Vanochtend om 10:30 mochten we Jonas ophalen van zijn weekendkamp. De Bevers waren net hun afscheidslied aan het zingen toen we aan kwamen lopen. Een belangrijke zin in het openings- en sluitingslied van de Bevers is: ‘Wij zijn de Bevers we zingen dit lied, het liefst lekker HARD anders hóór je het niet!’ een zin die de rest van de dag door Hannah is gezongen.

Dertien grijsgrauwe snoetjes maakten zich vervolgens los uit de kring. Jonas rende op ons af: ‘Hoi, wat gaan we vanavond eten?’ Eigenlijk wilde hij zijn hut afmaken voordat hij mee naar huis zou gaan. Dat ging niet, eerst moesten we zijn spulletjes ophalen. In het beverhok lagen de matjes nog netjes naast elkaar. Alex heeft Jonas’ weekendtas weer ingepakt. Jonas stond er onsamenhangend omheen te darren, net als de rest van de familie.

De leiding was tevreden over het weekend: op zaterdag hadden ze een speurtocht gedaan in twee groepen. Daarbij moesten de kinderen op het einde een schat opgraven. De groep van Jonas had gewonnen. De bevers hadden onderweg opdrachten en spellen gedaan. Terug in het hok hebben ze een schilderij gemaakt. Daarna gingen ze eten (rode pasta, met ijs, fruit en slagroom toe).

Na het eten hebben ze de film Peter Pan gekeken. Het projectiedoek bestond uit twee witte vellen papier op A3 formaat. In de pauze kregen ze een zakje chips. Na de film gingen ze tandenpoetsen en de slaapzakjes in. Ze mochten lezen tot ze in slaap vielen. Om 21:00 was het stil geworden in de slaapzaal, maar om 5:30 was het gekwetter weer begonnen. Toen gingen ze ontbijten en buiten spelletjes doen en een hut bouwen. Opgewekt ging Jonas op de fiets mee naar huis en desgevraagd zei hij dat hij nog wel een keer op kamp zou willen.

De meeste van deze informatie heb ik van de leiding, een deel van Jonas zelf (verspreid over de dag) en een deel van Julian (de technische details over het afspelen van de film, die ik niet allemáál heb vermeld). Voor Julian was dit beverkamp trouwens een hele overwinning. Hij had tot nu toe alleen één keer bij een tante gelogeerd. Na deze ervaring zal hij vast ook bij ons durven logeren.

De rest van de dag was Jonas goed te doen: we kregen bezoek en we gingen (onverwacht) op bezoek. Beide evenementen heeft hij prima doorstaan, al zal een gedeelte van de dag zich in dikke mist hebben afgespeeld.

Nu ligt hij als een blok te slapen, heerlijk in zijn eigen bed (verzuchtte hij).

Onze kleine grote vent is op kamp! Vanmiddag heeft Alex Jonas weggebracht naar het clubhuis van de Bevers. Samen met 12 andere bevers gaat hij daar een nachtje slapen. Alex heeft Jonas geholpen met het inrichten van zijn slaapplaats. Hij ligt in de hoek van de kamer, met Julian aan zijn ene kant en Finn daar weer naast. We hadden duidelijke instructies gekregen over de inhoud van de logeertas. Hij moest er verkleed als piraat naartoe. En op ALLES zit een leukoplast met zijn naam.

Jonas vond het spannend. Net als de andere kinderen (overwegend jongens). Ik heb hem veel plezier gewenst en hem verteld dat hij in zijn slaapzak vanzelf aan onze fijne vakanties in de tent zal denken. Opgewekt zwaaide ik hem uit. Maar ik vind het net zo spannend natuurlijk. Ik weet mijn eigen eerste kabouterkamp nog goed, hoe overweldigend dat was en hoe spannend. Al was ik een jaar ouder, ik dacht nog magisch dus ik geloofde daadwerkelijk dat we intergalactisch aan het tijdreizen waren vanuit Soest, maar ik dwaal af.

We hopen dat het een leuke ervaring voor hem zal zijn. Morgenochtend zullen we het horen en tot die tijd ligt de telefoon onder handbereik.

Welterusten lieve Jonas!

De maandag na de voorjaarsvakantie hadden de kinderen vrij voor studiedag. Op die dagen proberen we altijd met zijn vieren iets te evenemeren. We gingen met de trein naar NEMO. Om precies 10:00 stapten we er binnen, net voor de grote bulk publiek die er toch nog kwam: toeristen, schoolklassen zonder studiedag en carnavalvluchtelingen uit het zuiden.

Eerst de klassiekers: statische electriciteit, zeepbellen.

Het was voor Jonas het tweede bezoek, hij wilde graag nog eens. Hannah kwam er voor het eerst en ze keek haar ogen uit. Ze is door andere dingen gefascineerd dan Jonas. Hannah houdt van mensen, gezichten, emoties, uiterlijk; ook als deze mensen toevallig dieren zijn (alles dat ook maar iets heeft dat lijkt op een gezicht wordt geantropomorfiseerd).

Jonas houdt van heel groot en heel klein. Heelal en moleculen dus. En van watervalletjes, zoals bekend. Daar zijn geen foto’s van: we zijn er te druk bezig geweest met experimenteren.

Hannah beantwoordt hier vragen over wat leven(d) is en wat niet.

