Jonas heeft al maanden een loszittende ondertand. We wisten niet wat de oorzaak was; wellicht was Jonas ergens tegenaan gebotst, maar we konden niet uitsluiten dat hij misschien wel zou gaan wisselen.

Twee weken geleden waste Eveline Jonas’ gezicht, en opeens was Jonas zijn tandje kwijt. Toen tot Jonas doordrong wat er gebeurde, barstte hij in huilen uit. Ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat hij ook het begin van het verlies van zijn eeuwige jeugd beweende. Maar dat zal wellicht vooral ouderlijke projectie zijn.

Nadat we hadden uitgelegd wat er aan de hand was, hoopten we er het beste van: dat het inderdaad om wisselen zou gaan. Want er was niet meteen een nieuw tandje te zien. Een week later kwam er dan toch duidelijkheid:

J: Mama, als ik dood ben, wil ik in de vriezer (wijst naar ijskast). Dan kan je nog eens aan me denken.
E: Maar als jij dood bent denk ik de hele tijd aan jou, of je nou begraven, gecremeerd of bevroren bent. En trouwens ik wil helemaal niet dat jij dood gaat.
J: nee maar als ik dan in de vriezer ben zie je me nog, dan vergeet je me zeker niet.

– half uur later –

J: mama, ik wil niet in de vriezer. Ik wil een mummie worden, dan kan je meer aan me denken dan in de vriezer. Dan kan je me rechtop laten staan in de kamer. Dan zet je me af en toe ergens anders neerzetten. Dan worden de dieven ook bang.

-weer later-

J: als je geboren wordt, ben je dan gelijk jarig?

H.: Papa, eet je een lekker kontje?
A.: Ja; meestal noemen we zo’n kontje brood een kapje.
H.: Met aardbeien! Vind je het lekker?!
A.: Jazeker.
J.: Dan is het eigenlijk roodkapje.
A.: Dat is een heel goede grap, Jonas!
[Alex eet zijn broodje op]
J.: En nu heeft de wolf roodkapje opgegeten!

Een week na zijn vijfde verjaardag heeft Jonas getrakteerd op school. Jonas wilde graag cakejes uitdelen, want ijsjes zouden smelten in de klas (?!).

Op tweede pinksterdag zijn Jonas en ik aan het bakken gegaan. Jonas heeft goed zijn best gedaan en geholpen. Het was meer werk dan we dachten en toen bleek dat één bakronde niet toereikend was, heeft hij de beslagkom uitgelikt en is hij weer in de tuin gaan spelen.

Dit was het resultaat:

De volgende ochtend kregen we een warm onthaal op school.
De kindjes zaten gaperig en duf in de klas. De juffrouw vroeg korzelig of we soms kwamen uitdelen.
E: euh ja.
J: hmmm (*frons*)
E: had ik moeten overleggen over het trakteren dan?
J: nee, dat niet
E: Maar, dit was toch de eerste gelegenheid om uit te delen?
J: ja, dat wel….
E: had het beter ’s middags gekund?
J: nee, dat doen we nooit… *zucht* Nou, dan moeten de kinderen hun vakantieverhalen maar ophouden tot vanmiddag.
Juf vroeg verder streng waarom we de traktaties niet hadden afgedekt
J: het moet geheim blijven, doe het plastic er maar weer om. 

De moeder van Thera scheen vervolgens met een felle lamp in mijn ogen en ondervroeg me of er melk en/of ei in de traktaties zat.
E: euh, ja.
M: Nou Thera, dan mag jíj dít niet eten (*priemende blik*) … dat is hééél jammer voor je.
Th: *pruil*
Goeoeoed, Serenity Now. Ik kreeg zin om de moeder van Thera op haar glutenvrije bek te slaan maar dat leek me niet goed voor de sfeer.

Nadat iedereen op zijn stoeltje zat, uitgezwaaid was en vakantieverhalen wilde gaan vertellen, begon het ritueel. De verjaardagsstoel werd gehaald. De verjaardagstaart met kaarsjes werd gehaald. De juf knutselde een prachtige verjaardagsmuts in elkaar: binnen 2 minuten met 5 nietjes (!!! R-E-S-P-E-C-T). Het feest kon beginnen.

Het hele verjaardagsritueel duurde ruim een uur! Volgens een vast patroon werden liedjes gezongen, dansjes gedaan, kaarsjes aangestoken (klas werd verduisterd), er werden zogenaamde vuurpijlen afgestoken en echte sterretjes, Jonas mocht de traktatie tevoorschijn toveren met een spreuk, hij deelde de cakejes uit en tenslotte ging hij de klassen rond met twee zelf aangewezen helpers.

Even voor de duidelijkheid: de samenvatting ooit die ik van de ceremonie uit Jonas had gekregen is: we steken echte vuurpijlen af. Wist ik veel. Achteraf pas begreep ik dat ijsjes inderdaad gesmolten zouden zijn.

Jonas onderging het hele ritueel trots en tegelijk verlegen. Hij vond het leuk om jarig te zijn in de klas een beetje eng als iedereen naar hem keek, maar zijn taken in de ceremonie nam hij zelfbewust voor zijn rekening.

PS. Thera (rechts naast Jonas op de foto) heeft een trosje druiven gekregen uit de lunchtrommel van Jonas dat ze tevreden opsmekte.

Hannah en Alex zaten in de kantine te kijken naar de zwemles van Jonas.
De zwembadmeester was behoorlijk breed en gespierd, en ook een beetje spekkig.
H: waarom heeft de badmeester dikke borsten?
A: hij heeft gewoon erg veel spieren daar, hij is heel sterk
H: O… dan heeft hij zeker ook een heel sterke navel?!

H: schalt in de bakker:
Mama, die mevrouw heeft een heel dikke buik!
(die klant was goddank zwanger, ik heb ook wel eens een vetschort moeten uitleggen).

H: roept in de tuin:
Mama, ik ruik een vieze geur!
Wat is dat!
E: (sist tussen tanden) de buurman rookt een sigaret.
H: (nog steeds loeihard) Rookt buurman Rob een sigaret? Wat is dat, een si-ga-ret?
E: …. (ssst)
H: Bah, ik vind het een beetje stinkerig!

Buren maken knetterende ruzie in de tuin
H: papa, wat doen ze nou?
A: … (probeert betekenisvol met zijn wenkbrauwen te wapperen)
PAP-PA, WAT ZEGGEN ZE?
A: … (ssst)

Jonas heeft K’nex gekregen voor zijn verjaardag. Hij speelde er al veel mee op school en op de naschoolse opvang. Van opa Piet en oma Henny kreeg hij een prachtige doos vol.

Hannah ging er vandaag mee aan de slag:
ze pakte de steentjes één voor één;
ze sorteerde ze op kleur;
ze sorteerde ze op soort;
ze legde de steentjes op grootte
en riep:
“EN NU OPETEN, PAP!”