Net als veel ouders trachten ook wij van onze kinderen betere mensen te maken dan we zelf zijn. Het is ijdele hoop, ik weet het. Dit houdt o.a. in dat we eten en drinken tamelijk sterk gereguleerd hebben. We eten altijd aan tafel. We ontbijten met 2 à 3 broodjes. Om half elf is er fruit en water. Tussen twaalf en één is het middageten, met opnieuw 2 of 3 broodjes en soms iets extra’s als een ei, tosti, krentenbol, of een plakje ontbijtkoek. Meestal lunchen de kinderen thuis, twee keer per week op school. ’s Avonds eten we warm, vers gekookt en zoals gezegd zitten we daarbij met zijn allen aan tafel. (Dat laatste is beslist niet vanzelfsprekend heb ik gemerkt aan klasgenootjes van Jonas). En toe yoghurt met daarin gedroogd fruit .

Ja hoor *gaap* tot nu toe allemaal héél verantwoord, maar ga verder….

Goed, visites en feestjes en traktaties daargelaten is dit het patroon. Maar… elke dag om half vier dan is er limonade en SNOEP! En niet van dat benauwde: uit de walmende snoeptrommel (van de geur alleen al krijg je cariës) mogen de kinderen uit allerlei soorten snoep het zoetste, felst gekleurde, glibberigste en engste grabbelen dat ze maar kunnen vinden. Dat ze vervolgens met genoegen opsmekken (aan tafel weer, inderdaad)  waarbij ze intussen het zakje/doosje/stokje bestuderen, de smaak becommentariëren, de ergste kluiten uit de kiezen pulken en ev-en-tu-eel iets uitruilen. Alex en ik doen doordeweeks schijnbaar niet aan deze suikerorgie mee, in het weekend drinken wij op dat moment koffie… OK, met koek ja.

Wat onze kinderen niet weten is dat moeder zeer regelmatig ape gaat in de droppot en dat de koekjes en chocola elke week weer als sneeuw voor de zon uit de kast verdwijnen en dat beide ouders hun eigen moeders nog zouden verkopen voor chips.

Maar ja, hoe lang nog?

Op zaterdag 30 april zette Hannah ferm de schaar in haar mooie haar. Tot op de huid had ze haar lokken gesnoeid. Wekenlang heeft ze rondgelopen met een borstelig bolletje. Maar nu begint het weer wat te worden. Met een stevig afgespelde comb-over weet ze weer een meisjesachtige coupe te creëren.

Ik heb / geef overigens geen enkele garantie dat dit knippen de laatste keer was!

Kleding heeft Hannah’s warme belangstelling. Al sinds een jaar zoekt ze zelf haar kleren uit. Ze heeft hierover zeer uitgesproken ideeen. Er gaat ook geen dag voorbij of ze smeekt mij om een rok met een panty en hakken aan te trekken (wat ik zelden doe). Ook kleedt ze zichzelf ’s ochtends zorgvuldig aan (en ’s middags… en ’s avonds…). Hannah is hierdoor heel behendig geworden in het werken met knoopjes, haakjes, slotjes, gespjes, veters en strikken.

In tegenstelling tot Jonas, die geen enkele belangstelling heeft voor pielen met sluitinkjes, zat Hannah al jong met haar tong uit haar mond te priegelen. Vlak voor de vakantie heeft haar klasgenootje Bailey voor een doorbraak gezorgd door Hannah te leren strikken. De hele vakantie heeft Hannah alles vast geknoopt wat los zat:

In de bijkeuken, gehaast op weg naar buiten, troffen we deze zomer onze schoenveters meer dan eens als Gordiaanse opgaves aan… *hmpf* slippers dan maar.

Telkens als het over deze vaardigheid van Hannah gaat houdt Jonas zich opvallend stil. Hij kan het namelijk nog niet.

Op de eerste schooldag vertelde Hannah blij aan juffrouw Marjolijn dat ze veters kon strikken. Die goede juf heeft dat onthouden en in de tweede week heeft ze alle veterschoentjes voor Hannah klaargezet. Nadat Hannah ze allemaal succesvol gestrikt had, kreeg ze dit prachtige certificaat uitgereikt:

Yihaa, haar eerste diploma is binnen! Hannah is er heel trots op.

Ik schreef al eerder dat Jonas had uitgevonden dat je K’nex kunt buigen en draaien. Dat leverde vele nieuwe mogelijkheden op. Zo kunnen onderdelen bijvoorbeeld spanning gezet worden. Onze kleine martial arts warrior annex ballistics expert had niet lang nodig om de voordelen hiervan in te zien: hij knutselde een echt schietend pistool.

P-pieuw-pieuw-pieuw-pieuw!!!

ZOEK DEKKING!

Thuis is het ook leuk. Daar is immers de grote trouwe vriend TELEVISIE! (oh wat was Jonas blij met het weerzien). Maar gezelliger nog is een zaterdagmiddag spelen met Julian en Milèna. Na drie weken waren alle kinderen enthousiast elkaar te zien. Ze hebben druk gespeeld in de tuin, met de poppen gepicknickt, geschommeld, met LEGO gebouwd en  schijngevechten gehouden.

Om half vier klom de gang ieder op zijn eigen wheels en zo zijn we naar de ijswinkel gepeddeld.

