Dinsdag 21 augustus was Jonas drie maanden oud. In gebruiksaanwijzingen voor baby’s werd al gewaarschuwd dat ‘uw kleintje dan een heel nieuwe fase ingaat’. Dat hebben we gemerkt, de veranderingen van Jonas gaan erg snel nu. Hij wordt duidelijk steeds meer ‘wakker’ in de wereld: hij is zich toenemend bewust van zijn lijfje en de dingen om hem heen. Hij blaast spuugbellen met zijn mond, hij speelt met zijn vuistjes (zijn benen heeft hij nog niet ontdekt), hij imiteert een aantal geluiden en hij moest schaterlachen om zijn vader. Ook wist hij de afgelopen week keer op keer voorwerpen die binnen zijn bereik lagen vast te grijpen en naar zich toe te halen.

Woensdag had Jonas de krakende uil (een succesnummer van tante Coby) te pakken, die legde hij zelf op zijn gezicht. Vervolgens bleef hij rustig liggen wachten tot iemand het licht weer aan deed. Ik schoof na een poosje de uil tot onder zijn oogjes en toen ging hij blij sabbelen op het beest.

Jonas kent een nieuw trucje. Gisteren passeerde een knuistje voor zijn ogen. In plaats van de normale gang van zaken (vuistje passeert en komt neer naast Jonas of verdwijnt terloops in mondje) keek hij heel verbaasd, zeker toen het knuistje in mid-air tot stilstand kwam en boven hem bleef hangen.

Jonas kon er geen genoeg van krijgen, zodat wij alle tijd hadden om het fototoestel in stelling te brengen en rustig af te drukken:

Jonas heeft naast comasaufen en wildplassen nu een nieuwe discipline ontdekt: extreme poepluieren. Dat gaat als volgt: éénmaal per dag, bij voorkeur tijdens het voeden, klemt Jonas zijn kaakjes op elkaar, hij produceert een soort ‘ngngngnggg’, gevolgd door een krachtige explosie in de luier. Daarna pakt één van zijn ouders hem zuchtend op om de ravage af te pellen en op te dweilen. Vaak haalt hij zijn nekharen (de olympische kwalificatie-eis). De firma Biotex doet goede zaken met ons.

De afgelopen week lag Jonas langdurig op zijn buik om -al geluidjes makend- van alles te onderzoeken. Hij sabbelt daarbij nog steeds veel op zijn vuistje, bij voorkeur zijn linker. We hebben nu ook gezien dat hij begon te trillen van de concentratie en vervolgens met uiterste inspanning zijn armpje uitstrekte om een speeltje aan te raken. Zaterdag is het Jonas een aantal keer achtereen gelukt om de koe op het aankleedkussen vast te grijpen. Zijn ouders stonden te klappen en te juichen op de publieke tribune.

Woensdag zijn we naar het stadsdeelkantoor gegaan voor de bijschrijving van Jonas in mijn paspoort. Jonas was niet de enige baby daar, er waren er nog vier(!) in de wachtruimte. Die hebben dus allemaal een pasfotosessie doorstaan. Tegen de tijd dat we aan de beurt waren was Jonas in diepe slaap. De pasfoto werd zonder meer geaccepteerd. Wel hing de ambtenaar lang boven de kinderwagen om vast te stellen of de slapende Jonas inderdaad het jongetje was dat was afgebeeld op de foto. De ambtenaar vond het moeilijk: ‘ze lijken allemaal op elkaar he’. Als blije moeder was ik het hiermee oneens maar ik zweeg beleefd. De ambtenaar haalde er een tweede, onafhankelijke waarnemer bij (zijn collega) om de identiteit van Jonas vast te stellen. Trots schoof ik de wagen naar de collega, ook hij dook voorover in de wieg. ‘Ja dat is hem hoor, geloof ik’. Hmm. Gelukkig gaan de ambtenaren niet met ons mee op vakantie. Woensdag wordt Jonas’ foto bijgeplakt in mijn paspoort.

Deze zomer gaan we naar Berlijn en dus moet Jonas worden bijgeschreven in mijn paspoort. Hiervoor was het nodig om een pasfoto van hem te laten maken. Ook pasfoto’s van baby’s moeten aan de nieuwe, strenge eisen voldoen. Met name de eisen aan Houding en Uitdrukking baarden mij zorgen:

• Hoofd recht naar voren
• Ogen op een horizontale lijn
• Hoofd niet gekanteld
• Schouders recht
• Geen zichtbare ondersteuning
• Neutrale blik
• Ogen volledig zichtbaar
• Recht in de camera kijken
• Mond gesloten

Voor de zekerheid had ik twee dagen uitgetrokken voor het maken van de foto. Gelukkig was Jonas wakker, dat was de eerste horde die genomen moest. Van de fotograaf moest ik Jonas bij zijn buik en rug vastpakken en hem gedurende een paar minuten met gestrekte armen voor me vasthouden. Het verliep allemaal prima, behalve dat Jonas de situatie wel amusant vond en zijn hoofd opzij draaide om uitgebreid tegen mij te lachen. De fotograaf bleek over een flink repertoire aan lokroepen te beschikken en na een poging of vijf stond hij erop. Uiteindelijk voldoet de foto aan bijna alle eisen, alleen heeft Jonas zijn mondje niet helemaal gesloten. Ik ben benieuwd wat de ambtenaar van de burgerlijke stand er morgen van vindt.

Jonas slaapt meestal in dezelfde houding, deze:

Hij heeft niet veel op met slapen de laatste dagen. Dat vindt hij meer iets voor baby’s. Als hij ligt te knerpen in zijn wiegje aaien we Jonas weleens over zijn neus. Dan doet hij zijn ogen dicht en soms vergeet hij ze weer open te doen. Dan valt hij in slaap met zijn mondhoekjes ver naar beneden: ‘Ik slaap, maar onder protest en onder voorbehoud!’

Jonas heeft een nieuw speeltje ontdekt. Zijn lampfascinatie duurt onverminderd voort, maar hij vindt ook andere dingen die boven hem hangen interessant. Deze vis-mobile heeft hij cadeau gekregen van Sander Begeer, en hij is er als de kippen bij om ernaar te kijken als hij in zijn wipstoeltje zit.