Voor het eerst dit jaar…

E: ja die ouwe grijze Sint wordt flink onder schot gehouden hier. Jonas en Hannah mogen hun schoen zo vaak zetten als ze willen… er komt echter niet altijd wat in*. Dit resulteert in milde frustratie en zich rap ontwikkelend bijgeloof. Zo heb ik de eerste maandag knetterende strijd gehad met Jonas, omdat hij ’s ochtends niets in zijn schoen aantrof. Volgens Jonas kwam dit doordat de kinderen van mij na het (late) avondeten niet meer mochten zingen (ze hadden dit de hele dag kunnen doen, maar ze hadden het te druk met zich vervelen). Hij was hierover zo verbolgen dat hij zijn kont tegen de krib gooide tijdens het ochtendritueel, we kwamen daardoor veel te laat op school aan. Gelukkig komt de Sint zo’n twee keer per week langs, dus dat is een prima gemiddelde. Alleen wanneer he, wanneer…. misschien nog maar even een dansje doen dan, voor de zekerheid?

* Zowel Alex als ik waren dit vroeger zo gewend: schoen zetten, tekening maken, zingen en dan maar zien of er wat komt. De mores blijken echter veranderd: de meeste kinderen krijgen nu van te voren te horen wanneer de sint precies komt om hun schoentje te vullen. Volgens  hedendaagse normen zijn wij dus pure kindermishandelaars. We houden deze nare gewoonte echter in stand: deze kleine huis -tuin en keukenfrustratie lijkt ons prima oefenmateriaal. Ter geruststelling: buiten dit feit gebruiken we de sint niet als hulp bij de opvoeding.