Hoera, het speeltuinseizoen is begonnen!

Dit is het eerste jaar dat Hannah echt kan meekomen in de speeltuin. Waar Jonas voorzichtig en geleidelijk dingen uitvond, gaat Hannah onbesuisder te werk. We moeten vaak sprinten vanaf de ouderlijke uitkijkpost wanneer we Hannahtje zich als een kanonskogel van de glijbaan af zien storten (ruggelings, op de buik, hoofd voorop, of -ook gezien- staand). Tot nu toe hebben we haar steeds net op tijd kunnen vangen, al ben ik bij één snoekduik wel finaal uit mijn jas gescheurd.

Jonasje heeft zijn loopfiets haast onder de knie. We moeten hem er soms op attenderen zijn handrem te gebruiken in plaats van met zijn voeten te remmen (er zit geen enkel profiel meer op zijn zolen), verder kan Jonas er alles mee en snel ook.

Hardgekookte Hannah laat onderweg en in de speeltuin geen kans voorbij gaan om aan hekjes te hangen en eraan te rammelen, ‘Hejhejhejhejheuj!’ joelend als een hooligan. Als we haar al binnen de speeltuin weten te houden…

Onderweg naar de speeltuin stuift Hannah op haar loopfietsje alle openstaande hekken binnen, de verbaasde bewoners in hun tuin groet ze met een zwierig ‘Haai!’. Waarna wij haar -met een rood hoofd- weer de tuin van de onbekende buur uit sjouwen.

Ik win het nog net van hem, maar als Jonas uit alle macht gaat terugstoeien dan heb ik er een zware klus aan om hem de baas te blijven. Het is vooral zaak om zijn keiharde, niets ontziende schedeltje buiten bereik te houden. Al zet hij ook zonder pardon zijn knie op mijn strottenhoofd als het zo uitkomt, heel fijn allemaal.

Dan schiet Handlanger Hannah haar broertje te hulp. Door met haar volle gewichtje aan mijn broekband te hangen en door me in mijn zij te kietelen tracht ze me uit te schakelen. Zo te zien vindt ze dat het haar gelukt is ook. Wacht eens even… wat is dat voor wapen?

Eindelijk zijn hier dan de beelden van Hannah’s tweede verjaardag. We vierden het op de dag zelf, zaterdag 19 maart. ’s Morgens, na het verjaardagsontbijt en het knutselen van de feestmuts, was Hannah ernstig en geconcentreerd bezig met het uitpakken van de verjaardagcadeautjes.

Het poppenhuis van Duplo was een schot in de roos. Hannah dook op de baby en de schommel. Ze speelt nu nog dagelijks met het huis. Jonas ook, hij speelt er verhuizingen en branden in na (en gooit de baby opzij).

Jonas gedroeg zich voorbeeldig als grote, niet-jarige broer. Hij begreep dat de verjaardag niet om hem draaide, hij was oprecht blij voor Hannah en hij vond het feest leuk. Groot was daarom zijn verrassing toen er voor hem ook een pakje bleek te staan: ‘Maar ik ben toch niet jarig… is dat voor mij? Mag ik dat voor altijd houden?’ Hij was dolgelukkig met zijn nieuwe gereedschapsset.

’s Middags was het groot feest. Hannah was aanvankelijk beduusd van de aandacht (ze werd net wakker en trof beneden een volle huiskamer), maar ze herstelde zich snel en ze heeft de rest van de middag genoten van alle bezoek. We hebben alleen foto’s van het uitpakken van de cadeautjes omdat we daarna lekker feest aan het vieren waren en er niet meer aan dachten om foto’s te maken.

Op maandag heeft Hannah haar verjaardag gevierd op de kinderopvang. Ik knutselde traktaties met een te hoog verantwoord-creatieve-VPRO-moeder-gehalte; heel mijn vrije zondag was naar de haaien en ik had RSI van mastworpen in dropveters leggen. (Volgende keer gooi ik gewoon weer een zak rozijntjes over de schutting 😉 ).

Jonas is vandaag naar de Sterrendaalders. Nog maar 10 keer en dan gaat hij naar school.

In de zandbak spelen Jonas en Hannah soms een soort van samen. Jonas bakt taartjes en Hannah mag er schepjes bovenop doen.

Zaterdagmiddag hadden we sinds lange tijd Boazje weer over de vloer! Het gaat al heel goed met hem. De mannetjes moesten weer even aan elkaar wennen, maar in de zandbak vonden ze elkaar al scheppend. Hannah liep er onbekommerd tussen door en af en toe speelde ze mee. Het was heel gezellig.

Dikke hit: tosti eten in de tuin.

Ze liggen er weer in!