Vandaag vierden we onze tweede Koninginnedag in Bussum. Die van vorig jaar viel een beetje in het water, dus dit jaar ben ik met de kinderen ’s ochtends vroeg goed voorbereid op pad gegaan. Jonas en Hannah hadden allebei een prachtig versierde muts op van de Sterrendaalders, een vlaggetje in hun hand en gekrijte vlaggetjes op hun wangen en voorhoofd.

Eerst naar het gemeentehuis van Bussum, daar opende de burgemeester de dag en een oud-strijder hees de Nederlandse vlag samen met twee padvinders (land en zee). De fanfare speelde het volkslied en nog wat swingender nummers. Jonas vond de fanfare en de fontein (staat er altijd-!-) het mooist. Hannah keek naar mensen en vooral naar andere kindjes. Op het plein bij het gemeentehuis zei de burgemeester ‘Hallo’ tegen ons toen hij naar de vlag wandelde, en van een medewerkster van de gemeente kregen de kinderen een oranje heliumballon. Hannah kreeg er zelfs twee, ik was bang dat ze op zou stijgen. Kortom, de dag was toen al geslaagd.

Het was nog een behoorlijk officieel gedoe met oud-strijders en mensen met koninklijke onderscheidingen. Ik kleunde van schrik mis bij het hoera roepen voor de Koningin: na ‘Leve de Koningin’ wilde ik hoera-hoera-hoera roepen zoals ze in de Tweede Kamer doen, maar je blijkt steeds te moeten wachten tot de burgemeester roept ‘Leve de Koningin’ en daarna pas ‘Hoera’ brullen. De Bussumse stiff upper lips draaiden hun geplooide nekken misprijzend mijn kant op. De straf bestond eruit dat we werden overgeslagen bij het uitdelen van de jus d’orange en oranjebitter, maar ik ben gelukkig niet met kinderen en al het dorp uit gejaagd voor deze faux pas ;-).

Daarna begonnen we gedrieën aan de Bussumse vrijmarkt, waar verrassend veel bruikbaars te koop aangeboden werd. Ik heb een paar kleertjes, speelgoed en boekjes gescoord voor de kinderen. Verder heb ik nog keihard onderhandeld over een rieten mand voor mijn aardappelen (gelukt). Er werden twee mensen (vrouwen, natuurlijk) erg boos dat ik hun waar (resp. garage en vrachtwagen) niet wilde kopen na het informeren naar de prijs. Ik op mijn beurt heb spijt dat ik twee waren (resp. garage en tafeltje+stoeltjes) heb laten schieten :-). Jonas vond het maar niks die vrijmarkt ‘We moesten HEEL ver lopen papa, de HELE tijd!’ beklaagde hij zich achteraf. Hannah daarentegen was in een uitstekend humeur en leek van de festiviteiten te genieten. Ik heb Alex gebeld om me te komen helpen met Jonas toen die enorm begon tegen te stribbelen. Terwijl we op hem wachtten heb ik de kinderen omgekocht met popcorn en appelsap en Alex heeft zich daarna over Jonas ontfermd.

’s Middags zijn we lekker in de tuin gebleven, de kinderen hebben gespeeld en geslapen tussen de middag. Laat in de middag hebben we nog een ijsje gegeten volgens de traditie, want ja, alles dat je twee jaar achter elkaar doet is voor een driejarige een traditie.

Op een moment dat (de ouders van) Jonas en Hannah wel wat buitenspeelinspiratie konden gebruiken, hebben we de kasteeltent tevoorschijn gehaald en uitgeklapt. Dat had het gewenste effect: de kinderen begonnen ijverig van alles de tent in te slepen: boeken, blokken, poppen, boeken, de motor, de gereedschapskist, de driewieler, boeken, autootjes, stoepkrijt, de loopfiets, boeken, het loopfietsje van Hannah… Nadat we de voertuigen verbannen hadden uit de tent gingen de kinderen allebei fijn zitten lezen in hun kasteeltorenkamertje. Met een schaaltje nootjes erbij en limonade uit de bidon. Moet je maar eens kijken hoe gezellig het dan opeens weer wordt:

Hannah zit hier het boek ‘Nu ben ik de grote broer’ te lezen. De grote broer krijgt van haar voortdurend straf (preekt: ‘mag niet, stouterd’; priemend wijsvingertje; geeft harde klappen), het kleine baby’tje krijgt troost en complimenten (geeft zoentjes, aait, zegt ‘kom maar’ en ‘lief hè’). Haha, nee, Hannah’s ego is kerngezond!

Vandaag ging Jonas voor de tweede keer een ochtend wennen op school. Om half negen brachten Alex en Hannah hem naar zijn klas. Eenmaal binnen vond Jonas het spannend en zijn onderlip ging trillen. Jelle en de moeder van Jelle legden hem behulpzaam een paar dingen uit over de klas. Zo hangt achter juf Myrthe elke dag een waslijntje met daaraan tekeningen voor elke activiteit van dat dagdeel. Vandaag hingen daar: Koekeloere kijken; met de blokken in de bouwhoek spelen; fruit eten en iets drinken; buiten spelen. Jelle gaf ook nog wat andere informatie als: ‘Mijn opa en oma hebben allebei altijd pijn in hun rug, ALTIJD, en daarom kunnen ze me helemaal NOOIT optillen!’ Dat weten we dan ook weer :-).

Als de juf wil dat de ouders vertrekken uit de klas (om 8.45) dan klapt ze een aantal keer in haar handen, de kleutertjes klappen mee en brullen dan: ‘Nu moeten jullie weg!’. Toen dat zover was moest Jonas even huilen. De juf trok hem op schoot en zei dat papa nu ging zwaaien door het raam. Nadat Alex gezwaaid had en met Hannah vertrokken was, ging het snel beter en zette juf Myrthe hem weer op zijn stoel.

