Zaterdagmiddag hebben we in de verse sneeuw nog even fijn gesleed. Zondag zette de dooi stevig in. Het was binnenweer, de kinderen hebben met de treinbaan gespeeld, gesjoeld, verhaaltjes geluisterd en appelmoes gemaakt.

’s Middags gingen we naar het huis van opa Huub en oma Elly, waar ook Marjolein kwam, voor een echt zondagse maaltijd: kip-patat-appelmoes (en voor de volwassenen groene groente en nog meer). Toen het ophield met regenen zijn we een wandelingetje gaan maken langs de Westeinderplas. Het was glibberig en fris op de dijk. We kwamen langs de watertoren en we zagen dat die open was. Er stonden al twee mannetjes bovenop het dak te wapperen.

Samen met de kinderen hebben we alle 214 treden beklommen naar het dak. Daar woei het flink en er lag ijzel, spannend in combinatie met twee kleuters (OK, één peuter). Ondanks de vochtige lucht konden we veel zien met de verrekijkers die we te leen hadden gekregen. In de diepte scheerden ijszeilers over het laatste vliesdunne laagje op de poel. We keken trouwens ook voorbij vliegende ganzen op de rug. Jonas heeft de akoestiek in het gebouw getest door tijdens het traplopen voortdurend te echoën.

Daarna hebben we ons aan de maaltijd gezet, het was heerlijk en ouderwets zondags. Jonas nam met trillende lip afscheid en vanochtend bij het opstaan vroeg hij al naar het volgende bezoek.