We zijn nu een week verder en er is nog geen nieuw tandje!

Dit is Hannah’s bakfietstenue: warm jasje, broek in sokken gestopt, flinke zonnehoed met strik (van tante Rita). Ze ziet eruit als een Amerikaanse toeriste die op het punt staat zich in een koets te hijsen voor een ritje door de stad!

Alleen dat maakt mij…. juist ja, de knol.

Zoals je op deze foto kunt zien heeft Hannah nog maar weinig gebit: twee snijtandjes onder en haar bovengebitje bestaat uit tandvlees. Ze weet met deze combo verrassend effectief vlees en zuidvruchten in stukken te sleuren (of ze klaagt niet bij het doorslikken van grote brokken voedsel, dat kan ook). Vandaag had Hannah een kegeltje, dat wijst er vaak op dat er een tandje aan zit te komen. We zagen inderdaad een flintertje wit op de plek waar haar linker voortandje zal komen. Wie weet is het tandje door voor de paashaas arriveert.

Al vinden we het een onding en een sta-in-de-weg die onze pogingen tot een gezellige zithoek doet stranden: de box is ook een veilige plek waar Hannah even heerlijk kan spelen.

Bijkomend voordeel: ook Jonas kan even ongestoord spelen. In theorie dan, want als Hannah in de box zit heeft Jonas daar ook opeens van alles te zoeken.

Dit weekend was Jonas logeren bij opa Piet en oma Henny. Terwijl Jonas het enorm naar zijn zin had in De Rijp (‘De ijswinkel is open oma!’) had Hannah thuis alle speelgoed en alle ouderlijke aandacht even voor zichzelf alleen.

Vanmiddag hebben we voor het eerst in de tuin gegeten. Ik vond het zo’n feestelijk moment (het was één van de redenen om te verhuizen) dat ik de camera pakte om het vast te leggen. Ik werd direct gecorrigeerd door Jonas: of ik wel wist dat het de camera van papa was en dat ik daar niet aan mocht komen…

Ja als ouder krijg je alles wat je zelf zegt op een passend moment koud uitgeserveerd.

Jonas fotografeert zelf ook, alleen met zijn eigen toestel uiteraard. Hij weet heel goed hoe dat moet, kijk maar.

Hannah heeft al sinds haar geboorte een aardig haardosje, maar nu is het wel zo lang geworden dat het in haar eten begon te slierten. Het bleek bijzonder lastig om uitgeharde appelstroop of pap pijnloos uit haar ragfijne haartjes te bikken. Op de kinderopvang vonden ze dat kennelijk ook, want Hannah kwam op een dag thuis met een gifgroen elastiekje in haar haar, waaruit een soort wuivend palmpje oprees. Het stond heel schattig, maar het was vooral reuze praktisch, het scheelt in het aanhangend vuil op het kinderhoofdje.

Ik heb een paar elastiekjes en klemmetjes gekocht en van Oma Elly kreeg Hannah een paar klik-klak speldjes. We hebben nu aardig wat tools om Hannah’s haar mee in bedwang te houden. Jonas vindt al het gedoe met Hannah’s haar machtig interessant. Hij kamt en borstelt zijn haren nu ook zelf en hij vraagt ons regelmatig om een staart in zijn haar te maken.

Hier staat onze gegroomde metroman.
Yep, ik voel het aan mijn water, de mannenrok gaat eindelijk doorbreken dit jaar!

Hoera, vandaag is onze Hannah één jaar geworden!
Zoals beloofd zijn hier de foto’s van haar feestje op zondag 21 maart:

Nu het een beetje beter weer wordt (na twee maanden blijkt dat het niet altijd vriest en sneeuwt in Bussum) maken we steeds meer wandelingen door de buurt. Het verste punt dat we met onze kinderen halen is kinderboerderij ’t Mouwtje (?wat voor naam is dat?). Het is er een beetje prutterig en achenebbisj, maar dat schijnt de gouden standaard te zijn op kinderboerderijen. Jonas (gekleed in yoghurtbroek) vermaakt zich er goed, zoals hier tijdens een onderonsje met de konijntjes. ‘Ze drinken uit een bidon mama!’ dat vond Jonas hilarisch, waarschijnlijk omdat hij dat zelf ook graag doet.

Op deze boerderij geen paard, Shetlander en ezel en Bonny (ooh) en Dirkje (aah), maar kippen, vogels, konijnen, cavia’s, geiten, schapen en Josje en Pietje. Ook leuk.

Vandaag ben ik met Hannah naar het consultatiebureau geweest. Hij is gevestigd in het gloednieuwe gebouw van de Brede School in Bussum. Hannah blijkt gemiddeld van lengte, maar haar gewicht en hoofdomtrek zijn allebei ongeveer twee standaarddeviaties onder het gemiddelde. Toch kregen we geen klachten. ‘Het is gewoon een lang, tenger meisje’ was het commentaar. Opgelucht borgen we onze kloofbijl weer op. We gaan dus lekker door met voederen, Hannah mag al haast volledig met de pot mee-eten. Hannah kreeg ook weer twee injecties, ze is inmiddels tegen een heel alfabet gevaccineerd. Opnieuw hoefde ze bijna niet te huilen. Dapper meidje.

Morgen ga ik met Hannah naar het consultatiebureau. Voor het eerst in Bussum. Ik ben benieuwd hoe de babypolitie hier is.

Hannah is veel aan het kruipen, of nee tijgeren heet het denk ik nog, want ze buigt haar knietjes er niet bij. Ze maakt een mooie, symmetrische schoolslag over de vloer, steunend op haar onderarmen, borst en voetjes. Ze gaat er verschrikkelijk hard mee! Het is dus opletten voor ons. Gelukkig is ze zo blij tijdens het kruipen dat ze erbij loeit als een sirene: “Da-Da-Da-Da-Daaa“!!

Onderweg komt Hannah allerlei interessante dingen tegen die ze in haar mond stopt: een keihard geworden stukje brood, een verdwaalde rozijn. Vandaag kauwde ze wel heel lang op haar vondst: het bleek het doorschijnende lijk van een reeds lang overleden pissebed te zijn *burk*. Op je gezondheid Hannah.