Onze kleine huismilitair mitrailleert ons dagelijks vanuit allerlei (on)mogelijke hoeken virtueel neer, en hij begeeft zich vaak schaduwvechtend door het huis. Dat we het zojuist geopende Militair Museum gingen bezoeken, stond dus vast.

We trotseerden een kilometerslange file. Omdat we e-tickets en museumjaarkaarten konden overleggen, mochten we de wachtrij van enkele honderden meters voor de kassa links laten liggen. Het museum kon de drukte gelukkig goed aan. Het is heel ruim opgezet.

Jonas rende van tank naar kanon naar straaljager, vroeg gejaagd om uitleg, maar was alweer onderweg halverwege de eerste zin. Hij vond het allemaal zeer indrukwekkend.

We wonen bijkans om de hoek, maar we hadden nog steeds niet het Instituut voor Beeld en Geluid bezocht. Deze Kerstvakantie was het dan zover (niet zo ver). We gingen  met de trein, want dat hoort bij museumbezoek. Dat de rit nog slechts vijf minuten duurde, deerde Jonas en Hannah nauwelijks.

Het instituut zelf was vrij chaotisch ingericht en niet zo thematisch ophezet, maar Jonas en Hannah konden er gelukkig voldoende zien en uitproberen. Kleurrijk was het in ieder geval.

Een uitbuikwandeling op de eerste winterse dag van het jaar…