Jonas is gelukkig bijna genezen van de griep. Vanochtend liep hij vrolijk rond te banjeren en hij ging veel zelf spelen. In zijn eentje lezen doet Jonas al regelmatig, maar in gezelschap is het nog leuker. Daarom nodigde Jonas ezeltje Iejoor uit om fijn mee te lezen over boerderijen en de groenten die van het land afkomen.
Jonas maakt er af en toe een sport van om voor Houdini te spelen. Als er eten richting zijn mondje wordt getransporteerd dat niet aan zijn normen voldoet (zie noot [1]), dan besluit hij de laatste tijd nog wel eens om alle luiken dicht te gooien. En weg is hij. Dat houdt hij vrij lang vol, langer dan zijn ouders in ieder geval. Gelukkig wordt alleen ons humeur erdoor aangetast. Jonas houdt al die tijd en met groot gemak een voldaan grijnsje op zijn gezicht.
Noot 1:
[1] te grof gemalen
[2] ratio vlees:groente kleiner dan 1:3
[3] celstructuur van verwerkte groenten neigt naar draadvormig
[4] temperatuur hoger dan 37°C
Uit: Alex Barten, Eveline Zandvliet, Spijswetten van een klein eigenwijs jongetje, 1e druk 2009, E.B. Amsterdam
Er was vorige week nog geen bericht over een griepepidemie in midden-Nederland in de landelijke dagbladen verschenen, of Jonas zat ziek thuis. Helaas hebben wij één dag later hetzelfde opgelopen, zodat we nu al een kleine week ons huis gedrieën zitten vol te pompen met bacillen (keel, neus, hoofd) en virussen (lijf en leden) van verschillend pluimage.
Jonas heeft het flink te pakken. Slechts cranberry’s, rozijnen en heel af en toe een boterham of schaaltje yoghurt wenst hij nog te eten. Voor andere etenswaar haalt hij zijn in functie aangetaste neusje op. Er is nog geen teken van verbetering bij ons zieke kippetje. Degene die zich op dat moment het minst beroerd voelt, gaat rustig boekjes met hem lezen of een extra aflevering Sesamstraat kijken. Want tot veel meer is Jonasje niet in staat.
Jonas is de laatste tijd niet meer altijd het brave jongetje dat we inmiddels zo goed dachten te kennen. Af en toe weigert Jonas bijvoorbeeld gevoe(r)d te worden, maar zelf eten wil hij ook niet altijd. In de consternatie die daar op volgt totdat Jonas al zijn eten opheeft, weet hij een fikse hoeveelheid eten in zijn gezicht te smeren, zodat dit tenminste niet in zijn mondje terecht komt.
Hoi… Ja…. O.k. … Hm hmmm…
O.k. … Jij ook… Doei!
Dat was voor mijn anderhalfste verjaardag.
Jonas speelt steeds vaker samen met ons. Zo gaat hij graag met ons dansen, lezen, stoeien en eten (of mee aan tafel zitten als wij eten). Als Alex op de grond gaat liggen, dan komt Jonas er gewoon gezellig bij liggen. En als er dan toevallig wat te drinken binnen armbereik staat, dan is Jonas niet te beroerd om zijn slokdarmklep flink op de proef te stellen…
Ahem, mama, het valt me op dat je dat stukje peer werkelijk op een zeer sierlijke manier aansnijdt.
Dat valt mee!
Mjam…
