Voor Jonas en Hannah is Valentijnsdag een enigszins merkwaardige dag, want op school knutselen en tekenen de kinderen dan kaartjes voor Valentijnsdag. Maar omdat Eveline jarig is, willen Jonas en Hannah ook een kado voor Eveline knutselen/tekenen/beschrijven.
Dit jaar kwam Hannah derhalve beladen met kaartjes en tekeningen thuis; ze had zich uitstekend van haar taken gekweten. Een kleine selectie:
Vorig jaar, toen hij vijf jaar werd, wilde Jonas nog niets weten van een verjaardagspartijtje.
Dat was dit jaar wel anders. Al geruime tijd circuleerden de namen van de uitverkoren vriendjes die Jonas wilde uitnodigen. We hadden de limiet op zes gesteld, en het viel Jonas nog niet mee om zijn selectie te beperken. Uiteindelijk kwam hij eruit en werden Julian, Marnix, Jelle, Siem, Ky-Mani en Bryan uitgenodigd.
We besloten er een piratenfeestje op de Bussumse heide van te maken. Jonas’ vriendjes mochten verkleed komen als ze wilden, en de meesten deden dat ook, hoewel er niet alleen piraten, maar ook een ninja over de vloer kwamen. Jonas en Hannah zelf waren natuurlijk ook in piratenkostuum. En tante Marjolein kwam op bezoek, zo werd het feest voor Jonas nog groter.
Nadat alle vriendjes na aankomst hun kado ergens in de woonkamer hadden verstopt en Jonas ze onder onze koud/warm-aanwijzingen een voor een terugvond, gingen we gebakjes eten en limonade drinken. De meesten hadden hun moorkop of tompouce in een oogwenk op. 
Na deze suikerkick laadden we iedereen in de auto om naar de Bussumse heide te rijden – er bleken vijf kinderen naast elkaar op de achterbank te passen, als ik tenminste de schoenlepel hanteerde om ze erin te krijgen. Jonas mocht voorin zitten en Eveline, Hannah en Marjolein kwamen op de fiets achter ons aan.
Bij de heide aangekomen verloor ik de roedel direct uit het oog, want ze galoppeerden zonder talmen naar de ‘speelboom’. Deze werd als piratenschip in gebruik genomen. Wat ze niet wisten, was dat ik daar ’s ochtends een brief van de Vergeten Piraat had begraven. Toen ze de brief na enkele hints hadden gevonden, ging de pitratenbende in gezwinde spoed de heide over, op zoek naar de volgende verstopte aanwijzingen. De speurtocht liep af en toe vertraging op, want de meesten sleurden veel te grote takken en boomstammen mee, waar kennelijk ook nog iets mee moest gebeuren. Onderweg hebben we op de hei een partijtje schaapskooi-panna gespeeld.
Uiteindelijk vond Jonas zelf de schat en die bleek gevuld te zijn met chocoladekoekmunten en verrekijkers gemaakt van stickervellen. De kinderen waren er blij mee. Nadat ze de munten hadden opgegeten, bouwden ze van een buitengewoon grote hoeveelheid takken een provisorische hut. En we besloten het feest met een pannenkoekpicknick.
De tak van een grote boom, vlak voordat hij brak en bijna drie zesjarigen bedolf…
Jonas vond dat zijn partijtje zeer geslaagd was. Ook voor ons was het een heel geslaagde dag. ZIjn vriendjes hadden er zonder uitzondering veel zin in, en we hebben ze allemaal blij thuis gebracht. ’s Avonds ging onze jarige job voldaan slapen.
De laatste tijd nemen Jonas’ schrijfkunsten een grote vlucht. Zijn tekeningen voorziet hij dikwijls van teksten en sinds afgelopen weekend mag Jonas met ons oude mini-laptopje het internet opsurfen en taaloefeningen doen in de Taalzee.
