Oohh ik mis Hannahtje zo. Verschrikkelijk.
Ik zou van alles kunnen gaan doen nu, maar ik loop een beetje verloren.
Het is hoog tijd om weer te gaan werken!

Jonas gaat steeds beter praten en tegenwoordig vertelt hij ons weleens een belevenis van die dag, iets dat hij heeft meegemaakt met oma of op de crèche. Soms is het raadselachtig verhaspeld, maar er zit altijd een kern van waarheid in. Vorige week zei hij: “Marloes weest. Muisjes ete“. Zijn oude crècheleidster was kennelijk langsgeweest om haar baby te laten zien op het Kinderhonk. Jonas bleef alleen hardnekkig volhouden dat hij blauwe muisjes had gegeten, terwijl Marloes een dochter heeft gekregen. Ik zal het navragen bij de huidige leidsters.

Ook zong hij vorige week een paar regels van een liedje dat wij niet kennen, over een olifantje in het bos. Hij wist niet hoe het verder ging. Ons kind heeft een eigen leven, dacht ik half geschokt. Al snel had ik het liedje te pakken op internet en toen heb ik het voor hem afgespeeld. Meezingen mocht ik niet (meezingen mag bijna nooit van Jonas, dat vind ik heel jammer want dat wil ik zo graag).

Bij Jonas komen op dit moment zijn laatste melkkiezen door. Dat zorgt voor wat lichamelijk ongemak en verminderde eetlust, maar zijn humeur is er bijzonder goed onder. Kijk hem lekker hangen met z’n peeps.

Jonas kent heel veel letters en cijfers en groenten en fruit en kleuren. Die leert hij uit zijn boeken (op commando voorgelezen). De vrienden van Sesamstraat slijpen het alfabet en de cijfers er op een triljoen manieren in. Jonas vindt het leuk om te leren en hij wijst zelf letters en cijfers aan op straat. Wat mij betreft hoeft hij dit nog helemaal niet te kunnen, maar dit soort kennis zoekt hij zelf op. Het enige dat ik me heb voorgenomen is om hem ooit het alfabet ook achterstevoren te leren, dat lijkt me zo handig, al weet ik nog niet waarvoor.

Elke ochtend na het opstaan, verschonen en aankleden zetten we Jonas op de grond en dan stuift hij de kamer in, hij rént de dag tegemoet, vaak letterlijk met open armen. Het speelgoed wordt begroet (waaronder zijn zusje). Hij gaat dan veel praten, meestal worden de nieuwste aanwinsten (woorden) geoefend.

Het valt ons op dat kinderen met verbluffende nauwkeurigheid ongeveer even oude kinderen uit een zwerm kinderen kunnen filteren. Als Jonas samen gaat spelen met een ander kind in de speeltuin of de kinderboerderij, vragen we soms aan de ouders wat de leeftijd is van het andere kind. Dan blijkt dat hoe dichter dit Jonas’ eigen leeftijd benadert, hoe interessanter de kinderen elkaar vinden. Dit luistert nauw; hoe meer maanden verschil, hoe minder groot de aantrekkingskracht is, de afname is vrij drastisch. Het levert volgens mij een prachtige normaalverdeling op met een kleine spreiding. Misschien scheef naar rechts, want oudere kinderen zijn aantrekkelijker dan jongere. Waaraan zouden kinderen dit zo goed kunnen zien?

Wat ik steeds vergeet te melden: we zijn al weken in het bezit van een geweldige bakfiets! Hiermee is mijn Amstermama-uniform compleet: Bugaboo, Birkenstocks en Bakfiets, dat is de standaard uitrusting in de Watergraafsmeer.

