Vorige week zondag vierden opa Huub en oma Elly hun tweeënveertigjarig huwelijk met een etentje in een pannenkoekenhuis in het Amsterdamse Bos. Jonas en Hannah verheugden zich er al dagen op, en bij het pannenkoekenhuis aangekomen bleek er ook nog een mooie speeltuin te zijn. Het spelen en smikkelen viel bij beiden zeer in de smaak.

Aansluitend gingen we op bezoek bij Maickel, Yael en Boaz. Ook daar hadden Jonas en Hannah erg veel zin in. Jonas duidde de dag daarom aan als Superzondag. Het was weliswaar geen voetbalkraker, maar wel een bezoekkraker van formaat. Jonas en Hannah speelden fijn met Boaz, en ze genoten van de gezelligheid en de patatjes bij het avondeten.

Jonas: ‘We gingen in de trein. De conducteur kwam langs maar hij knipte geen kaartjes.’ (chipkaart, EZ).
Hannah: ‘Ja en toen gingen we op de roltrap.’
Jonas: ‘Toen gingen we in de metro. Ook in de tunnel onder de grond. Mama werkt in een oranje gebouw met een klokketoren. De trap en de hal zijn net als in een kerk.’
Hannah: ‘Ja en toen zagen we Baas Han en Baas Klaas en Baas Piet, ennehh….’
Jonas: ‘Miro!’
Hannah: ‘Ja en Rosemarijn en Maartje en die waren héél lief!’
Jonas: ‘Toen gingen we naar het bureau van mama, ik ging achter de computer. ‘
Hannah: ‘Ja en ik ging met de telefoon.’
Jonas: ‘Toen gingen we naar de nooduitgang en we gingen met de lift.’

Jonas: ‘En toen gingen we naar een restaurantje (Crea cafe, EZ). Ik nam een browntie en een multivruchtensap.’
Hannah: ‘Ja en ik een appeltaart en een chocomel. Er waren veel studenten.’

Jonas: ‘En toen gingen we weer terug met de tram en de trein.’

Jonas heeft al maanden een loszittende ondertand. We wisten niet wat de oorzaak was; wellicht was Jonas ergens tegenaan gebotst, maar we konden niet uitsluiten dat hij misschien wel zou gaan wisselen.

Twee weken geleden waste Eveline Jonas’ gezicht, en opeens was Jonas zijn tandje kwijt. Toen tot Jonas doordrong wat er gebeurde, barstte hij in huilen uit. Ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat hij ook het begin van het verlies van zijn eeuwige jeugd beweende. Maar dat zal wellicht vooral ouderlijke projectie zijn.

Nadat we hadden uitgelegd wat er aan de hand was, hoopten we er het beste van: dat het inderdaad om wisselen zou gaan. Want er was niet meteen een nieuw tandje te zien. Een week later kwam er dan toch duidelijkheid:

H.: Papa, eet je een lekker kontje?
A.: Ja; meestal noemen we zo’n kontje brood een kapje.
H.: Met aardbeien! Vind je het lekker?!
A.: Jazeker.
J.: Dan is het eigenlijk roodkapje.
A.: Dat is een heel goede grap, Jonas!
[Alex eet zijn broodje op]
J.: En nu heeft de wolf roodkapje opgegeten!

Jonas en Hannah wisten al een week lang dat het Pasen ging worden, en dagelijks werden we uitgehoord over het paaseiverstopritueel. Jonas wilde weten hoe dat in zijn werk ging, en of de paashaas echt bestond.

Toen we eenmaal hadden gezegd dat we op eerste paasdag ’s ochtends eieren zouden gaan zoeken in de achtertuin, herinnerde Jonas ons dagelijks aan die datum, om er zeker van te zijn dat de paashaas er niet mee zou gaan marchanderen.

Zondagochtend was Jonas al vroeg naar beneden geslopen, om de achtertuin te kunnen bekijken. Wellicht hoopte hij een glimp van de paashaas op te vangen. Die nam hij niet waar, maar hij zag wel al enkele niet zo goed verstopte paaseieren liggen. Zijn blijdschap was groot.

Nadat wijzelf, Jonas en Hannah waren aangekleed, spoedden we ons naar buiten om te gaan zoeken. Jonas en Hannah vonden al erg veel eitjes zelf, en we hoefden maar af en toe een hint te geven. Ze hadden er erg veel lol in.

Eenmaal weer binnen proefden ze enkele exemplaren en besloten dat het een mooie ochtend was.

Vanmiddag werden Jonas en Hannah tijdens het spelen op het schoolplein opgeschrikt door gillende politie- en ambulancesirenes. De bijbehorende auto’s en bussen kwamen in de naast de opvang gelegen Kapelstraat tot stilstand, nog geen 100 meter verderop.

De leidsters van de opvang reageerden adequaat en dirigeerden, geholpen door Het Noodprotocol, direct alle kinderen naar binnen. Al snel hingen de traumaheli en een politiehelikopter boven de straat. Er bleek een steekpartij te zijn geweest in een coffeeshop om de hoek en de dader was voortvluchtig (en werd enige tijd later aangehouden).

De kindjes van Jonas’ groep waren danig onder de indruk van het machtsvertoon, dat vanuit de ramen van de opvang goed kon worden gevolgd. En ze werden door leidster Jacqueline aan het tekenen gezet, zodat ze konden visualiseren en praten over wat ze hadden gezien. Daar hielden we een primeur aan over: Jonas tekende een helikopter met een man (zwart) en een vrouw (oranje) erin. Ze zaten op stoelen en de piloot (de man) had een stuur vast. En er scheen een vrolijk zonnetje, want de lucht was opgeklaard.