Op Jonas’ uitdrukkelijke verzoek mag hij dit weekend samen met Hannah bij opa Piet en oma Henny logeren. Hij heeft het er al dagen over. Vanochtend vroeg hoorde ik ze kwetteren tegen elkaar.
J: “We gaan logeren bij opa Piet en oma Henny hè.”
H: “Ja.”
J: “En Michiel hè”
H: “Ja.”
J: “In De Rijp hè.”
H: “Ja.”
J: “Ja, ik ga logeren bij opa Piet en oma Henny en jij mag met mij mee!”
H: “Ja!”

We hebben samen de logeertasjes ingepakt en na het zaterdagse ritueel van aankleden, op de fiets naar de bakker en vervolgens ontbijten ging Jonas veel te vroeg op de stoel voor het raam staan. Hoopvol vroeg hij: “Komen ze al bijna?”

Na twintig minuten kwamen ze inderdaad, Jonas schrok en klampte zich aan me vast terwijl Hannah haar grootouders opgetogen ontving. Toen we de auto van opa en oma inlaadden met al het kinderspul begon Jonas te huilen. Kennelijk wordt hij zich steeds meer bewust van wat afscheid nemen is. Hard huilend zat hij uiteindelijk op de achterbank in zijn autostoel. Hannah boog uit haar kinderstoel, pakte zijn hand stevig vast en zei troostend: “Samen stelen is samen stelen hè Jonas.”

Nog voor ze de (lange) Hamerstraat uit waren droogden Jonas’ tranen op. Op de Ceintuurbaan begon hij weer een beetje te kletsen. Net voordat ze de snelweg op reden pakte Hannah opnieuw zijn hand en vroeg “Gaat het weer een beetje Jonas?”