Hannah is vrijdag en zaterdag (28/29 november) ziek geweest, en haar vriendin en buurmeisje Josefien heeft haar een kaartje en een kadootje gebracht.
Hannah was zondag weer opgeknapt en schreef toen direct een bedankbriefje terug.
Jonas had er van tevoren niet zoveel trek in, maar na enige aandrang van zijn ouders 😀 liep hij vandaag zijn eerste atletiekwedstrijd: 1000 meter cross bij AV’23 in het sportpark in de Watergraafsmeer. Het was een goed georganiseerde wedstrijd, er was een grote afvaardiging van Jonas’ club (AV Tempo) en het weer zat mee.
Hoewel we vooraf niet veel aan Jonas merkten, zei hij achteraf dat het minder spannend was dan hij eerst had gedacht. Hij ging rustig van start, versnelde langzamerhand, en kwam niet al te vermoeid over de finish. Zijn tijd: 6:12. Het was hem opgevallen dat veel kindjes keihard van start gingen, maar we hadden hem op het hart gedrukt niet te overdrijven; het is veel leuker om lekker te rennen en te genieten van de ambiance. En die was er, want er stonden heel veel toeschouwers langs het parcours. Ook opa Huub en tante Marjolein kwamen onverwacht langs om Jonas aan te moedigen, en met Marjolein hebben we na de wedstrijd een taartje gegeten en warme chocolademelk gedronken in Café-Restaurant Polder.
E: Jonas kwam trouwens brandschoon over de finish, met geen spatje op zijn nieuwe hardloopbroek. Best een prestatie na zo’n modderig en nat parcours 8-).
Op de foto’s is goed te zien dat Hannah nog ziekig en pips was. Ze bliefde alleen een glas water. Pas ’s middags bij opa Huub en oma Elly knapte ze op, na de kippensoep van oma Elly.
Jonas groeit bijna uit zijn mooie Islabike, maar, nog belangrijker, Hannah past volstrekt niet meer op haar Loekie-kleuterfiets. Bovendien heeft die geen versnellingen, en Hannah wil graag net zo snel als wij fietsen.
Dat kunnen we gemakkelijk oplossen, dacht ik. Snel naar de Islabike-site gesurft (dat doet de eerste internetgeneratie nog: surfen op internet). Samen met Jonas en Hannah een mooie kleur fiets uitgekozen en doorgeklikt naar de bestelpagina. Daar wachtte me een onaangename verrassing. Islabike levert niet langer aan mainland Europe. Ook een smeekmail kan geen uitkomst bieden: Islabike maakt geen uitzonderingen (…meer zeker, wilde ik terugmailen).
Een nieuwe fiets uitzoeken die geen Islabike is, dat valt dus niet mee. Het gaat van Batavus (lelijk en zwaar), naar Gazelle (alleen maar zwaar en te weinig versnellingen), naar Cube (beste alternatief, goed afgemonteerd, niet zwaar, maar wel met voorvering), naar Stevens (perfect afgemonteerd, maar wat zwaarder en lelijke Duitse kleuren (denk zwart met roze en geel)). Dan blijft alleen Santos over, maar dat is een buitensporig duur merk. En die fiets is evengoed aan de zware kant en erg lang.
Na alle registers open te hebben getrokken, blijkt internet een verrassing voor me in petto te hebben: in Engeland heeft Islabike een concurrent die zich geheel en al op dezelfde markt richt en die nog succesvoller is: Frog Bikes. En Frog Bikes heeft in Nederland sinds kort een distributeur die een netwerk vanuit zijn huis aan het opzetten is.
Na een drukke mailwisseling staan Jonas, Hannah en ik een week later in een groot hoekhuis in Harderwijk. Daar staan achteloos een tiental Frog Bikes in allerlei kleuren en maten geparkeerd. Jonas en Hannah vonden een paarse het mooist. Die hebben we besteld. Hij heeft voldoende versnellingen, een frame dat gelijkwaardig is aan de Islabike, en is superlicht. Blij keren we thuiswaarts.
De volgende ochtend monteer ik nog enkele onderdelen op de fiets, en daarna maken we een flinke fietstocht door Bikbergen, zodat Jonas zijn nieuwe fiets kan uitproberen en Hannah kan wennen aan versnellingen en handremmen. Het gaat heel goed, en wat treft, het is ook nog fijn fietsweer.