Jonas en Hannah genoten van cakebeslagijs (ik verzin dit niet) en smurfenijs. Julian en Milèna bleken nog niet vaak naar de ijssalon te zijn geweest, zij waren helemáál verguld met hun traktaties. Smurfenijs met discodip als ik het wel heb.

Tijdens de vakantie mochten Jonas en Hannah voor het eerst zelf fotograferen.

Dit is de eerste foto die Hannah nam…

En dit is haar tweede…

Dit was haar uitzicht in de auto.

Dit was het uitzicht van Jonas:

En zo zaten ze er zelf bij:

In de kathedraal van Vezelay: ‘Is deze kerk ook van Jezus? Is dit Jezus? En die? En waarom heeft hij zijn handen zo?’

Kaarsje branden…

Onze vroom kijkende kleuters:

‘Waarom mag ik niet in de zon kijken?’

Paalstaan in Vezelay:

Flaneren langs een totaal verlaten roggeveld:

Eindelijk kon Jonas eens zelf zien hoe hoog zo’n rol in werkelijkheid is, en hoe zwaar. Vanuit de auto is dat gissen natuurlijk. Hij probeerde er tevergeefs op te klimmen. Met uiterste krachtsinspanning samen met Hannah kreeg hij de rol een millimeter van zijn plaats. ‘Waren Marnix en Jelle en Donny hier maar, dan zouden we hem makkelijk kunnen rollen’ zei Jonas. Ik ben bang dat hij gelijk heeft.

K’nexen in een bloedhete tent. Jonas heeft deze vakantie ontdekt dat je de onderdelen kunt buigen, dat leverde vele nieuwe mogelijkheden op.

‘Leven, eh… dat is toch wat we doen tussen de maaltijden door?’ Heeft ooit een wijsgeer uit de Kuinderstraat gezegd*.

Precies, want al die buitenlandse natuurherrie van over de grens is leuk, je mot er wel wat te drinken bij hebben!

Ook al konden we niet zo lang in de hypermarché hyperen als wij wilden (op straffe van woede-aanvallen en winkelkargevechten van de kinderen), we slaagden er toch in om lekkere dingetjes op te scharrelen. In elk geval hebben we calorisch gezien moeiteloos boven onze stand geleefd.

Avondeten halfnaakt

Middageten in een restaurantje

Picknick onderweg

Marshmallows roosteren

IJS in een restaurantje (dubbele hit)

Ontbijt op z’n glampings

Duizelingwekkend zoete Sirop au Limonade

Helpen koken met mon premier Opinel en een schaar. En die pleister, DAT WAS DUS AL!

* OK, het citaat was eigenlijk: ‘Werken, dat is toch wat we doen tussen de maaltijden door?’

Naast al het zwemmen en wandelen waren Jonas en Hannah vooral actief bezig met spelen. Op beide campings troffen ze genoeg Nederlandse (en Vlaamse) kinderen om zich mee te vermaken. Aan Jonas konden we goed merken dat hij twee jaar schoolervaring heeft. Hij kan zijn verlegenheid sneller overwinnen nu hij weet hoe het werkt met contact leggen, een voorstel doen, iets delen en het spel aan de gang houden. Hannah lukt dat ook vrij goed, zij is minder verlegen dan Jonas en bijzonder nieuwsgierig. Vorig jaar werd Hannah nog beperkt in het meespelen met de kinderen door haar leeftijd & ontwikkeling (en ze mocht ook minder van ons), nu stond niets haar meer in de weg om mee te draven met de anderen.

Geschminkt, samen met Klaas en Kai.

Puzzelen in de voortent

Lezen voor de tent

Naar de miniclub voor een uurtje knutselen, dansen en zingen:

J: ‘Effe fechte, papa?’ J: ‘ik help je wel papa!’

Spelen met de Belgische buurkinderen: (Noé, Eppo, niet op de foto), Mads en Milou

Moeder het duizenddingendoekje. Hier als fauteuil.

Voor het eerst hadden we dit jaar geen fietsen mee. Dat voelde vooral vooraf vreemd, maar omdat fietsen hierdoor tijdens de vakantie geen optie was, scheelde het ook onrust. Als we dus iets actiefs gingen doen (buiten zwemmen) dan was dat wandelen. De eerste keer moesten de kinderen erg wennen, maar met elke wandeling ging het beter en werden ze handiger.

Voor we op pad waren moesten Alex en ik wel altijd even doorbijten, het was moeilijk voor Jonas en Hannah om zich los te rukken van de vriendjes op de camping, en wandelschoenen aan te strikken en zich met een rugtasje in een hete auto te zetten (niet verwonderlijk). Maar elke keer, na een kwartier emmeren tijdens de eerste meters van de wandeling, was iedereen weer blij. En tegen het einde van de vakantie kozen de kinderen zelfs voor wandelen als we ze opties gaven. Ondanks de muggen, de schrammen en het zweet.

En ja, het ís ook heel leuk om na hevig ploeteren beloond te worden met een mooi uitzicht, en het broodje smaakt op grote hoogte nog beter. En onderweg zie je allerlei moois (bloemen, vlinders, paddestoelen) en lekkers (bosaardbeitjes) en wildplassen bleek veel leuker dan gewoon op de WC. Jonas sleepte onderweg naar boven met takken waar een forse herdershond zich niet voor zou schamen. Voor hem ligt de natuur vol met wapentuig. Als we Jonas niet tegenhielden sprintte hij de berg op en sprong hij er vanaf. We hebben zijn polsje vaak tussen onze vingers moeten vastschroeven.