Zondag hebben we ons extra uur wintertijd heel aangenaam besteed, we zijn we op bezoek geweest bij Boaz, Maickel en Yaël (‘Botas, Maka en Jakl’ volgens Hannah). Het was weer gezellig. Boazje had drie dagen daarvoor nog een operatie ondergaan in het ziekenhuis, maar er was niets aan hem te merken, ongelooflijk! Jonas en Boaz spelen graag met elkaar, al moet de wandtegelwijsheid ‘Samen spelen is samen delen’ op zo’n middag altijd wel een paar keer door de moeders worden opgedist. Hannah scharrelt er omheen & tussendoor, ze wacht haar kansen af tot het juiste speelgoed beschikbaar is. OK, soms grijpt ze haar kans, tot ongenoegen van Boaz.



Na het spelen in de speeltuin mochten we blijven eten. De kinderen kregen hun gado-gado aan een echte, eigen kindertafel.

Jonas mag vaak zeggen naar welke speeltuin we gaan. Er is keuze uit zes en Jonas heeft per keer een wisselende, maar duidelijke voorkeur. De speeltuin wordt aangeduid met het meest interessante speeltoestel. Dit is volgens Jonas de speeltuin ‘met de hoge toren bij de hei’.

We hebben o.a. ook ‘die met de hoge glijbaan en het kleine huisje’, ‘Bijlstraat met de kleine fietsjes en de schommel’, ‘Bijlstraat met het voetbalveldje en het klimrek’,’speeltuintje bij de tandarts’ (die vormt een uitzondering; de tandarts speelt nooit mee) en ‘die met de brandweerstang’. De laatste speeltuin had zich goed verstopt in een hoekje van Bussum, maar is ontdekt door oma Henny!

We zijn eind oktober een weekend met de familie in Garderen uitgenodigd, ter ere van het 40-jarig huwelijk van opa Huub en oma Elly. Het was een gezellig en luxe familieweekend, met een sjiek diner en een heerlijk ontbijtbuffet. Jonas en Hannah zijn lang opgebleven en ze hebben het erg naar hun zin gehad, Jonas mocht met de kok mee naar de keuken om zelf een ijsje te maken. Hij kwam apetrots terug met een koksmuts (die wij vervolgens hebben laten liggen, dom).


We hebben zondagochtend nog een mooie wandeling gemaakt door het Speulderbos, dat was erg mooi en het bleef gelukkig droog. Jonas heeft de 5km zelf gelopen!


Na heeft weekend heeft Jonas samen met ons zijn speentje weggegooid. Het was de eerste nacht een hard gelag voor hem, hij had moeite om in slaap te vallen, maar inmiddels is hij het wel gewend. Wij moeten nu wennen aan dat Jonas nu ’s ochtends zingt in zijn kamer.

Deze week hebben we goed nieuws gekregen, Jonas heeft een plaats op de basisschool! Dat is een pak van ons hart. Jonas zal op 22 mei 2011 beginnen in groep 1 op de St.Vitusschool in Bussum. We hopen van harte dat hij daar een heerlijke schooltijd zal hebben.

Hannah verandert snel de laatste tijd: ze loopt nu goed, ze rent af en toe, ze neemt onderweg dingen mee (heel handige vaardigheid), ze klimt (en valt) veel. Parallel daaraan ontwikkelt ze haar taalvaardigheid. Ze praat uit zichzelf, kan steeds meer woordjes nazeggen, ze begrijpt onze uitleg beter, ze wijst naar dingen die wij benoemen. De langste zin die ze kan zeggen is ‘hallo mama!’. Verder is ze thuis en op de kinderopvang behoorlijk ondeugend. Thuis zweept ze Jonas op tot overtredingen, en op de kinderopvang is ze elke dag wel betrokken bij een speelgoedtwistje of een duwpartijtje. Riemen vast allemaal, de komende 16 jaar!

Hannah heeft vanmiddag haar eerste stapjes gezet! Vijf hele stappen, van Alex naar oma Henny, helemaal los. Ze glunderde ervan. Meer zat er ook niet in, al lokten Alex en oma Henny haar nog zoveel, ze deed het geen tweede keer. Morgen proberen we het weer. De camera lag startklaar, maar er was geen tijd om een foto te nemen. We doen ons best bij een volgende poging!

Dit waren Hannah’s eerste schoenen, ze heeft ze gekregen van Boaz. Zoals je ziet heeft ze ze tot op, nee, dóór de draad versleten.

Na wat vruchteloze pogingen op Marktplaats (babyschoentjes = moeilijke handel door gehechte moeders, pfff) ben ik zaterdag met Hannah naar de plaatselijke kinderschoenenwinkel gefietst voor een nieuw paar. De uitverkoop was al weken aan de gang, dit waren de allerlaatste in maat 21 in het rek:

Hannah is er dolgelukkig mee. Ze heeft het vaak over haar chnchn, ze wijst ze aan en gebaart dat we ze haar aan moeten trekken.

Hannah zit tegen lopen aan, ze heeft al een paar keer los gestaan in de kamer en liet zich toen weer zakken. We wachten in spanning af. De tape staat op scherp in de videocamera, de spiegelreflex ligt ernaast. Als het moment daar is zullen we als paparazzi tekeer gaan.

Jonas was de afgelopen twee dagen ziek, hij had koorts en was lusteloos.

Vrijdagavond trof ik een verhit, klam jongetje aan dat dringend op schoot wilde. Zaterdag stiefelde Jonas koortsig door de kamer in zijn pyjama. Een voordeel was dat hij wat langer op schoot wilde zitten en dat hij toch wel gesteld bleek op zijn ouders. Een nadeel was dat onze fietsplannen niet door konden gaan. Vandaag was de koorts gezakt, maar het humeur was nog wankel.

Ik ben vanochtend met Jonas en Hannah naar de kinderboerderij in Naarden geweest. Daar hebben ze voornamelijk gegild: over de hond, de geit en het schaap. ‘Mama, optillen!’. Nou was een grote hond ook wel erg hard aan het blaffen tegen een kat -die zich daar niets van aantrok- en omdat de geit en het schaap ongeveer even groot waren als de hond, werden ook die arme dieren resoluut als verdacht aangemerkt door beide kinderen.

Toen heb ik ze maar opgepakt en in de bakfiets gezet om in het nabijgelegen speeltuintje te gaan spelen.

Zaterdag heeft Alex ons zieke kipje voorgelezen. Hannah profiteerde volop mee!

De tweede week van onze vakantie hebben we doorgebracht in de Ardennen, in La Houckaye Blanche, een mooi oud landhuis waar wij een deel van mochten bewonen. Het was die week zeer warm (30-35 graden). We zijn niet gaan fietsen om te voorkomen dat we na een uur twee stoofpeertjes in de kinderfietskar zouden aantreffen. We hebben wel veel in de tuin gespeeld, waar Jonas en Hannah lekker aanklooiden met water, en we hebben een paar wandelingen in de omgeving gemaakt. Eén van de wandelingen was bij de watervallen van Coo (gevaarlijk dicht bij Plopsaland). Jonas was zeer onder de indruk van de watervallen, hij heeft het er nu nog over. Een andere wandeling was op de Hoge Venen (Hautes Fagnes), ten oosten van Eupen. Tijdens die wandeling heeft Jonas maar liefst 8 kilometer gelopen over moeilijk terrein (hij heeft slechts één kilometer op mijn rug gezeten). Hannah gaf intussen aanwijzingen vanuit de rugdrager.

Jonas en Hannah hebben een nieuwe hobby: om beurten lang, hard en hoog gillen. Vre-se-lijk.