Hoera! Jonas heeft zijn B-diploma gehaald, het ging hem gelukkig gemakkelijk af. Hij had veel lol in het afzwemmen, niet in het minst omdat zijn klas- en atletiekgenoot Tycho onverwacht tegelijk afzwom. Met verve deed hij alle verplichte nummers.
Voor het eerst dit jaar…
E: ja die ouwe grijze Sint wordt flink onder schot gehouden hier. Jonas en Hannah mogen hun schoen zo vaak zetten als ze willen… er komt echter niet altijd wat in*. Dit resulteert in milde frustratie en zich rap ontwikkelend bijgeloof. Zo heb ik de eerste maandag knetterende strijd gehad met Jonas, omdat hij ’s ochtends niets in zijn schoen aantrof. Volgens Jonas kwam dit doordat de kinderen van mij na het (late) avondeten niet meer mochten zingen (ze hadden dit de hele dag kunnen doen, maar ze hadden het te druk met zich vervelen). Hij was hierover zo verbolgen dat hij zijn kont tegen de krib gooide tijdens het ochtendritueel, we kwamen daardoor veel te laat op school aan. Gelukkig komt de Sint zo’n twee keer per week langs, dus dat is een prima gemiddelde. Alleen wanneer he, wanneer…. misschien nog maar even een dansje doen dan, voor de zekerheid?
* Zowel Alex als ik waren dit vroeger zo gewend: schoen zetten, tekening maken, zingen en dan maar zien of er wat komt. De mores blijken echter veranderd: de meeste kinderen krijgen nu van te voren te horen wanneer de sint precies komt om hun schoentje te vullen. Volgens hedendaagse normen zijn wij dus pure kindermishandelaars. We houden deze nare gewoonte echter in stand: deze kleine huis -tuin en keukenfrustratie lijkt ons prima oefenmateriaal. Ter geruststelling: buiten dit feit gebruiken we de sint niet als hulp bij de opvoeding.
In Bussum wordt niet zo fanatiek Sint Maarten gevierd als vroeger in De Rijp, maar gelukkig wel in de straten om ons heen. Dit jaar deden Jonas en Hannah voor het eerst mee.
We liepen met enkele vriend(innet)jes en een paar ouders langs de deuren. De kinderen hadden zelf lampions geknutseld en ze zongen rustig en gedragen; daar kregen ze veel waardering voor. De snoepzakken waren snel gevuld.
Het was weer heel gezellig, zoals altijd. We hebben gewandeld, Mark had heerlijk gekookt, en de volgende ochtend hebben we nog eens een wandeling gemaakt. Het was mooi herfstweer.
E: Jonas en Hannah hebben druk gespeeld met Waldemar. Schier onvermoeibaar dribbelt hij achter ze aan, lokt ze uit tot spelen. Hij heeft hij het liefst een sinaasappel om te apporteren. Ze matten hem helemaal af. Tommie wil wel, maar hij is al oud, hij wordt doof en blind en is snel buiten adem.
Jan schreef na afloop van de logeerpartij: “Het was weer heel gezellig. Alleen moet misschien de volgende keer één van de kinderen nog een paar dagen achter blijven zodat Waldemar niet helemaal cold turkey hoeft af te kicken van al die aandacht. Hij heeft vandaag de hele dag achter Mark aangelopen met die sinaasappel.”
We hebben het laarzenpad voor het eerst gelopen. Het kostte aanvankelijk moeite om de kinderen warm te krijgen voor het plan. Maar het lukte: Jonas en Hannah hebben zelf gefietst naar het startpunt (langs een kinderboerderij, langs een restaurantje, ngngngngg). Eenmaal in het gebied deed de natuur enorm zijn best: belachelijk mooi weer en het ene na het andere bijzondere item vloog / kroop / zwom voorbij. Ik verdacht ze van een schema, opgelegd door natuurmonumenten. We struikelden er trouwens ook over de Mannen van een Zekere Leeftijd, gewapend met buitenmaats telelenzen, al dan niet afgetopt met fototoestel. Eenmaal thuis metselden we een tosti in de snaveltjes en toen konden ze met een gerust hart aan hun beeldschermtijd beginnen. Lekker met vogels schieten, joehoe!