Hannah ziet dat aan, vraagt Jonas regelmatig of hij haar tekeningen van een tekst of een naam wil voorzien, maar wil toch vooral nu heel graag zelf letters schrijven. Ze ziet de ‘H’ van Hannah in ieder H-woord terug en ontdekt ook steeds meer andere letters.
Zondag was het dan zo ver: Hannah vroeg om een vel tekenpapier, en schreef vervolgens na enkele oefeningen (zonder hulp) haar naam op. Daarna versierde ze haar kunstwerk en ging ze het tevreden aan ons laten zien. Ze is er erg trots op!
Eind maart kwam de schoolfotograaf op bezoek op de Sint Vitusschool. Het was pas Hannah’s tweede schooldag, we hebben dus geluk dat ze nu al op de foto staat.
Jonas vond het een spannende bedoening, alleen op de foto. Samen met zijn schoolkameraden voelde hij zich veel meer op zijn gemak.
De afgelopen weken mocht Hannah al een aantal keren wennen op school bij juf Marjolijn. Dat ging Hannah goed af; een à twee keer per week een halve dag met haar toekomstige klasgenoten meedoen vond ze heel leuk.
Op 20 maart was het echter gedaan met wennen, en ging Hannah voor het eerst echt naar school. Deze keer vond ze het vooral spannend; ze was vrij stil. Gelukkig ging het haar desondanks vrij goed af.
Sindsdien horen we steeds meer over het reilen en zeilen in de klas. Alle gebruiken zijn er net wat anders dan in Jonas’ klas en we krijgen al veel informatie over de andere kindjes. Dat het erg intensief is voor Hannah merken we na de schooldag: ze is door de week vaak moe en gaat vroeg naar bed toe. In tegenstelling tot Jonas, die eigenlijk te pas en te onpas bijsliep toen hij net naar school ging, wil Hannah geen middagslaap doen op woensdag en vrijdag. Ze wil nu eenmaal alles meemaken en overal bij zijn, zowel op school als thuis.
Hannah had het er inmiddels al maanden over en vrijdag 15 februari was het zover: Hannah mocht voor het eerst een ochtend gaan wennen op de Sint Vitusschool, in haar klas De Schaapskooi bij juf Marjolijn Weiler. Het is de eerste van zes keer tot haar eerste echte schooldag op 20 maart.
We gingen Hannah samen brengen, want we waren heel benieuwd hoe het haar zou vergaan in de nieuwe wereld waar ze zo naar uitkeek.
En dat bleek best mee te vallen. Hannah vond het natuurlijk wel wat spannend, maar ze ging zelf de klas in en keek wat er zoal te vinden en te doen was. Nadat juffrouw Marjolijn een plekje voor haar had bedacht, konden we haar voorlezen, waarbij we geholpen werden door benieuwde klasgenoten.
Het afscheid ging vrij gemakkelijk. Hannah keek wel wat zuinigjes, maar we konden gewoon de klas verlaten en buiten aan het raam zwaaien, net als alle andere ouders.
’s Middags kwam Hannah blij de school uit gelopen; ze had haar eerste dag weliswaar een beetje spannend, maar vooral heel erg leuk gevonden. Juf was lief en duidelijk en Hannah had al met twee meisjes gespeeld.
Intussen is Hannah nu al drie keer een ochtend naar school geweest, en het blijft crescendo gaan. Ze begrijpt weliswaar nog niet waarom niet alle kindjes meteen met haar willen spelen, maar er is veel te doen, en Hannah vindt schoolgym, samen liedjes zingen en knutselen heel erg leuk.
Over twee maanden wordt Hannah vier jaar en zal ze zelf naar school gaan. Dan komt er een einde aan ons gezamenlijke wekelijkse Jonas-opwachttafereel op het schoolplein van de Sint Vitusschool. Meestal hebben we net een rondje Bussumse middenstand achter de rug (Deen, boekhandel, kaasboer, slager) en dan rent Hannah blij over het plein, benoemt de ouders die al staan te wachten (dat is de vader van X, daar staat de moeder van Y),observeert andere kindjes en klimt op de speeltoestellen.
