Hannah heeft al sinds haar geboorte een aardig haardosje, maar nu is het wel zo lang geworden dat het in haar eten begon te slierten. Het bleek bijzonder lastig om uitgeharde appelstroop of pap pijnloos uit haar ragfijne haartjes te bikken. Op de kinderopvang vonden ze dat kennelijk ook, want Hannah kwam op een dag thuis met een gifgroen elastiekje in haar haar, waaruit een soort wuivend palmpje oprees. Het stond heel schattig, maar het was vooral reuze praktisch, het scheelt in het aanhangend vuil op het kinderhoofdje.

Ik heb een paar elastiekjes en klemmetjes gekocht en van Oma Elly kreeg Hannah een paar klik-klak speldjes. We hebben nu aardig wat tools om Hannah’s haar mee in bedwang te houden. Jonas vindt al het gedoe met Hannah’s haar machtig interessant. Hij kamt en borstelt zijn haren nu ook zelf en hij vraagt ons regelmatig om een staart in zijn haar te maken.

Hier staat onze gegroomde metroman.
Yep, ik voel het aan mijn water, de mannenrok gaat eindelijk doorbreken dit jaar!