De afgelopen dagen zijn we, op Hannah na, allemaal ziek, zwak en misselijk geweest.

Jonas werd eergisteren als eerste getroffen. Hij hing als een slap popje op de bank. We konden hem alleen een plezier doen met het integraal voorschotelen van de DVD’s Plotseling ging de olifant aan (briljante dierenverhalen van Toon Tellegen) en Keepvogel.

Gisteren ging het iets beter met Jonas. Hij was al in voor een spelletje. Ik (Alex) speelde Dier op Dier met hem, en dat leidde Jonas af. Hij won bovendien voor het eerst op eigen kracht (dat wil zeggen: niet door een fout van een beider ouders) en dat maakte dat hij zeer in zijn nopjes was.

Vandaag was hij helemaal boven jan; we maakten alweer een wandeling op de Bussumse heide. Jonas stelde ter plaatse voor dat het een zwammenwandeling moest worden, maar omdat we onderweg geen zwammen tegenkwamen, vielen we terug op de beproefde bankjeswandeling (zelfde parcours, het is slechts een theoretische kwestie).

De eerste keer werd Jonas nog een beetje geholpen door juf Myrthe, maar daarna ging hij vorige week op eigen kracht verder om zijn creaties van zijn eigen signatuur te voorzien (alsof we zijn ‘lijn’-tekeningen niet zo al zouden herkennen).

In chronologische volgorde:

Jonas heeft vandaag van klasgenoot Gino een vriendenboek te leen gekregen om in te schrijven wat hem zoal bezighoudt en wat hij van Gino vindt. Dichter dan dit kunnen jongetjes van vier een poëzie-album-uitwisseling niet benaderen…

A.: “Jonas, tegen deze muur staan alle schoenen in jouw maat.”
J.: “Ik vind de meeste veel te groot.”
A.: “De mevrouw van de schoenenwinkel haalt schoenen in jouw maat (28) als de schoenen die we willen passen te groot zijn.”
J.: “Ik wil schoenen met veel kleuren.”
A.: “We zullen zien. In ieder geval zoeken we nu stevige schoenen voor de winter. Wat vind je van deze schoenen?” [Alex wijst op bruine leren schoenen, half hoog, vrij chique]
J.: “Ik houd niet van bruine schoenen. Deze zijn veel te bruin.”
A.: “Deze dan? Die zijn van het merk Koel, dat je nu ook aan hebt.”
J.: “Ze zijn nog steeds te bruin. Ik vind die wel mooi.” [Jonas wijst naar glanzende blauwgele sportschoenen]
A.: “Die zijn wel wat opvallend. Vind je soms andere schoenen ook mooi?”
J.: “Ja, vooral die zwarte met rode vlammen erop.” [wederom met hoogglans-afwerking, niet dat dat nog uitmaakt als je eenmaal schoenen met vlammen erop aanhebt].
A.: “Ja, dat kan natuurlijk ook. Maar dan smelt straks alle sneeuw om je voeten weg als je erin loopt. Wat dacht je van deze schoenen? Die zijn niet bruin.” [Alex balanceert op dun koord]
J.: “Ik vind ze misschien wel een beetje mooi, maar ik denk dat ze erg slecht zitten.”
A.: “Dat is goed genoeg. Dan nemen we deze.”

Gelukkig vond de verkoopster na het opmeten van Jonas’ voeten dat deze schoenen inderdaad erg geschikt zijn voor Jonas’ smalle voeten. De zwartrood vlammende waren in ieder geval niet geschikt. In de winkel bleef Jonas verklaren dat ze wel een beetje slechtig zaten, maar eenmaal buiten zei Jonas dat hij er wel heel erg hard op kon rennen en dat ze juist heel lekker zaten. Tot zover onze betrouwbare getuige…

Hannah houdt van meisjesdingen. We hebben haar daarin niet erg gestimuleerd, maar ze heeft uit zichzelf buitengewoon veel aandacht voor…

poppen (poppa is blonde meisjespop, pop is jongenspop, en dan zijn er nog haar vriendjes Pur-re-kie en Tommie van Sesamstraat),

kleding, zoals haar flitsende schoenen, (en de evenzo mooie opvolgers die ze van Boaz heeft overgenomen), haar jo (maillot), haar rokka, haar juwk en haar vets (vest),

sierraden en andere versierselen, zoals het diadeem dat ze in haar schoen kreeg van Sinterklaas en dat ze helaas (voor haarzelf) binnen een dag doormidden brak,

en ten slotte mooie opmaakspulletjes van mama, zoals lippenstift en oogpotlood. Hannah kijkt er niet alleen graag naar, maar ze maakt zich nog liever op. Het opmaaktasje van Eveline is nergens veilig.

Hannah is een meisjesmeisje.

Fietsen doen we hier nog steeds heel veel. Een van de mooiere routes loopt door de bossen langs Bikbergen (boven Bussum), langs Oud Valkeveen en het Gooimeer en dan via Huizen en de Laarder hei terug naar Bussum.

We genoten vandaag met het mooie weer nog maar eens van het uitzicht op het Gooimeer. Hannah had het enorm naar haar zin. Ze vindt het fijn om op de fiets om zich heen te kijken, en een appeltje en een bidon met water tijdens een pauze onderweg versmaadt ze ook niet.

Hannah had dit weekend het rijk alleen, want Jonas logeerde bij opa Piet en oma Henny en Michiel. Dat gaf haar de mogelijkheid om een aantal activiteiten te ontplooien die moeilijker zijn te realiseren als er een driejarige tornado in de kamer woedt.

Zoals het stapelen van blokken. Hannah kan het al heel goed, soms stapelt ze wel tien stenen op elkaar.

Zo warm en droog als het in juni en juli was, zo guur en nat is het in augustus. Vanochtend besloten we het er na weer een hoosbui toch maar op te wagen en maakten we een fietstochtje over de Bussumse hei, die nu prachtig paars begint te kleuren.

Na afloop hingen Jonas en Hannah groggy in hun fietsstoeltjes, omdat we vrij laat op pad waren gegaan. Maar ze veerden direct op toen we onze lunch bij de poffertjeskraam van Van der Steen bleken te gaan nuttigen.

Het was smullen en smikkelen geblazen…