Het zwemlesritueel begint te wennen. Jonas neemt zijn zwemtas mee, Hannah haar tas met vermaak + pakje + snoepje, ik ga niet al te dik gekleed.  Na het tropische omkleden en het grabbelen naar zwembroekje-armbandje-bonnetje zetten Hannah en ik ons in de subtropische kantine achter het grote raam. Met één oog let ik op Jonas (zwaaien , duim in de lucht steken) en met het andere oog gericht op de Pippo lees ik aan Hannah voor. Als dat lukt tenminste, want de halve straat/dorp heeft zijn kinderen op woensdag kwart voor vier op zwemles, dus er moet af en toe ook gepraat worden.

Jonas vindt zwemles heel leuk. Hij doet zijn best, hij kan de oefeningen redelijk volgen, hij durft al met zijn gezicht onder water (wel gevolgd door langdurig uitschudden). Zijn motivatie is niet het probleem, de aandachtsspanne is dat eerder. Juf Carla maakt zich er niet al te druk om, ze roept hem met luide zwembadjuffenstem of ze spettert hem weer terug bij de les.

Gisteren mochten de ouders het laatste kwartier bij de zwemles aanwezig zijn. Ik begrijp nu dat dat niet veel vaker kan, want de kinderen fladderden alle kanten op toen hun ouders langs de kant stonden. De camera’s klikten en snorden. Ik heb ook een opname gemaakt, Jonas is hierin onder andere bezig met de beenslag. Op zijn rug op de drijvende slag moet hij zijn benen van recht, buigen, hakken, wijd, KLAP sluiten.

Na heel lang aandringen, voordoen, proberen, aanmoedigen, verleiden, zuchten, dreigen, verplichten en wat niet al, en na nog iets langer weigeren van Hannah om haar voetjes op de pedalen te zetten, heeft ze zich de vaardigheid nu eigen gemaakt, Hannah kan driewielen, joechei!

Dit schept mogelijkheden voor ons ouders: meer en verder het dorp in! In de speeltuin heeft Hannah er ook gelijk iets aan: ze trapt mee met Jonas op het draaimolentje.

Zondagochtend zijn we naar het fort (Fort Werk IV) hier vlakbij gelopen.  Daar waren allerlei activiteiten ter opening van het fortenseizoen. Het fort wordt elk jaar mooier gemaakt door delinquente jongeren onder leiding van een voorman. Wij hebben daar rondgelopen om een gouden vleermuis op te sporen (gevonden) en we hebben naar een marionettentheater gekeken waar door drie dames Doornroosje werd opgevoerd. Het was zeer middelmatig spel en de zang was hoog van toon en dun van stem, maar het was met de beste intenties en met overgave opgevoerd (en het duurde gelukkig niet zo lang). Jonas en Hannah vonden het in elk geval leuk. Hannah genoot ervan dat zij nu eindelijk ook eens een theatervoorstelling zag.

Vanmiddag is Jonas met mij naar het theater geweest naar Woeste Willem, de zeerover die alleen van kinderen houdt als hij ze met slagroom mag opeten. Veiligheidshalve heeft Jonas tijdens de voorstelling bij mij op schoot gezeten, maar halverwege ging hij op aanwijzing meezingen en roepen.

Na afloop van de voorstelling hebben we voor Jonas een ooglap gemaakt en Jonas heeft een tatoeage laten zetten. Ik had geen fototoestel meegenomen (en meestal is fotograferen verboden) maar twitterend personeel van theater De Speeldoos in Baarn was erbij: http://twitter.com/#!/SpeeldoosBaarn/status/191524559755821058/photo/1 dus we hebben beeld!

Jonas ligt nu in de auto op de oprit te slapen. Hij droomt vast over schatkisten en houtvlotten.

Donderdag 12 april om 9.00 zijn Marjolein en Alex met elkaar getrouwd. Jonas en Hannah hebben er dus een echte oom bij. Jonas en Hannah mochten bij de huwelijksvoltrekking zijn, ze hebben zelfs de ringen overhandigd.

Na afloop van de ceremonie hebben we taart gegeten bij Alex en Marjolein thuis. De kinderen vonden de bruidstaart heerlijk en ze hebben gespeeld met de cadeautjes die het bruidspaar aan de kinderen gaf.

Ten slotte zijn Jonas en Hannah mee gaan lunchen. De kinderen kozen allebei een bruidskroket op wittebrood, met een trouwchocomel erbij. Daarna hebben we de kinderen (eveneens tot hun vreugde) naar opa Piet en oma Henny in De Rijp gebracht, zodat wij ’s avonds zo lang als we wilden op het dansfeest konden blijven.

Jonas en Hannah wisten al een week lang dat het Pasen ging worden, en dagelijks werden we uitgehoord over het paaseiverstopritueel. Jonas wilde weten hoe dat in zijn werk ging, en of de paashaas echt bestond.

Toen we eenmaal hadden gezegd dat we op eerste paasdag ’s ochtends eieren zouden gaan zoeken in de achtertuin, herinnerde Jonas ons dagelijks aan die datum, om er zeker van te zijn dat de paashaas er niet mee zou gaan marchanderen.

Zondagochtend was Jonas al vroeg naar beneden geslopen, om de achtertuin te kunnen bekijken. Wellicht hoopte hij een glimp van de paashaas op te vangen. Die nam hij niet waar, maar hij zag wel al enkele niet zo goed verstopte paaseieren liggen. Zijn blijdschap was groot.

Nadat wijzelf, Jonas en Hannah waren aangekleed, spoedden we ons naar buiten om te gaan zoeken. Jonas en Hannah vonden al erg veel eitjes zelf, en we hoefden maar af en toe een hint te geven. Ze hadden er erg veel lol in.

Eenmaal weer binnen proefden ze enkele exemplaren en besloten dat het een mooie ochtend was.

Aan het einde van Hannahs feestweek was daar nog haar feestje. Het was een mooie, frisse lentedag en we konden het feest in de tuin beginnen. De kinderen hebben de hele middag intensief samen gespeeld.

Toen het te koud werd verhuisden we naar binnen voor warme soep. Hannah bleek wederom een vrolijke jarige die alle drukte heel gezellig vond.

De volgende ochtend riepen de kinderen: ‘Vandaag willen we helemaal niks! We hoeven ook nergens naartoe hè, mama?’ Dat hoefde niet en ze hebben de hele dag buiten en binnen gespeeld met het nieuwe speelgoed.

Maandag 19 maart werd Hannah drie jaar. Dat wilde ze graag weten! Hannah was de hele dag opgetogen en blij. ‘Ik ben jarrrrig’ riep ze die ochtend vanuit de bakfiets naar iedereen die we tegenkwamen. ’s Ochtends waren er een versierde stoel, slingers aan het plafond en al een paar cadeaus van Maickel, Yael en Boaz. ’s Middags kwam ze thuis met een feestmuts, ze had getrakteerd op Philippo en iedereen had gezongen. We aten pannenkoeken met dubbelvla toe en tot slot kreeg Hannah nog een paar cadeautjes van ons.

Het toverstafje is sinds de verjaardag vrijwel onafscheidelijk van Hannah. Het is een handig gereedschap om Hannahs sterke wil kracht bij te zetten: 5 op de 10 toverspreuken beginnen met ‘ik wil’, 4 op de 10 beginnen met ‘jij moet’ en anders kan ze er altijd nog vinnig mee meppen.