Op een van de vele koude, gure, witlichte winterdagen heb ik Jonas en Hannah geleerd hoe je een kleedje knipt van een vouwblaadje. Het bleek een voltreffer en ze weten niet van ophouden.
Hannah is voor de vierde keer een ochtend wennen op school. Het voelde ‘echter’ dan de vorige keren: wij zijn nu weer allemaal gezond, de kinderen van de klas waren er ook allemaal weer. Zo is het dus in vol bedrijf als ze straks naar school gaat.
Toen ik wegfietste van het schoolplein voelde dat raar. Het is prettig dat ik nu een paar uur mijn handen vrij heb, maar ik mis Hannah wel. Het is wennen zo’n woensdagochtend zonder haar levendige aanwezigheid. In die uurtjes samen kon ze een beetje inhalen wat Jonas 1 jaar en 10 maanden heeft ervaren: enig kind zijn.
We zijn in februari met het hele gezin in een soort griep-estafette beland. Jonas begon en hield het langste vol, daarna ‘viel’ Alex, op de voet gevolgd door mij. Hannah is op wat koorts en hangerigheid na overeind gebleven.
Hierdoor kwam de bezichtiging van de nieuwe etage van Marjolein wat later dan gewenst.
Zaterdagmiddag zijn we er gaan kijken. Het appartement was gloednieuw, strak, glad, recht en mooi. De kinderen wisten niet zo goed wat ze er van moesten vinden, kijken naar zo’n leeg huis en ze begonnen brullend rondjes te rennen en te springen. Marjolein had nog geen meubels, maar al wel pakjes Chocomel en Fristi in huis. Lurkend aan hun pakjes drentelden Jonas en Hannah door de kamers. Jonas hield voor de zekerheid mijn hand vast.
Daarna zijn we naar het oude huis van Marjolein gegaan om daar gezellig samen te eten. Het was misschien wel voor het laatst dat we er waren!
We hebben eerder geschreven over jager-verzamelaar Jonas. We hebben er nog één. Uit de zakken van een heel zwaar geworden winterjasje kwamen de volgende objecten te voorschijn. Ze zijn door het hele najaar bijeen gesprokkeld.
Een verrotte denneappel
Vier stenen
Een splitpen
Een Nijntje-gelukspoppetje
Een Jip en Janneke koelkastmagneet
Een rubber horloge gekregen in een schoenwinkel
Een muntstuk van vijf cent
Een haarelastiek met daaraan twee haarspeldjes bevestigd
Een eikel met los hoedje
Een hazelnoot (? ben ik niet zeker van, wie het weet mag het zeggen).
Tja, je zal er maar om verlegen zitten. MacGyver zou hiermee schaterlachend een stuurloos geworden helikopter in bedwang krijgen.
Vandaar dat Hannah haar handen niet in haar jaszak wilde stoppen als ze haar wantjes niet bij zich had, het kón gewoon niet.
Zondagochtend trof ik tot mijn verbazing een gezellig etend stel aan. Jonas en Hannah hadden zelf de ontbijttafel gedekt: brood, boter, kaas, vlees, chocopasta, vier bordjes, vier mesjes en een kaasschaaf lagen er. J: ‘Het lukte me niet om het hele blad (met beleg EZ) uit de hoge kast te halen, dus ik heb op de kruk gestaan en alleen de chocopasta en de pindakaas gepakt’. Twee afgekeurde kazen (komijnekaas en Parmezaanse kaas) lagen bloot, want uit hun jas gepeld, in de koelkast. Twee glaasjes en een pak karnemelk stonden klaar op het aanrecht, daar waren ze nog niet aan toe gekomen J: ‘Ik was de rietjes vergeten mam’. Het was een goede samenwerking geweest: Jonas had alles uit de kasten gehaald en op het aanrecht gezet, Hannah zette de spullen vervolgens op tafel. Toen ik aanschoof bij het ontbijt hapte Hannah net in een dubbel broodje met pasta (‘het snijden lukte niet!’) en Jonas in een broodje zelf geschaafde koeienkaas. Ze kunnen het wel!
Hannah had het er inmiddels al maanden over en vrijdag 15 februari was het zover: Hannah mocht voor het eerst een ochtend gaan wennen op de Sint Vitusschool, in haar klas De Schaapskooi bij juf Marjolijn Weiler. Het is de eerste van zes keer tot haar eerste echte schooldag op 20 maart.
We gingen Hannah samen brengen, want we waren heel benieuwd hoe het haar zou vergaan in de nieuwe wereld waar ze zo naar uitkeek.
En dat bleek best mee te vallen. Hannah vond het natuurlijk wel wat spannend, maar ze ging zelf de klas in en keek wat er zoal te vinden en te doen was. Nadat juffrouw Marjolijn een plekje voor haar had bedacht, konden we haar voorlezen, waarbij we geholpen werden door benieuwde klasgenoten.
Het afscheid ging vrij gemakkelijk. Hannah keek wel wat zuinigjes, maar we konden gewoon de klas verlaten en buiten aan het raam zwaaien, net als alle andere ouders.
’s Middags kwam Hannah blij de school uit gelopen; ze had haar eerste dag weliswaar een beetje spannend, maar vooral heel erg leuk gevonden. Juf was lief en duidelijk en Hannah had al met twee meisjes gespeeld.
Intussen is Hannah nu al drie keer een ochtend naar school geweest, en het blijft crescendo gaan. Ze begrijpt weliswaar nog niet waarom niet alle kindjes meteen met haar willen spelen, maar er is veel te doen, en Hannah vindt schoolgym, samen liedjes zingen en knutselen heel erg leuk.