Jonas heeft zijn eerste zwemles erop zitten. Hij begon in badje 1, het groepje met de rode polsbandjes. In zijn groepje zitten 6 kinderen. Er was één ander jongetje nieuw: Jurriaan. De moeder van Jurriaan was een pro: ze was kalm, ze had geen zweet op haar voorhoofd staan en ze had zelfs een fototoestel in de aanslag! In badje 2 (geel polsbandje) zat bovendien Finn, die kent Jonas nog van de St.Vitusschool (Finn is naar een andere school gegaan). De jongens hebben even met elkaar gepraat.

*-*hier had dus een foto moeten staan als ik ook mijn zaken op orde had gehad – FAIL*-*

De eerste tien minuten mochten Hannah en ik erbij blijven zitten. De kinderen begonnen op de trap in het water, ze gingen verzitten van de hoogste naar de laagste tree en zo steeds verder in het water. Ze maakten een fontein (zittend watertrappelen), ze deden hun haar onder water, ze gingen ‘slapen’ in het water (oor in het water -> water in het oor). Even later zagen Hannah en ik vanuit de kantine hoe Jonas door hoepels stapte die steeds dieper in het water stonden en hoe hele groepje onder bogen door moest ‘zwemmen’ (lopen met handen op de bodem).

Jonas vond het fantastisch. Ik zag hem tijdens de les al een beetje praten tegen de juffrouw (die best aardig was voor een zwemjuf) en hij deed goed mee. Na afloop zei hij ‘morgen ga ik weer naar zwemles!’.

Voor de o u d e r s daarentegen is zwemles niets minder dan de hel op aarde. Het is er 40 graden, de luchtvochtigheid is 99%, iedereen heeft er haast (en is snel), niemand legt je iets uit, de meeste ouders willen liever ergens anders zijn (en de paar mensen voor wie dat niet geldt zijn pas echt eng) en het zwembadpersoneel wordt nog altijd uitsluitend gerekruteerd uit Satans elitetroepen. Bij de gedachte aan dat ik dit waarschijnlijk 2×2 jaar zal ondergaan voelde ik even wat zout water in mijn ogen wellen…

Gauw een dropmatje halen.

Donderdagavond zijn Alex en ik op oudergesprek geweest, voor de tweede keer in Jonas’ schoolloopbaan. Tot onze verrassing kregen we van juf Myrthe een tamelijk uitgebreid rapport uitgereikt over Jonas.

In het rapport en in het gesprek herkenden we onze zoon duidelijk. Er zijn veel dingen die hij leuk vindt om te doen en het liefst speelt hij met constructiespeelgoed. Hij houdt van gymmen, hij luistert graag naar verhaaltjes, hij zingt en danst goed mee met de liedjes, soms vertelt hij kort iets in de maandagochtendkring, hij komt niet vaak in conflicten terecht, hij werkt traag maar gestaag en hij weet al erg veel (‘nee juf dat is geen drinkbeker, dat is mijn BIDON!’).

We kregen van de juf de indruk dat het goed gaat met Jonas op school, dat dachten we zelf ook wel, maar de bevestiging was fijn. Opgelucht en trots gingen we weer naar huis waar de hoofdpersoon en zijn adjudant nietsvermoedend lagen te slapen.

Jonas heeft een uitnodiging gekregen voor zwemles!

Vanaf volgende week ligt hij elke woensdagmiddag vanaf 15:45 in het zwembad. Spannend zeg, we zijn benieuwd hoe hij dat gaat vinden.

Op Marktplaats heb ik wandelschoentjes gezocht voor de kinderen. Ze liepen vaak op rubber laarzen op de hei, maar dat is op den duur niet zo comfortabel (en daardoor minder leuk). Omdat het in ons belang is dat de kinderen graag willen wandelen, heb ik wat goede spullen opgesnord.

Vorig weekend zijn de wandelschoentjes van Hannah en het windstopper-vestje van Jonas aangekomen. We hebben ’s zondags gelijk een wandeling gemaakt over de hei.

Door de eerste zonnestralen warmde de heide lekker op en de kinderen liepen al snel zonder jas over de hei te rennen. Hannah kwam verrassend goed vooruit op haar nieuwe schoenen.

Deze week zijn ook de wandelschoenen van Jonas aangekomen (hij was er heel tevreden mee) en het windstopper-vestje van Hannah (ook heel tevreden want: ‘dezelfde als Fenna!’).

Ja Natuur in binnen- en buitenland, kijk maar uit, wij zijn er klaar voor!

Goeoeoed, dat lentegevoel was van korte duur. Het is weer zeikweer, we zijn ternauwernood ontsnapt aan een grote berg sneeuw (sorry, België) en het griepvirus ligt op de loer.

Dus is het weer weer voor binnenspelen, met een computerspelletje, een vechtpartijtje, een puzzeltje, een schreeuwpartijtje, een tekening, een scheldpartijtje…
Ik dacht toch echt dat ons huis groot genoeg was voor twee kinderen!

Jonas en Hannah in breekbare harmonie achter de kindercomputer: