Je zou het misschien niet zeggen als je Jonas zo ziet:

hoewel, als je hem zo ziet misschien al een beetje meer:

Jonas is in zijn terrible twos aangeland. Dat wil zeggen dat Jonas ondeugender en dwarser is dan we van hem gewend waren. Hij klimt, valt, gilt, springt, weigert te eten, weigert te drinken, weigert te komen, verstopt dingen, smijt met dingen, spuugt op dingen (waaronder ouders), slaat met dingen op andere dingen.

Vandaag op de crèche moest hij voor het eerst op de gang staan (10 seconden). Samen met zijn partner in crime Rutger (Rugter voor Kinderhonk-intimi). Een beetje Amsterdamse ouder gaat dan op hoge poten naar de crèche om tegen de leidsters te bulderen ‘Dat doet ons kind niet!’. Maar na de slaapzaalscène van vorige week weet ik beter.

Als Jonas op bed ligt moeten we samen heel hard lachen om al zijn fratsen. Maar op het moment zelf kan het er fel aan toe gaan.

Tegelijkertijd is Jonas nu heel verlegen bij nieuwe mensen en in nieuwe situaties en gaat hij soms weer hartverscheurend huilen bij het afscheid op de crèche.

Toen we Jonas in zijn romper over ons Limburgse erf lieten rondscharrelen, konden we niet bevroeden dat zijn kledingstijl hem zou inspireren tot het Willen Volbrengen Van Grootse Daden.

In de oudheid bedachten de Grieken de atletiek-meerkamp. Een van de meest tot de verbeelding sprekende onderdelen was het discuswerpen, dat sindsdien een lange evolutie heeft ondergaan.

Jonas maakte zijn handen goed droog en schatte de windrichting en -snelheid in.

Hij nam een aanloop, woog het gewicht van de mand in zijn handen…

…tolde om zijn as om de mand verre van zich te slingeren…

Maar daar hebben we geen foto van.

Nadat we een week in het Zomerhuisje op landgoed Baasdam hadden doorgebracht, sloegen we ons kamp op in huisje Hazelmuis in Zuid-Limburg, tussen Epen en Vaals. We hadden er een prachtig uitzicht op het Geuldal.

Slideshow met foto’s van Huisje Hazelmuis

Deze week is Hannah begonnen met wennen op de crèche. Dinsdag is ze twee uurtjes gebleven. Eén uur met mij erbij en één uur alleen. Ik vind het weer wennen om ons kind achter te laten, ook al is het de tweede keer dat we dit meemaken.

Vandaag is Hannah vier uur geweest. Ze had deze keer moeite om in slaap te komen en ze had daarbij gehuild. Pfff, voor mijn door hormonen vertroebelde brein reden genoeg om voorgoed van het hele crècheplan af te zien. Thuis heeft Hannah goed gegeten en daarna lag ze in haar bedje te lachen en kletsen tot ze in slaap viel.

Maar goed, Jonas is nu zeer op zijn gemak op de creche dus dat is helemaal goed gekomen. Sterker nog; terwijl ik Hannah ophaalde hoorde ik live hoe Jonas de slaapzaal op stelten zette. Hij was verschrikkelijk aan het keten. Met zijn gekwetter hield hij alle andere kindjes uit hun middagslaap. *schaam*

kleine APEKOP!

In de eerste week van onze vakantie bewoonden we het idyllische Zomerhuisje op landgoed Baasdam. Het huisje ligt prachtig aan de rand van een bos, en het was er heerlijk rustig. We hebben er met volle teugen van genoten.

Slideshow met foto’s van Zomerhuisje Baasdam

Een aantal principes van verstoppertje beginnen langzaam door te dringen tot Jonas. Niet het zoeken vindt hij het leukst, maar de voorbereidende handelingen:
J: ‘…*mompel*.. ses… nege… tien, IK KOM!’*
Daarna gaat Jonas gierend en gillend op zoek naar zijn ouders, die verstopt zitten en daarbij allerlei ledematen laten uitsteken. Soms helpt één van ons hem om de ander te zoeken om zijn kans op succes nog te vergroten.

*op Jonas’ allerhardst uitgeschreeuwd met kloppende adertjes in zijn nek.