Ik ben dolblij met ons luxe Vervoermiddel (zoals onze buurvrouw het plechtig noemde), nu kunnen we Jonas en Hannah fietsend vervoeren. Elke dag ga ik samen met Jonas en Hannah in Maxicosi op pad. Jonas vindt het leuk, maar ook heel gewoon. Of beter gezegd: alle nieuwe dingen zijn voor Jonas even bijzonder. Ook de tassen met weekboodschappen passen er met één brede zwaai in. Het scheelt veel kilometers met de auto, wel zo fijn.

Dit weekend hebben we met Frans en Beppechien en de kinderen gepicknickt in park Frankendael. Alex en Jonas hebben alle eten en drinken met de bakfiets vervoerd naar de picknickplek. Eenmaal in het park hebben we een mooi plaatsje gevonden.

Daarna werd het toch niet helemaal de Bona-reclame die ik stiekem in gedachten had: het was een gezellig slagveld van wegrennende kinderen, zanderige handjes & voetjes, vallende bordjes & bekers, wespen, 4 poepluiers, welgemikte ballen, enge slootjes, ogen in je rug, etc. Eenmaal thuis waren we bekaf van het koken en zeulen en opletten, én hadden we onze vrienden nog niet echt veel gesproken. Dat buiten-eten pakken we de volgende keer dus handiger aan, bijvoorbeeld met haalpatat en omkoopijs in onze Bussumse achtertuin!

Ons leven kent momenteel zo zijn routines. Daarom hier opnieuw kinderboerderijnieuws. Gisteren kwamen we daar Leonoor en haar zus Ellemijn tegen. Naast zijn matties Linus, Rugter en Joshua is Leonoor Jonas’ dikke vriendin op de crèche. Ze greep Jonas onmiddellijk bij de hand en ze gingen samen alles bekijken.

Al toen Jonas heel klein was wilde Leonoor hem voortdurend kusjes geven en de leidsters moesten vaak voorkomen dat ze bovenop hem ging zitten en hem letterlijk smoorde in liefde (ze is groter en sterker dan Jonas).

Verder die dag:
Een tête à tête met Dirkje

Ernstige overpeinzingen op vervoermiddelen allerlei:


En een klein, blij Purkie:

Kort shownieuws: Hannah kan zich zelfstandig van haar rug op haar buik draaien! Terugdraaien lukt nog niet, daarvoor roept ze hulp in van haar ouders.

Van de week hebben we Hannah voor het eerst gebaad in de Tummytub.
Zie hier de reportage:

We gaan regelmatig naar de kinderboerderij hier in de buurt. Jonas weet inmiddels precies wat hij daar allemaal kan doen. De kinderboerderij kent veel vaste bezoekers, onder wie Lucas en zijn ouders. Jonas is een maand jonger dan Lucas en als ze elkaar zien dan rennen ze onmiddellijk op elkaar af. Ze draven vervolgens samen het terrein over, van de pauwen naar de cavia’s via de eenden.

Als je het je leuk lijkt om acht cavia’s tegelijk een meter de lucht in te zien springen moet je ook eens meegaan.

In het begin had Jonas vooral oog voor het speeltuig, nu krijgt hij ook steeds meer interesse voor de dieren. Vooral de varkens Bonny en Dirkje hebben zijn speciale belangstelling.

Jonas mocht vandaag mee op expeditie naar de nieuwe Gamma Megastore in Amsterdam-Zuidoost. Onze kleine werkmannes-spotter vermaakte zich opperbest in de winkel. “Hamer, ja hamer“, “werkmannes tagen ook, gg gg gg“, “Bijl. Papa ook daan. Houten maakt. Puur aan ja“. “O kijk is, werkmannes daa. Ja daa.” (Jonas wijst bebaarde mannen met houthakkersoverhemden en bodywarmers aan).

Tijdens het afrekenen bood de caissière Jonas een echte werkmanneshelm aan. Op de vraag of hij er wel een wilde hebben, antwoordde Jonas uit de grond van zijn hart “ja”! Sindsdien hebben we een werkmannes met een gelukzalige blik in huis rondlopen.

Voor het eerst in de buikdrager.