Vandaag kon Jonas de bink uithangen op school en iedereen vertellen over zijn nieuwe zusje. Hij trakteerde rozijntjes en lange vingers omwikkeld met glazuur en roze muisjes aan zijn vriendjes en vriendinnetjes.

Omdat ons er alles aan gelegen was de lange vingers ongeschonden af te leveren bij het Kinderhonk, werd Jonas bovendien per auto voorgereden. Hij genoot van de rit naar school (auto, ja, auto). Kennelijk miste hij de wind door zijn haren en de slagregens op zijn voorhoofdje geen moment. Daarna smulde hij van zijn eigen traktaties.

Jonas kon vandaag zijn geluk niet op. ’s Ochtends was het huisvuil al aan drie kanten van onze hoekwoning weggehaald – zie hier het voordeel van een zijraam. Jonas had als een vorst vanaf zijn TrippTrapp toegezien hoe de stoepen spic en span werden achtergelaten door mannen in oranje pakken en een grote witte vuilniswagen met zwaailichten en veel lawaai bovendien.

Maar vanmiddag werd zijn niet geringe voorstellingsvermogen finaal voorbijgestreefd door de realiteit. Er kwamen èchte mannes in twee brandweerauto’s de straat in gereden, gevolgd door een ambulance. Eén van de brandweerauto’s was zelfs een heuse ladderwagen, waarmee een bejaarde buurvrouw werd afgehesen. Jonas stond ademloos toe te kijken hoe het verhaal van de Vijf Brandweermannetjes (= de mannes) uit de Gouden-Boekjesreeks zich in “first life” voor hem afspeelde. Ter verhoging van de feestvreugde speelden wij tegelijkertijd de bijbehorende CD-uitvoering van dit boekje af, zodat onze kleine brandweerman het allemaal gespannen als een snaar beschouwde.

Hannah is geboren – op donderdag 19 maart om 02:27.

Wat wil je op je broodje, Jonas?

IJs!

Stoer man, Lopen en Eten tegelijk!

(Jonas moedigt zijn ouders aan hem hoger te laten schommelen)

Vorige week zijn Jonas en ik naar de speelotheek geweest en daar hebben we een Fisher Price cowboydorp gevonden met een saloon, een hotel en een gevangenis. Er horen paarden en cowboys en een kanon bij. Eenmaal thuis DOOK Jonas werkelijk in het dorp. Hij heeft er wel drie kwartier in opperste concentratie mee zitten spelen, erg lang voor een dreumes, het was ontroerend om te zien. Toen hij de volgende ochtend wakker werd was het eerste dat hij riep ‘huis, huis, paard!’ en hij ging weer verder waar hij gebleven was. We hebben hetzelfde dorp inmiddels via Marktplaats op de kop getikt en het blijft een dikke hit.

Nu het een beetje warmer wordt, kunnen we weer vaker met Jonas buiten spelen. Zeer tot zijn genoegen: ’s morgens in bed begroet hij ons al met het dwingende, vaak herhaalde verzoek: ‘Tuin? Tuin, TUIN, JAA; tuin!’. Hij weet ook precies waar dé speeltuin (die op het Mariotteplein) is. Ook wanneer we naar de winkel gaan of met de auto door die buurt komen maar de speeltuin niet kunnen zien, wijst hij behulpzaam in de juiste richting.

Het allerleukst blijft de glijbaan. Jonas kan hier zelfstandig op en af.

… èèèn… ene… tweëe… zzZOEFff… TADAAA!!! (en dat dan x 100).