Loomen onder begeleiding van goede Youtube-voorbeelden, (lekkere!) limoenkoekjes bakken en ’s avonds samen eten. De ideale manier om een verregende zondag leuk te maken…

Drie lange weken hadden Hannah’s vriendjes alleen thuis doorgebracht. Hannah was blij om ze weer allemaal om zich heen te hebben…

Na tien dagen Vogezen pakten we ons boeltje in en reden we naar Wallis, in zuidwest-Zwitserland. We hadden ons verheugd op het zien van het echte hooggebergte, met veel sneeuw. We werden op onze wenken bediend.

Een dag na aankomst maakten we een wandeling vanaf de camping in Susten; die ligt tegen een bebost natuurgebied aan op de zuidelijke flanken van het Rhônedal.

Jonas en Hannah vonden de hangbrug natuurlijk heel spectaculair. De volgende dag wandelden we echt op hoogte: we namen de cabinelift in Vercorin en stapten uit op 2300 meter hoogte. Daarna daalden we weer af naar Vercorin, ruim een kilometer lager en via een dertien kilometer lange bergroute. Dat was voor Jonas en Hannah eigenlijk teveel gevraagd; al wandelende bleken we in staat om tegen de elf kilometer te wandelen en zo’n 800 hoogtemeters te kunnen verteren. Gelukkig was het een schitterende wandeling in een rustig gebied.

Zaterdag was het minder goed weer –  niet de hele tijd slecht, maar bewolkt en koeler dan de dagen ervoor; ’s middags bezochten Leuk-Stadt, een oud plaatsje niet ver van onze camping. We gingen er bovendien uit eten, tot genoegen van Jonas en Hannah. ’s Avonds na het diner maakten we nogmaals een wandeling door het stadje en genoten van het uitzicht over het Rhônedal.

Zondag gingen we op zoek naar gletsjers en sneeuw. We wandelden door het Lötschental, op weg naar de gelijknamige gletsjer. Het was een prachtige wandeling, met heel veel mooie uitzichten.

Twee dagen later verkasten we nog één keer naar een andere camping. De camping in Susten was weliswaar een perfecte uitvalsbasis voor bergwandelingen, maar minder geschikt voor kinderen. De camping was nogal onoverzichtelijk en er was geen centrale speelplek waar kinderen elkaar vonden. Daarom verhuisden we naar Camping Des Glaciers in La Fouly, een hooggebergtecamping (1600 meter) in het uiterste zuidwesten van Zwitserland. Het bleek een schot in de roos te zijn. Terwijl wij incheckten bij de campingbalie liepen Jonas en Hannah al met vriendjes rond te paraderen. Tot ’s avonds laat sprongen ze er rond op het enorme springkussen (Voetjes van de vloer spelen) en ze loomden er zowel in onze tent als bij hun vriendjes lustig op los. We konden vanuit de tent direct naar een gletsjer wandelen, en dat deden we, nadat Jonas en Hannah na anderhalve dag even waren uitgespeeld. Wat een natuurpracht.

We hadden nog één dag over voor een laatste wandeling. Wederom vanaf de camping, maar deze keer geholpen door de stoeltjeslift vanuit La Fouly, zodat we meer daalden dan klommen. Het bleek verreweg de moeilijkste wandeling van de vakantie te zijn, want we moesten langs steile, gladde richels en natte glibberweggetjes. Jonas rende daar gewoon overheen alsof het niets was, maar wij waren ons wèl bewust van het gevaar en liepen heel voorzichtig langs de gevaarlijkere passages. De uitzichten waren wederom prachtig, evenals de weersomstandigheden.

Na een fijne, lange vakantie reden we zaterdag via een obscure snelweg door de Eifel terug naar Bussum…

Sinds we met Jonas en Hannah kamperen zijn we altijd naar Frankrijk op zomervakantie geweest. Dit jaar moest het anders. Lange avonden achter de computer om goede campings in bijvoorbeeld Duitsland te vinden, maakten duidelijk dat het nog zo gek niet was om telkens weer naar Frankrijk te gaan. Uiteindelijk vonden we naast een mooie camping in de Vogezen toch ook nog een camping in Wallis, in zuid-west Zwitserland. Maar eerst dus Frankrijk…

De dag na aankomst regende het. We hebben wat op de camping rondgescharreld, veel uitgerust en gelezen, en ’s avonds pizza van de pizzabus gegeten (met ingebouwde steenoven !).

De dag erop was het gelukkig wel mooi weer. We gingen er meteen op uit om een wandeling door de bossen en gorges ten oosten van Gérardmer te maken. Jonas rende vooruit tegen de bergen op, om meer tijd te hebben om takken scherp te slijpen met zijn Opinel zakmes. Voor als we monsters tegenkwamen, of voor als het oorlog werd. Naast veel klimwerk langs beboste hellingen, voerde de route ons ook door een feeërieke kloof..

Op woensdag gingen we genieten van het zwembad op de camping. Jonas en Hannah gingen er enorm te keer met hun vriendinnen Stella en Manou.

Donderdag maakten we een wandeling in de buurt van La Route des Crêtes, de hoofdkam van de Vogezen. Het was flink klimmen geblazen, en dat in erg warm weer, maar een terrasje halverwege en prachtige uitzichten na de laatste klim vergoedden veel.

Na wandelen komt zwemmen. Zeker in de Vogezen was dat een wetmatigheid…

Op zaterdag beklommen we een berg waarop een (pre-/post-)Romeinse vesting had gestaan, Camp Celtique de la Bure. Er was niet heel veel meer van over, maar zo af en toe ontwaarden we een oude grafsteen, een stuk stadsmuur of een fundament van een waterput tussen de bomen. Het was een zeer warme dag en we koesterden de schaduw.

Na een week mooi weer, was het het zondag, maandag en dinsdag regenachtig. We hebben veel gelezen, Jonas en Hannah gingen ongeacht het weer met hun vriendinnen op stap, en we hebben het mooie oude centrum van Kaisersberg bezocht. Daarnaast hebben we regelmatig getafeltennist. Jonas vindt dat erg leuk, en het hielp dat de tafeltennistafel op de camping onder een afdak stond.