Beter laat dan nooit… We hadden eind januari een foto ontvangen van een van Jonas’ atletiektrainers, maar ik was vergeten die te plaatsen.

Hannah en Nina zijn dikke vriendinnen. Vooral op school, want thuis speelt Hannah nóg liever met buurmeisje Josefien.

Nina vierde haar verjaardagsfeest thuis (taartjes versieren) en in Monkeytown, de plaatselijke binnenspeeltuin. Hannah kwam vol van indrukken en met heel veel verhalen thuis.

De foto’s zijn gemaakt door Meir en Simone, de ouders van Nina.

Jonas zit nu enkele maanden op atletiek. Twee keer per week traint hij, op woensdag in de zaal en op zaterdag op de atletiekbaan. Het is leuk om zijn progressie te zien, vooral bij het hardlopen, want aan het einde van iedere zaterdagtraining lopen de C-tjes (Jonas zit bij de C-pupillen) 1000 meter op de baan. De eerste keren keek Jonas verwonderd om zich heen, wandelde af een toe een stukje of sparde wat met andere kinderen. De laatste training voor de Kerstvakantie speurde ik tevergeefs de baan af. Pas later zag ik dat Jonas al lang was gefinisht.

29 november liep hij zijn eerste crosswedstrijd, 1000 meter in de Watergraafsmeer bij atletiekvereniging AV’23. Hij verteerde die wedstrijd uitstekend en hij deed lekker mee.

10 januari was Jonas’ vereniging AV Tempo aan de beurt om een cross te organiseren. Dat gebeurde op camping De Fransche Kamp, in de bossen tussen Bussum en Hilversum. Een échte cross dus. Het weer deed ook mee: het stormde en vlak voor de start regende het keihard. Jonas vond dat natuurlijk niet leuk, maar gelukkig ging juf Femke de kinderen goed laten warmlopen, zodat ze dampend aan de start stonden. Net als de vorige keer keek Jonas veel om zich heen en hij startte rustig. Omdat de kinderen twee keer het zelfde rondje van 500 meter liepen, had ik Jonas al uitgelegd dat hij het tweede rondje heel hard kon gaan rennen. Dat deed Jonas. Hij vond het wederom heel leuk om te lopen; en hij kwam fris over de finish, veel verder voorin dan de vorige keer: hij werd elfde in een tijd van 4:44 (dat is 12,6 km/u). We renden in één streep door naar de auto om onze kleine atleet in de hitte van de autokachel te laten opwarmen. En Jonas is weer een vaantje rijker.

Bovenstaande foto’s zijn gemaakt door iemand van de organisatie.

Onze kleine huismilitair mitrailleert ons dagelijks vanuit allerlei (on)mogelijke hoeken virtueel neer, en hij begeeft zich vaak schaduwvechtend door het huis. Dat we het zojuist geopende Militair Museum gingen bezoeken, stond dus vast.

We trotseerden een kilometerslange file. Omdat we e-tickets en museumjaarkaarten konden overleggen, mochten we de wachtrij van enkele honderden meters voor de kassa links laten liggen. Het museum kon de drukte gelukkig goed aan. Het is heel ruim opgezet.

Jonas rende van tank naar kanon naar straaljager, vroeg gejaagd om uitleg, maar was alweer onderweg halverwege de eerste zin. Hij vond het allemaal zeer indrukwekkend.

We wonen bijkans om de hoek, maar we hadden nog steeds niet het Instituut voor Beeld en Geluid bezocht. Deze Kerstvakantie was het dan zover (niet zo ver). We gingen  met de trein, want dat hoort bij museumbezoek. Dat de rit nog slechts vijf minuten duurde, deerde Jonas en Hannah nauwelijks.

Het instituut zelf was vrij chaotisch ingericht en niet zo thematisch ophezet, maar Jonas en Hannah konden er gelukkig voldoende zien en uitproberen. Kleurrijk was het in ieder geval.