Vandaag hebben we Jonas voor het eerst in het nieuwe kinderzitje voorop de fiets gehesen. We konden niet meer wachten om het uit te proberen. De eerste minuten fietsen was hij verbaasd en onder de indruk, daarna pruttelde hij weer mee. Onderweg zakte Jonas steeds verder scheef in het stoeltje, hij helde vervaarlijk over bakboord. We hebben een kort ritje gemaakt richting het Oosterpark. Halverwege hebben we gewisseld, toen mocht hij bij Alex voorop. Weer hing Jonas als een nat dweiltje in zijn stoel. We wachten nog maar even, zodra zijn ruggetje sterker is proberen we het opnieuw.

Vorige week was Jonas een paar dagen koortsig en naar. Kijk maar hoe lodderig hij er op de foto bij zit. Waarschijnlijk kwam dit door een aantal tandjes dat op doorbreken stond. Uiteindelijk is er één tandje bij gekomen. Hoewel het voor even best gezellig is om een hangerig warm jongetje op je schoot te hebben, zijn we blij dat hij weer de oude is.

Jonas is uit zijn zeemansbedje gegroeid. Hij ligt tegenwoordig in zijn slaapzakje onderin zijn ledikant, tevergeefs gefixeerd onder een strak lakentje. We kunnen beter spreken van een trappelzak zo woest gaat hij tekeer.
Op de crèche hebben ze gelukkig een methode gevonden om Jonas te laten slapen: ze hangen een deken over de spijlen van zijn ledikant. Zodra hij niets meer ziet gaat hij zonder protest vrijwel onmiddellijk slapen (net als thuis). Hij is dus echt onze kleine spreeuw: gooi een theedoek over zijn kooi en weg is-ie!

Deze week komen Jonas’ eerste schoolfoto’s. Hij had het bezoek van de fotograaf erg leuk gevonden vertelde Marloes (crècheleidster) hij had hard gelachen en zich uitgesloofd voor de man. Dat belooft wat!
Jonas werd in de supermarkt voor een meisje aangezien door een oude mevrouw. Dit tot diepe verontwaardiging van zijn vader. Voor de zekerheid heb ik de dakpannetjes haar boven zijn oren weggeknipt.

Jonas beweegt steeds effectiever: hij zit steviger rechtop en hij tijgert/wurmt/klauwt zich een weg door de kamer. Als we omkijken is hij opeens vlakbij. Het is dus tijd om goed op te letten wat hij doet. We hebben hem al zien kauwen op snoeren, ook poert hij met zijn vingertjes in stopcontacten en hij prutst aan de audio-apparatuur. Zo legde hij onlangs losjes maar dreigend zijn hand op de volumeknop. Het zweet liep ons tappelings over de rug, maar we kwamen goed weg. Nog wel!

Jonas is inmiddels heel handig met draaien en keren op de vloer. Ook maait hij wild met zijn armen en benen in schoolslag op het droge. We leggen hem vaak zonder sokjes en broek op de houten vloer, opdat hij voldoende grip heeft om zijn kruip(schijn)bewegingen te ontwikkelen. Sinds zaterdag lukt het hem om met gebruik van zijn armen over de vloer te tijgeren, in de richting van een begeerd speelgoedje. Jonas vindt deze nieuwe vaardigheid geweldig en hij spiedt de kamer rond voor nieuwe ontdekkingen. Af en toe helpt zijn verwoede schoolslag hem hierbij ineens een heel eind naar voren. Soms echter schiet hij hierdoor juist naar achteren. Die schoolslag, die is dus onbetrouwbaar volgens Jonas en daarom houdt hij het waar mogelijk bij tijgeren.

Op deze foto zijn Jonas en Fenna aan het rollen met een bal. Jonas vond het geweldig dat zo’n grote meid met hem speelde en hij kraaide van plezier tegen Fenna.

Het is steeds duidelijker te merken dat Jonas ons en anderen herkent. Na elk slaapje worden beide ouders uitgebreid begroet door te lachen, geluidjes te maken, zijn handje richting pa of moe te hengelen. We spelen hier eigenlijk de hele dag ‘in de hoofdrol’. Ook kijkt Jonas tegenwoordig blij verrast als we hem ophalen op de crèche, eerder reageerde hij onverschillig. Deze week zat hij in de vensterbank toen hij zijn grootouders ontwaarde op straat, hij lachte luid en hij reikte met zijn handje naar het raam. Dit tot grote vreugde van de opa of oma in kwestie.

Op de crèche weigert hij sinds kort te slapen. Of beter gezegd: het lukt hem niet. Hij ziet intens bleek als ik hem ophaal en hij is haast te moe om te eten. Thuis valt Jonas direct voor urenlang in slaap. Gelukkig laten we hem geen lange dagen maken op de crèche; hij zit er meestal maar tot 14.00 dus hij kan thuis weer bijkomen. Toch vind ik het zielig dat het hem daar niet lukt om te slapen.

Volgende week komt de schoolfotograaf naar de creche. Stoer hoor. Vroeger kreeg je je eerste schoolfoto pas op je zesde!

Zijn haren groeien flink, het is een schattig bosje. Alleen valt het nu in twee dakpannetjes over zijn oortjes… misschien moet hij toch eerst nog een bezoek aan de kapper brengen voordat hij model gaat zitten.