Vorige week moest Hannah naar het consultatiebureau voor de halfjaarlijkse controle. We waren te laat en dat kwam me op een standje te staan van de bureaucratesse, die snibde: ‘ik heb het dossier al opgeborgen’. Ja, het was al ZES over drie. Ik ben diep door het stof gegaan, ik heb nederig mijn excuses aangeboden en uiteraard niets gezegd over de opgeteld vele, snikhete wachturen die ik daar in Biosphere 2 met de kinderen heb doorgebracht. Het leek me niet het goede moment. ‘Vooruit dan maar’, we mochten nog.

Hannah ging direct aan de slag in de wachtkamer, ze had geen tijd te verliezen. Er is daar een babypop die ze driftig bemoedert. De pop was nog eerder uitgekleed dan zij zelf.

Hannah woog 12,6 KG en mag 91,2 CM. Daarmee volgt ze precies de groeicurves, maar met een halve standaarddeviatie onder het gemiddelde. Ze is dus iets kleiner en iets lichter dan gemiddeld.

Haar spraak en motoriek en zicht waren allemaal in orde. Hannah stapte de kamer rond als ware zij de co-assistent (ze volgde vanzelfsprekend de dokter toen die de andere spreekkamer in geroepen werd). Op mijn verzoek keek de dokter nog even in haar oren, die waren schoon en ‘rustig’. Haar ondertandjes moesten we beter poetsen (en vaker 🙁 ). En aangezien Hannah haar avondeten vaak versmaadt, moeten we haar voortaan van alle menu-onderdelen op het bord één hap laten proeven. Uitspugen mag, maar de hap moet de mond in zijn geweest. Zo went ze aan de smaak van het eten en gaat ze vanzelf meedoen zei de CB-arts.

Ik hoop dat het waar is, want het uitvoeren van deze adviezen betekent elke maaltijd 3×2 minuten vrij worstelen. Gevolgd door een kooigevecht in de badkamer.

Maar goed, onze opvoedingsvergunning is weer met een half jaar verlengd!