We zijn een paar dagen verder en Jonas is weer beter. Hannah is grotendeels opgeknapt maar nog niet helemaal lekker. We genieten ingepakt met sneeuwlaarzen, mutsen en wanten van het winterweer. Vandaag zijn de kinderen met de slee naar school gebracht.

Woensdagmiddag zouden we gaan schaatsen, maar toen we bepakt en bezakt bij het meertje stonden, zagen we daar een soort bevroren spons: ondoorzichtig, wellend brokkel-ijs, met niemand erop. Dat was niks gedaan.

We zijn snel naar huis gegaan om spullen te verwisselen en voor de zwemles zijn we gaan sleetjerijden in het park. Er is daar een normale heuvel (daar gingen we op) en een steile heuvel, voor pubers en durfals. Al snel wilde Jonas daar vanaf. Het was bijna niet te doen om erop te klimmen, maar na een aantal pogingen lukte hem dat. Bovenop kwam hij Tom tegen, een jongen uit zijn klas. Samen denderden de jongetjes keer op keer naar beneden: op plastic kuipslees over een uitgesleten spoor op de heuvel, intussen haast vrij van sneeuw. Het was een afschuwelijk gezicht voor een allesvrezer als ik, maar het liep steeds goed af, alle tanden zitten er nog in. Wel moet ik op staande voet een skibroek kopen want de krullen hingen aan Jonas’ (nieuwe) broek.

Helaas heb ik geen beelden van deze pret, ik had mijn handen vol, maar Alex heeft eerder een paar andere mooie foto’s in de besneeuwde tuin gemaakt.