Tja zo zit je nog gezellig bij opa Huub en oma Elly Pasen te vieren en een paar uur later zit je onder de vlekken: waterpokken.

We zagen de bui al hangen, vorige week toen ik Jonas naar de Sterrendaalders bracht werd ik aangestaard door een waterig kijkende krentenbol. Dat was ooit Bas.

In de dagen voor Pasen had Jonas veel koorts en weinig eetlust. Van maandag op dinsdag kreeg hij overal rode vlekken en voelde hij zich ziek. Van dinsdag op woensdag had Jonas verschrikkelijk last van jeuk.

Wat doe je dan als ouders: even lekker (voorzichtig!) krabben.

Het heerst enorm in Bussum. Bij de apotheek was de kalmerende zalf helemaal uitverkocht. Wanneer ik met Jonas op straat liep vroegen allerlei mensen ‘waterpokken zeker?’ Behalve dan een eng mens in de Ekowinkel (maar daar lopen heel veel Enge Mensen), die zette de hele boel op stelten omdat ze Jonas kennelijk als onrein beschouwde. Dat krijg je met die orthodox-spirituele types.

Pas donderdag was Jonas een beetje op de weg terug, maar helemaal hersteld is hij nog steeds niet. Nou ja, die kinderziekte heeft hij gehad. Nog maar vijf te gaan!

We zijn nu een week verder en er is nog geen nieuw tandje!

Dit is Hannah’s bakfietstenue: warm jasje, broek in sokken gestopt, flinke zonnehoed met strik (van tante Rita). Ze ziet eruit als een Amerikaanse toeriste die op het punt staat zich in een koets te hijsen voor een ritje door de stad!

Alleen dat maakt mij…. juist ja, de knol.

Zoals je op deze foto kunt zien heeft Hannah nog maar weinig gebit: twee snijtandjes onder en haar bovengebitje bestaat uit tandvlees. Ze weet met deze combo verrassend effectief vlees en zuidvruchten in stukken te sleuren (of ze klaagt niet bij het doorslikken van grote brokken voedsel, dat kan ook). Vandaag had Hannah een kegeltje, dat wijst er vaak op dat er een tandje aan zit te komen. We zagen inderdaad een flintertje wit op de plek waar haar linker voortandje zal komen. Wie weet is het tandje door voor de paashaas arriveert.

Jonas wil de laatste tijd na het avondeten kiezen uit drie activiteiten, voordat hij naar bed gaat:

1. “Papa, ik mag nog ééven spelen voordat ik naar bed gaat“.
2. “Ik wil een boekje lezen” (waarmee Jonas bedoelt dat er voorgelezen dient te worden).
3. “Ik wil een spelletje spelen“.

Keuze 3 betreft Memory, want andere spelletjes kent Jonas nog niet. Als de Memorysteentjes eenmaal op tafel zijn uitgespreid en gehusseld en als Jonas alle figuren op de speldoos heeft benoemd (zonder die laatste activiteit kan het spel niet starten), dan bepalen we wie er mag beginnen. Meestal is dat de winnaar van de laatste keer.

Vanaf dat moment is het alle zeilen bijzetten voor ons, want Jonas begint zich tot een ware Memory-adept te ontwikkelen. Als hij een goede dag heeft (d.w.z. voldoende concentratie kan opbrengen), dan blijven er niet veel combinaties voor ons over. Nu heeft Jonas wel het voordeel dat hij af en toe een paar steentjes in de schoot geworpen krijgt, want soms kan hij zich niet inhouden als wij een steentje omdraaien en Jonas weet waar de dubbelganger ligt. Dan wordt deze er bliksemsnel door hem bijgelapt en om het gezellig te houden krijgt Jonas dan de steentjes.

Het concept van winnen wordt Jonas langzaamaan duidelijk. Hij weet inmiddels dat de winnaar door de overige deelnemers wordt toegejuicht, maar hij weet nog niet precies hoe bepaald wordt wie de winnaar is. We leggen na het spel altijd de stapeltjes tegen elkaar aan, waarna Jonas de vraag wie de hoogste stapel heeft steevast beantwoordt met een welgemeend “ikke!“. En zo eindigt de avond altijd in harmonie.

Al vinden we het een onding en een sta-in-de-weg die onze pogingen tot een gezellige zithoek doet stranden: de box is ook een veilige plek waar Hannah even heerlijk kan spelen.

Bijkomend voordeel: ook Jonas kan even ongestoord spelen. In theorie dan, want als Hannah in de box zit heeft Jonas daar ook opeens van alles te zoeken.