Hoera, het speeltuinseizoen is begonnen!

Dit is het eerste jaar dat Hannah echt kan meekomen in de speeltuin. Waar Jonas voorzichtig en geleidelijk dingen uitvond, gaat Hannah onbesuisder te werk. We moeten vaak sprinten vanaf de ouderlijke uitkijkpost wanneer we Hannahtje zich als een kanonskogel van de glijbaan af zien storten (ruggelings, op de buik, hoofd voorop, of -ook gezien- staand). Tot nu toe hebben we haar steeds net op tijd kunnen vangen, al ben ik bij één snoekduik wel finaal uit mijn jas gescheurd.

Jonasje heeft zijn loopfiets haast onder de knie. We moeten hem er soms op attenderen zijn handrem te gebruiken in plaats van met zijn voeten te remmen (er zit geen enkel profiel meer op zijn zolen), verder kan Jonas er alles mee en snel ook.

Hardgekookte Hannah laat onderweg en in de speeltuin geen kans voorbij gaan om aan hekjes te hangen en eraan te rammelen, ‘Hejhejhejhejheuj!’ joelend als een hooligan. Als we haar al binnen de speeltuin weten te houden…

Onderweg naar de speeltuin stuift Hannah op haar loopfietsje alle openstaande hekken binnen, de verbaasde bewoners in hun tuin groet ze met een zwierig ‘Haai!’. Waarna wij haar -met een rood hoofd- weer de tuin van de onbekende buur uit sjouwen.