De maandag na de voorjaarsvakantie hadden de kinderen vrij voor studiedag. Op die dagen proberen we altijd met zijn vieren iets te evenemeren. We gingen met de trein naar NEMO. Om precies 10:00 stapten we er binnen, net voor de grote bulk publiek die er toch nog kwam: toeristen, schoolklassen zonder studiedag en carnavalvluchtelingen uit het zuiden.

Eerst de klassiekers: statische electriciteit, zeepbellen.

Het was voor Jonas het tweede bezoek, hij wilde graag nog eens. Hannah kwam er voor het eerst en ze keek haar ogen uit. Ze is door andere dingen gefascineerd dan Jonas. Hannah houdt van mensen, gezichten, emoties, uiterlijk; ook als deze mensen toevallig dieren zijn (alles dat ook maar iets heeft dat lijkt op een gezicht wordt geantropomorfiseerd).

Jonas houdt van heel groot en heel klein. Heelal en moleculen dus. En van watervalletjes, zoals bekend. Daar zijn geen foto’s van: we zijn er te druk bezig geweest met experimenteren.

Hannah beantwoordt hier vragen over wat leven(d) is en wat niet.

Dit was de favoriet deze keer: de luidspreker waardoor we ondanks de afstand maar heel zacht hoefden te praten. Veel zachter dan aan de ontbijttafel bijvoorbeeld.

Jonas raakte kort verzeild in de hoek over het puberende brein. Het boeide hem nog weinig.

Tussendoor op gewicht blijven in het restaurantje.

Dag NEMO, tot de volgende keer!