Koekeloere kijken vond Jonas leuk. In de pauze heeft hij zijn appeltje opgegeten en zijn hele bidon limonade (350 cc) leeggeklokt. Omdat Jonas op school nog niet naar de WC durfde, leverde dat thuis een gedenkwaardig grote plas op. ‘Ik heb niet in mijn broek geplast!’ meldde hij trots. In de bouwhoek had Jonas goed meegedaan, hij had samen met andere kleuters gebouwd aan een spooktunnel. De juf zei dat hij af en toe met andere kindjes praatte. Ze vond hem volstrekt normaal reageren op zijn eerste wendagen, inclusief verlegenheid, zwijgzaamheid en afreageren thuis. Dat horen wij natuurlijk het allerliefst.

Nu is het meivakantie, over anderhalve week gaat Jonas verder met wennen op school.

Op eerste paasdag waren we op bezoek in Aalsmeer. We hebben genoten van het zomerse weer, onder andere tijdens een wandeling over het surfeiland. We waren er de bezoekers met veruit het meeste textiel aan: het leek wel of heel Aalsmeer in bikini lag te puffen op het strandje.

Op dinsdag zal oma Henny Jonas tussen de middag van school halen voor een broodje. Omdat de kinderen maar een uur krijgen voor het middageten, moet die kilometer heen en terug een beetje fluks worden afgelegd. Daarom gaat oma Henny alvast vijf keer wennen op de bakfiets. Dat is ook echt nodig, want het is een ander type fiets waarvoor een aparte techniek vereist is, maar het gaat haar lukken!

Dinsdagochtend stond Jonas -op zijn paasbest gekleed- klaar om naar school te gaan. Alex en ik hadden allebei een thuiswerkdag geregeld, opdat we ons kereltje de eerste keer samen konden wegbrengen en ophalen. Stipt op tijd stonden we te glimmen voor de St.Vitusschool.

Toen we de juiste klas gevonden hadden (De Poezenmand, helemaal achterin) was juf Myrthe in eerste instantie een beetje ontstemd. Ze vroeg waarom we een uur te laat waren, de school begon immers om 8.45. We keken beteuterd, ze had ons toch echt om 9.45 besteld! Nou moe :-(.

Maar goed, het was snel opgelost en Jonas heeft gelukkig niks van dit alles gemerkt, hij keek rond in de klas en hij was zichtbaar onder de indruk. Al gauw kwam er een meisje naar hem toe dat zich voorstelde als Maria. Ze wees Jonas waar hij zijn appeltje voor de pauze in mocht leggen (in een la) en zijn drinken (ai, niet aan gedacht). Ook andere kinderen kwamen even bij ons kijken.

De kinderen hadden net geknutseld en ze waren aan het opruimen. Terwijl wij met juf Myrthe verder praatten, ontstond er schijnbaar vanzelf een kring stoeltjes en alle kinderen namen plaats. Alles is in die klas is bestickerd, gegroepeerd, gethematiseerd, aan tijden en liedjes gekoppeld (aaah…structuur, discipline, duidelijkheid 🙂 me like!) de kinderen wisten precies waar ze aan toe waren.

Jonas mocht tussen Donny en Finn zitten, op één plaats van de juf verwijderd. Daar zat hij dan, doodverlegen maar nieuwsgierig. Wij hebben hem gedag gezoend en de klas ging verder met het programma. De juf zei op besliste toon dat wij ook nog voor het raam moesten zwaaien. Dat hebben we braaf gedaan.

Om twaalf uur stonden we voor het eerst tussen een zwerm ouders, grootouders, oppassers en overblijfkrachten op het grote schoolplein te wachten tot Jonas naar buiten kwam. Aan de hand van juf Myrthe kwam hij de schooldeur uit (een andere deur dan we verwacht hadden, heel Schipholesque), wit en timide en opgelucht om ons te zien. Het was best goed gegaan zei de juf. Jonas had in de pauze zijn appeltje helemaal opgegeten, hij had slokjes drinken gekregen van de andere kinderen en daarna waren ze buiten gaan spelen. Bij het buitenspelen was hij eerst bij de juf blijven zitten, maar uiteindelijk is hij opgestaan om te spelen (ik weet niet wat).

Jonas gaat nog vijf keer wennen en na zijn verjaardag gaat hij voor het echie. Dan wordt Jonas een scholier en daarmee gaan we met het hele gezin voor de komende jaren het basisschoolritme volgen. Wat spannend!

Vlak voor Pasen ontving Jonas een prachtige kaart. Het was een uitnodiging om op school te komen wennen. Hij werd de dinsdag na Pasen al verwacht. Dat gaat opeens voortvarend van start!

Alle eieren zijn gevonden! De Paashaas had ze in de tuin verstopt; blauwe voor Jonas en roze voor Hannah.

Oh wat genieten we van het prachtige weer en de vrije dagen van staatswege.

De zomerste lentefoto’s komen nog.
Morgenochtend gaan Jonas en Hannah paaseieren zoeken!

Het kleine speeltuintje (voor kinderen veranderende/veranderige speeltuin. Het enige dat we nu missen is een glijbaan, de oude had een heel fijne curve waarop het goed glijden was, maar die is verdwenen tijdens de verbouwing. Hannah weigert zich vooralsnog bij dit feit neer te leggen, zij gebruikt het houten bruggetje bij het huisje als glijbaan (al is het meer een schuurbaan).