middag schreeuwend door het huis gerend (spelen dus) en voor het avondmaal hebben we samen nog een aantal spelletjes gedaan. Na het eten was het voor de jongsten tijd om naar bed te gaan. Wij hebben daarna met zijn vijven nog wat spellen gespeeld. Fenna mocht voor het eerst opblijven tot middernacht en dankzij de i-pad heeft ze dat gehaald. Ze heeft het laatste uur tot we de kleinsten wakker maakten ingespannen zitten gamen.

Het kostte aardig wat moeite om al het gebroed wakker te krijgen (Sytze verzette zich zelfs hevig) maar om 0.00 uur had iedereen zijn ogen geopend en zijn snuit tegen het zolderraam gedrukt. Beneden staken de buren een onwaarschijnlijke hoeveelheid vuurwerk af en daar hebben we volop van genoten. Alle kinderen schroefden nog een oliebol in de snavel en met gesuikerde snorren gingen ze terug in bed.

Het weekend na Kerst mochten we logeren bij Jan en Mark in Elten. De kinderen verheugden zich al dagen, niet alleen om Jan en Mark weer te zien en om lekker rond te rennen in & om het huis op de Elterberg, er was deze keer een extra reden om zich te verheugen: de komst van een nieuw hondje.

Waldemar is een ruwharige teckel van 11 weken in de kleinste uitvoering (kaninchen). Hij is een blije pup met babyoogjes en een roze buikje, die nog van alles moet leren. Omdat Waldemar best een lange roepnaam is, verbasterden de kinderen het tot ‘Waldemarretje’ (ja, da’s logisch *slurp*). Waldemarretje had het druk door Jonas en Hannah, hij ‘moest’ spelen en wandelen en rennen en werd geaaid en opgetild (mocht niet) tot hij out ging en ronkend in slaap viel op een schapevachtje.

Het is echt een dotje en tijdens onze wandeling heeft letterlijk iedere voorbijganger iets van het überschattige hondje gezegd. ’s Ochtends om zes uur liepen de kinderen alweer te kirren tegen Waldemarretje. Het lukte me niet om ze op hun logeerkamer te laten blijven. Gelukkig kwam Mark om half zeven zijn bed uit om Waldemar in de tuin te laten. Hij was daarna zo aardig om ook nog een uurtje op onze puppy’s te passen…

Kerst was een luxe-editie voor ons dit jaar. We hoefden alleen maar onze feestkleding aan te trekken en aan te schuiven aan mooi gedekte tafels. Op kerstavond waren we te gast bij tante Marjolein en oom Rob in Purmerend. Eerste Kerstdag werden we gefêteerd door opa Huub en oma Elly en tante Marjolein in Aalsmeer. Het was beide dagen heel gezellig en Jonas en Hannah zijn altijd verheugd om al hun familieleden weer te zien.