De afgelopen twee-en-een-half jaar heeft Jonas eerst voor zijn A- en daarna voor zijn B-diploma gezwommen. Het zit er bijna op, want met twee zwemlessen per week (Jonas’ school biedt schoolzwemmen aan) zal hij zijn B-diploma vermoedelijk vrij snel gaan halen.

Al die tijd ging Hannah ook mee naar zwemles. Drankje drinken, TV kijken in de kantine, boekje lezen, spelen op de tablet of spelen met andere broertjes of zusjes die ook waren meegetroond. Ze heeft een hoop gezien van de rituelen die het zwemmen omringen.

Inmiddels vond Hannah het hoog tijd dat ze zelf ook op zwemles ging, maar we waren afhankelijk van een plek in een nieuw groepje A-zwemmertjes. Vrijdag 24 oktober was het dan eindelijk zo ver. Hannah kon niet wachten, hoewel ze me zonder met haar ogen te knipperen meldde dat ze het wel een beetje spannend vond.

Jonas vond het enigszins amusant hoe Hannah zich kalm door de procedures heen sloeg. Inchecken, kleedkamer zoeken, omkleden, naar het zwembad lopen en dan op een bankje wachten tot de zwemjuf de kindjes kwam halen. Uiteindelijk werden de nieuwe zwemmers verwelkomd door juf Bibi. Hannah en haar tien mede-A-zwemmers werden door het zwembad rondgeleid; al snel lagen ze met z’n allen in het water. Jonas en ik trokken ons terug naar de kantine, zodat Jonas nog even een boekje kon lezen totdat zijn eigen zwemles begon (direct aansluitend op Hannah).

Hannah kwam lachend het zwembad uit, als laatste, want ze had geen zin om te stoppen. Nou ja.