Dit was de favoriet deze keer: de luidspreker waardoor we ondanks de afstand maar heel zacht hoefden te praten. Veel zachter dan aan de ontbijttafel bijvoorbeeld.

Jonas raakte kort verzeild in de hoek over het puberende brein. Het boeide hem nog weinig.

Tussendoor op gewicht blijven in het restaurantje.

Dag NEMO, tot de volgende keer!

In de klas van Jonas is dammen in trek geraakt. ’s Ochtends tijdens het inloopkwartier stormen de jongetjes op het dambord af en spelen tegen elkaar of tegen hun ouders. Over de regels van dammen bestaan uiteenlopende opvattingen werd ons al snel duidelijk. En waar nodig worden spelregels bijgemaakt, vooral Marnix is creatief in het bedenken ervan.

Alex heeft met Jonas een kinderdamboek met daarin de officiële regels (van de… KNDB? Waarschijnlijk) zitten bestuderen. Ze hebben samen openingen doorgenomen en geoefend in het uitlokken van de tegenstander.

Op een brakke zondagmiddag moest ook ik eraan geloven. Jonas en ik hebben een paar spannende partijtjes tegen elkaar gespeeld. Volle bak moest ik spelen en geen moment verslappen want dan werd ik direct opgebost.

Vrijwilligers kunnen zich melden, wie volgt?

Hannah krijgt geen zakgeld, toch heeft ze een paar centen in haar spaarvarkentje. Zo af en toe vindt ze wat munten, en soms stopt een familielid de kinderen iets toe. Hannah had haar zinnen gezet op een vierkleurenpen. Samen met Alex heeft ze het hele internet uitgekamd. Het resultaat van deze zoektocht was een fietstochtje naar de Bussumse Blokker waar een roze-paarse-turquoise-groene variant tegen een scherpe prijs werd aangeboden. Dolgelukkig is ze met haar aanschaf, ze is er veel mee aan het tekenen en schrijven.

En Jonas? Die ziet zwart-rood-blauw-groen van jaloezie en telt zijn centen. Ik voorspel een tweede rit naar Blokker op zeer korte termijn.

Aah, het eerste lenteweekend, wat was het fijn. Zondag zijn we naar de zandverstuiving bij ’t Bluk gefietst, met Jonas op zijn eigen fiets (mopperend, maar stevig trappend) en met Hannah achterop (stil genietend), zonnebrillen stevig op de neus. Daar hebben we een tijdje gescharreld in dat wonderlijke maanlandschap.

(Hannah plukt heide. Kei-illegaal dus direct na het nemen van deze foto toegesproken.)

Verderop zat een groepje te picknicken. De daarbij aanwezige peuters ventten hun emmertjes zand uit: ‘Wie wil er risotto kopen?’ vroegen ze. Wahaha, lekker Goois!

Na alle feestdagen en vakanties hadden we begin januari een rustige zondag om op bezoek te gaan bij opa Huub en oma Elly in Aalsmeer. Daar was het toch nog een beetje feest met een taartje van Hulleman. Omdat het stralend weer was (wel koud) zijn we naar kinderboerderij Aalsmeer gewandeld. De kinderen blijven het er naar hun zin hebben, het is ook een erg leuke kinderboerderij.

Opa Huub duwde zich een tennisarm aan twee schommels.

… ennnn WEG jij! …ennnnn Weg jij! … ennnnnnn, etc. (dat moet hij zeggen van de kinderen die zich kakelend laten wegduwen).

Evenwichtskunstenaar / thrill-kid Jonas zoekt zijn weg over het parcours. Hij weigert de uitgestoken hand, maar zoekt onopvallend steun aan de andere arm.

Kijk ‘r gaan!

De favoriet: drie stokoude tractors op het terrein. Eentje is er nu echt te brak om te betreden (tenzij je een tetanusinjectie stand-by in de binnenzak houdt).

Ook Hannah kroop achter het stuur.

Yihaaa, chick ahoy!

Na afloop wisten de twee vlerken ook nog een ijsje aan de grootouders te ontfutselen. Tssk. ‘Ben je betoeterd, je kan het ijs van de straat likken!’ zei mijn vader dan altijd. Ja, de tijden veranderen.

Het is niet helemaal het seizoen, maar Hannah is er aan toe om te leren fietsen dus ze wil vaak oefenen. Wij rennen op en neer de Hamerstraat door, steeds harder om haar bij te houden.

Creatief met elastiek.

Jonas heeft Marnix te spelen, een klasgenoot en vriend. Hannah probeert mee te doen. Af en toe lukt dat en Marnix doet zijn best om rekening te houden met het kleinere zusje van zijn vriendje: hij gaat bijvoorbeeld niet voluit vechten. Soms gaat het toch even mis.

• Hannah komt huilend de trap af.
• “Papa, ze doen te wild met mij, het is niet leuk.”
• “Ja het zijn ook grote jongens, en Marnix is hier om met Jonas te spelen, laat de jongens maar even met zijn tweeën. Weet je wat, ga jij lekker hier beneden spelen, zelf.”
• Hannah hoort het advies na-snuffend aan. Ze loopt weer naar boven.
• “JONGENS! Papa heeft gezegd dat jullie dat niet meer mogen! Hij zegt dat jullie rustig moeten doen.”

Tsssk, wat een handigerd is dat!