Zaterdag was het zover: voor het eerst maakten we een fietstochtje met Jonas in de fietskar. We hadden lang niet meer gefietst, dus het duurde een tijdje voordat we helemaal opgepoetst, opgetuigd en opgepompt konden vertrekken. Ik zag van tevoren donkergroen van de zorgen om onze kleine passagier. Gelukkig is Alex dapperder dan ik, anders kwamen we nergens. We hebben een mooi rondje gemaakt naar Weesp. Het was heerlijk om na zo’n lange tijd weer te fietsen. Jonas zat lekker in de maxi-cosi in de fietskar, goed beschermd tegen zon en wind. Na een paar minuten fietsen viel hij in slaap. In Driemond kreeg ik vlak voor de snackkar een hongerklop, die hebben we aangenaam verholpen met een heel groot ijsje.