Jonas weet nog niet dat zijn handen en voeten bij hem horen. Hij spartelt met zijn armen en trapt met zijn beentjes en daarbij raakt hij soms per ongeluk wat. Op een keer in de box sloeg hij met zijn vuistje vol in zijn eigen gezicht. Hij heeft daarna hard en verontwaardigd gehuild: ‘wie sloeg mij daar?’ Sinds kort echter brengt Jonas zijn knuistjes steeds vaker doelbewust naar zijn mond om erop te sabbelen. Hij doet ook driftig pogingen om alletwee zijn handjes in zijn mond te stoppen.

Jonas kan een nieuw kunstje: als we hem bij zijn handjes pakken en hem voorzichtig aan zijn armpjes optrekken, dan spant hij zijn armen, zijn rug en zijn nekje. Hij werkt mee, zodat hij rechtop komt te zitten en kan rondkijken. Jonas vindt dit erg stoer.