Dat doet hij elke ochtend. Althans: elke ochtend bouwt hij er weer verder aan, soms stort er een deel in, dan klust hij er weer wat aan. Na elke sessie zeg hij: ‘Kom eens kijken! Wil je er nu een foto van maken?’
En hier is Horror-Hannah herself. De afgelopen weken komt Hannah steeds geschminkt terug als ze bij Josefien heeft gespeeld. Als vlinder, als prinses of zoals hier als… ja wat eigenlijk?
Ik schrok toch even toen ik nietsvermoedend was kwam verzamelen in Hannah’s kamer. Er lag een onbekende, levenloze vrouw in bed met duistere lectuur.
De jaarwisseling vierden we met onze Haarlemse vrienden Frans en Beppechien en Fenna, Brecht en Sytze. Ze arriveerden ’s middags met een wagonlading oliebollen en een klein karretje appelflappen. Al onze kinderen namen kwetterend en rennend bezit van het huis, terwijl wij probeerden bij te praten.
We aten tomatensoep met ballen en een traditionele huzarensalade (door de kinderen verafschuwd zoals te verwachten) en verder veel oliebollen en appelflappen.
Vorig jaar mocht Fenna voor het eerst opblijven tot middernacht, dit jaar bleef Brecht er ook bij. Het ging haar goed af. Brecht is dan ook een nachtdier die het liefst urenlang leest onder haar dekbed. Toen de drie jongsten naar bed waren hebben Frans, Fenna, Brecht en ik een spel gespeeld,. Ticket to ride. Iets woest ingewikkelds met spoorlijnen leggen door het Europa van 1900. Gelukkig leek het weinig op Risk (waar mijn deelname slechts dient als kanonnenvoer voor de anderen), zodat ik daadwerkelijk het spel kon uitspelen.
Om 23:45 zijn we begonnen Jonas, Hannah en Sytze wakker te maken. Gelukkig maar, want we bleken daar inderdaad het hele kwartier voor nodig te hebben. Hannah sliep eigenlijk nog toen het vuurwerk losbarstte, en na een half uur vroeg ze of ze weer naar bed mocht. Gelukkig heeft ze wel het indrukwekkende stuk vuurwerk gezien dat Frans afstak. Jonas en Sytze propten om 1.00 nog een oliebol naar binnen en gingen toen weer met glimmende wangen slapen.
De volgende ochtend was het alweer vroeg bedrijvig in ons huis *gaap*. Na het ontbijt (bestaande uit, inderdaad: O&A) zijn we een frisse neus gaan halen in Bikbergen, in het bos rond de Trappenberg. De kinderen hebben de Trapjesberg een paar keer op- en afgerend. Toen zij voldoende waren uitgelaten hebben we afscheid genomen om ieder in ons eigen huis lekker uit te brakken.
De volgende dag maakten we ons op voor het volgende uitje: twee dagen logeren bij Jan en Mark, in Hoch Elten. Hannah en Jonas hadden hier al erg naar uitgekeken, zij pakten hun logeertassen ’s ochtends vroeg zelf al in. Toen moesten wij nog van alles, dat duurde het kindvolk natuurlijk veel te lang.
Om 14.00 zetten we koers richting Duitsland. Op het erf werden we opgewacht door Jan en Mark. Hun interieur was prachtig versierd, smaakvol in kerstsfeer.Eerst kletsten we bij en dronken koffie & aten taart, daarna hebben we onze spullen in de slaapkamers geïnstalleerd. Vervolgens hebben we Waldemar en Tommie uitgelaten. De kinderen mochten een film kijken terwijl wij borrelden. Jonas en Hannah sliepen in aparte kamers, dit om eventueel vandalisme en gebrul te voorkomen (redelijk gelukt).
De volgende dag zijn we naar Archeologisch Park Xanten gereden (met 180 km/u). Het is een openluchtpark, maar vanwege de ongunstige weersvoorspellingen hebben we het op het terrein gelegen Römer Museum bezocht. We troffen het opnieuw qua museum: supermooi, modern, goede tentoonstelling (zelfs als je de route tegen de richting in loopt). Voor de kinderen was er opnieuw voldoende sensatie (letterlijk: ruiken, horen, voelen, aanraken, aantrekken). Iedereen heeft zich goed vermaakt en we hebben allemaal nog dingen geleerd.
“Huh, welk amfitheater? Nee, ik wil weten wat er gebeurt als ik híerop stap…”
Weer thuis hebben de kinderen met de hondjes gespeeld en kort na het eten gingen ze naar bed.
