Sinds de geboorte van Hannah hebben we enorm veel foto’s van haar gemaakt, maar wat nog ontbrak was een staatsieportret van ons vieren samen. Daar hadden we zelf niet bij stilgestaan, maar gelukkig deed Marjolein dat wel…

Vandaag kon Jonas de bink uithangen op school en iedereen vertellen over zijn nieuwe zusje. Hij trakteerde rozijntjes en lange vingers omwikkeld met glazuur en roze muisjes aan zijn vriendjes en vriendinnetjes.

Omdat ons er alles aan gelegen was de lange vingers ongeschonden af te leveren bij het Kinderhonk, werd Jonas bovendien per auto voorgereden. Hij genoot van de rit naar school (auto, ja, auto). Kennelijk miste hij de wind door zijn haren en de slagregens op zijn voorhoofdje geen moment. Daarna smulde hij van zijn eigen traktaties.

Jonas kon vandaag zijn geluk niet op. ’s Ochtends was het huisvuil al aan drie kanten van onze hoekwoning weggehaald – zie hier het voordeel van een zijraam. Jonas had als een vorst vanaf zijn TrippTrapp toegezien hoe de stoepen spic en span werden achtergelaten door mannen in oranje pakken en een grote witte vuilniswagen met zwaailichten en veel lawaai bovendien.

Maar vanmiddag werd zijn niet geringe voorstellingsvermogen finaal voorbijgestreefd door de realiteit. Er kwamen èchte mannes in twee brandweerauto’s de straat in gereden, gevolgd door een ambulance. Eén van de brandweerauto’s was zelfs een heuse ladderwagen, waarmee een bejaarde buurvrouw werd afgehesen. Jonas stond ademloos toe te kijken hoe het verhaal van de Vijf Brandweermannetjes (= de mannes) uit de Gouden-Boekjesreeks zich in “first life” voor hem afspeelde. Ter verhoging van de feestvreugde speelden wij tegelijkertijd de bijbehorende CD-uitvoering van dit boekje af, zodat onze kleine brandweerman het allemaal gespannen als een snaar beschouwde.

Hannah is geboren – op donderdag 19 maart om 02:27.

Wat wil je op je broodje, Jonas?

IJs!

Jonas heeft de derde variant van zichzelf ontdekt. Eerst was er Jonas, toen kwam spiegelbeeld-Jonas (Jonas zegt tegenwoordig geroutineerd/verveeld ‘Totasj’ als hij langs een spiegel loopt, zonder te kijken) en nu is er ook schaduw-Jonas.

Schaduw-Jonas is lastiger te vatten dan spiegelbeeld-Jonas, maar hij is op mooie dagen wel alom aanwezig. Jonas vindt het leuk om voor een deur of muur te gaan staan en dan zijn schaduw te laten zwaaien. Als hij in een woeste bui is, kan zijn schaduw zelfs springen (denkt Jonas). Aan tafel gaat dat natuurlijk niet, dan is schaduw-Jonas nogal beperkt in zijn bewegingen.

We gaan dagelijks met Jonas naar buiten, ook als het weer wat minder op onze hand is. De polaire koude van vandaag werd gelukkig aanzienlijk dapperder gedragen door onze kleine dribbelaar dan door zijn klappertandende ouders.

Halverwege beloonden we onszelf in Café 1900 met warme chocolademelk, vers sinaasappelsap, twee goede stukken chocoladetaart en last but not least een flesje appelsap met een rietje voor Jonas. Jonas heeft bij ons weten nog nooit door een rietje gedronken, maar binnen een paar minuten had hij door hoe het principe werkt en zoog hij zijn drankje dapper naar binnen.

…Maar boekvertrapping. Jonas leest zich een slag in de rondte door zijn ruime boekencollectie. Meestal zit hij dan bij zijn deel van onze boekenkast en trekt er boek na boek uit. Hij bladert er lustig op los, onderwijl neuriënd en de situatie ter plaatse becommentariërend.

Als hij er uiteindelijk genoeg van heeft, dan slinkt het respect voor het geschreven woord schrikbarend…