De volgende ochtend hebben we na een zondags ontbijt een wandeling gemaakt over de Elterberg. Jonas en Hannah vinden het erg leuk om de honden aan de lijn te hebben waar dat verplicht is. Kwetterend hollen de kinderen met de honden mee, de honden begrijpen die rolomkering nooit helemaal, maar die rennen nog enthousiaster vooruit. Omdat we door matig navigeren meestal een beetje verdwalen is het altijd weer spannend hoe we terug bij de villa komen. Zo ook nu. Deze keer lukte het ons weer op de route te komen door een steil mountainbikepaadje af te glibberen. Direct na terugkomst stapten we in de auto voor de reis naar huis. De kinderen waren sip over het afscheid van Waldemar en Tommie, wij namen maar met moeite afscheid van de gezelligheid en de gastvrijheid in het luxe huis.
Op kerstavond waren we uitgenodigd voor een kerstdiner bij opa Piet en oma Henny en Michiel. We hebben eerst koffie gedronken en met elkaar gepraat. Toen het donker geworden was kwamen Rob en Marjolein en toen verdween oma Henny in de -nieuwe- keuken voor wat culinair stuntwerk.
Na het diner hebben we Carcassonne Junior gespeeld. Jonas heeft 2,5 keer gewonnen (1 keer op gedeelde eerste plaats geëindigd met opa Piet).
Hannah liet zich uitgebreid voorlezen door tante Marjolein, tot beider plezier.
Op eerste kerstdag kwamen opa Huub, oma Elly en Marjolein bij ons eten. Ook die middag begonnen we met gezellig kletsen en theedrinken. Hannah wist er deze kerstdag eveneens een voorleessessie door tante Marjolein uit te slepen, woohoo!
Jonas speelde galgje met zijn oma. Het ging er fanatiek aan toe.
Jonas en Hannah bouwden een auto van hun fauteuiltjes.
Het kerstdiner was een klassieke variant op kip-patat-appelmoes met wortelen en erwtjes.
Na het eten kwamen de spelletjes weer tevoorschijn. Jonas won wederom moeiteloos alle rondes Carcassonne Junior.
Daarna speelden we Jakkiebak Kippenkak, hier stond Hannah op winnen:
Maar uiteindelijk ging Jonas er met de winst vandoor. Daar zijn geen beelden van aangezien we direct daarop een ontbrandend conflict moesten blussen.
Op tweede kerstdag hebben we de hele dag in joggingpak of pyjama in huis rondgescharreld. Jonas en Hannah hadden opnieuw een auto gebouwd en daar hebben ze uren in gespeeld. Hannah hield verhalen met haar poppen. De kinderen hebben zitten tekenen en schrijven en lezen, ze hebben verstoppertje en poppen-verstoppertje gespeeld. Aan het einde van de middag hebben we film gekeken.
Kortom, Kerst 2013 was een geslaagde editie!
De kerstvakantie zijn we maandag goed begonnen door met de trein naar museum Naturalis in Leiden te gaan.
Jonas is dol op biologie/geologie en op Freek Vonk, een Leidse bioloog die een jeugdprogramma heeft over gevaarlijke dieren (‘Freek in het wild‘, door Jonas overigens consequent uitgesproken als ‘Freak in het wild’). Freek is ook publiekstrekker in Naturalis, waar hij op allerlei schermen enthousiast vertelt over allerlei dieren. Ook kun je een route lopen langs ‘Freek’s favorieten’.
Het museum was prachtig, ze zijn er erg goed in tentoonstellen. Niet alleen waren de onderwerpen goed bijeen gebracht en duidelijk uitgelegd, het was er nagenoeg vrij van suppoosten. De sfeer was vriendelijk en er waren lekker veel knoppen en huiden en schedels waar de kinderen aan mochten zitten.
Hannah heeft zich uitstekend vermaakt. Zij is bezig met letters en ze puzzelde op de naambordjes van de opgezette dieren.
Jonas was later teleurgesteld te horen dat zijn held Freek een vriendin heeft. ‘Dus hij is verliefd?’ vroeg hij met afgrijzen. ‘Op Eva?’ Hij viel er stil van. Verliefd, BAH! Wat een zwakte van zo’n superheld.
Oh we lopen zo achter, zo is er natuurlijk niks aan om zo’n blog te volgen… ik probeer onze achterstand weer een beetje in te lopen.
Op zaterdag 14 december sleepte Alex een mooie spar het huis in. Traditiegetrouw ging hij hem met de kinderen optuigen tot kerstboom. Na gedurig vloeken op zowel ontwerper, fabrikant als verkoper van de lampjes, en na een woedende speurtocht om dat ene %>\][&#%&$@&-lampje op te sporen (gelukt) gingen ze aan de slag.
Prachtig! Geïnspireerd maakten Alex en Jonas later zelf nog een Kapla-kerstboom:
Misschien was het omdat Sinterklaas het land nog maar nauwelijks verlaten had:
maar niet bij iedereen vatte de kerstgedachte direct post:
PANG! Je bent er geweest, ouwe!
Storm en Sinterklaas, het is niet voor niets een gevleugelde -vaak zuchtend uitgesproken- uitdrukking bij kinderverzorgers allerlei. Het was ook nu waar: niet alleen dreigde er donderdag storm en springtij, ook op de kinderen stonden schuimkoppen. Al een aantal dagen eigenlijk.
Donderdag brak gelukkig De Grote Dag aan. ’s Ochtends kwam Sint aan in zijn witte Volkswagen Golf cabriolet. We hebben hem zingend binnengehaald op het schoolplein. Toen klom Sint op de vlonder om een speech (‘yadayadayada, rabarberrr, rompompompom‘) te houden, volstrekt onverstaanbaar, gevolgd door zwaaien. Een wonderlijk fenomeen aangezien we pal naast hem stonden. Het zal de geluidsinstallatie geweest zijn.
-foto’s volgen, mits niet van dezelfde, bedenkelijke kwaliteit-
Anyway, …yadayadayada…
Om half vier kwamen de kinderen uit de BSO, met tekeningen en een cadeau. Maar oooh, het was nog niet donker, en tante Marjolein was er nog niet, en ze hadden honger, en was Sinterklaas al geweest, en ze wilden televisie, en, en… ‘OK: ga maar zitten’. We hebben ze gesedeerd met een gala-aflevering van het Sinterklaasjournaal. Een zwaktebod, maar wel een gezellig zwaktebod.
Daarna kwam alles toch nog goed: Alex was op tijd ondanks de storm. Marjolein arriveerde eveneens, we gingen lekker eten, open haard aan. Ja, alles dik in orde. Maar zou Sint het wel redden door de storm? Kort na het toetje ging de telefoon. Het was Sinterklaas en hij vroeg naar de kinderen. Jonas bevroor en trok wit weg. Hannah mocht het opknappen. Dapper stond ze Sint te woord. Hij legde Hannah uit dat hij erg weinig tijd had omdat het werken moeizaam ging in dit ruige weer. Hij vertelde dat hij de pakjes niet buiten in de regen had willen neerzetten. Hij had daarom de zak op zolder gezet: daar had hij een raampje open zien staan en dat was wel zo makkelijk vanaf het dak. Hij vertelde Hannah dat ze nu mochten gaan kijken. ‘Dankjewel Sinterklaas’ prevelde Hannah, na afloop van het gesprek. ‘NEE!’ schreeuwde Jonas -paars aangelopen- tegen Hannah, ‘Dat is niet goed, U, het is U: je moet dankUwel zeggen!’ (Die zag deze en komende pakjesoogst al mislukken).
Als pijlen uit bogen schoten de kinderen naar boven. Op zolder had Sinterklaas maar liefst twee zakken neergezet. Eenmaal beneden begon het pakjes-mayhem. De kinderen waren blij en opgewonden, gelukkig had de aanwezigheid van tante Marjolein een enigszins kalmerende (beschavende?) uitwerking.
Het was weer zo voorbij. Op een laatste gele enveloppe na. Daar bleek een aanwijzing op rijm in te zitten voor de kinderen. Jonas las hem voor, daarna vlogen de kinderen door het hele huis om verder te zoeken: van de droppot, naar Jonas’ kamer, naar zolder, naar Hannahs kamer, tot ze tenslotte in de kelder mochten gaan kijken (normaal streng verboden terrein). Daar bleken nog twee pakken te liggen: een winkeltje annex poppentheater (b-kant) en een kist Kapla waarvan je een winkel of theater zou kunnen bouwen. Het waren voltreffers. Net als de adventskalender overigens, waar ze ouderwets op aanvielen.
Ze renden -nog net niet slaand op de borst- brullend in de rondte, al kon ik ze me op dat moment vrij goed voorstellen limonade drinkend uit een berenschedeltje. We hebben verder heerlijk gespeeld en pepernoten en chocoladeletters geknaagd. Jonas en Hannah gingen laat naar bed en na ieder een verhaaltje uit hun nieuwe boek gingen ze slapen.
4-0 voor Sinterklaas. Zou hij volgend jaar weer komen?
Hannah heeft dit brooddeegmonstertje gemaakt op de kinderopvang. Weliswaar in de vermaledijde Halloween-feestweek, toch moet ik elke keer grinniken als ik het figuurtje zie.
