Hannah drinkt zelf en eet haar brood zelf! We mogen ons er ook niet meer mee bemoeien.

Onze blijerd sluit af met klap eens in je handjes.

Laatst waren Frans en Beppechien bij ons op bezoek met de kinderen. Vlak voor het eten mochten ze even naar Kikker kijken. Moet je zien hoe intens er gekeken wordt. Dankzij de elektronische oppas konden wij intussen de tafel dekken en in de pannen roeren. Hieronder staan achtereenvolgens Jonas, Brecht, Sytze en Fenna.

Mensen van de mijlpalen, trekt uw agenda’s: in de middag van woensdag 20 januari zagen wij Hannah voor het eerst substantieel van plek veranderen. Hannah wringt, tijgert, klauwt en schopt, totdat ze een begeerd speelgoedje bereikt heeft. Ook al is dat onder een meubel. Het allerhardst kruipt ze naar het gele orgeltje van Jonas. Alleen als Jonas slaapt maakt ze een kans om daarmee te spelen, dus dat moet SNEL!

We wonen nu een maand in Bussum, vlakbij de hei. Door al het klussen, kennismaken en door het feit dat Jonas en Hannah zowat om en om slapen, was het ons nog niet gelukt om een wandeling over de hei te maken. Als ze allebei wakker waren moesten er gegeten, of het was alweer donker.

Vorige week zondag hadden we beet, we hebben Jonas direct uit zijn middagdut in de auto gezet, nog nadampend van de slaap. Hij kreeg een broodje in handen gedrukt en we zijn plankgas de 500 meter naar de hei gescheurd om geen tijd te verliezen.

Met succes, in de laatste stralen bleke zon hebben we een heel mooie winterwandeling gemaakt.


Daarna hebben we intens tevreden voor ons haardvuur gezeten, dat nep is maar wel verdómd goed gefaket. Jonas is fan: hij vraagt al bij het ontbijt of de open haard aan mag.

Hannah heeft weinig geluk de afgelopen weken. Ze is weer ziek. Gisteren belde de kinderopvang of ik haar op wilde komen halen. Dat was al de derde keer in een maand. Het is allemaal niet schokkend ernstig (koorts, spugen, zeer mondje), maar naar voelt ze zich wel. Hannah eet er slecht van en ze is al zo’n dunnetje. Het consultatiebureau zal straks de zweep weer laten knallen, bah.

Hannah in betere tijden.

Op de kinderopvang (‘de Sterrendaalders’) hadden ze al gezegd dat Jonas graag knutselt. Thuis wil Jonas de laatste tijd ook weleens tekenen. Hij kleurt niet alleen de tekening in, maar ook het voorbeeld. Hij synchroniseert de plaatjes eigenlijk.

Op de foto kun je zien wat een korte haren Jonas nu heeft. De kapper heeft hem afschuwelijk te grazen gehad. Ik was speciaal naar een kinderkapper gegaan, maar knippen kon ze niet en met kinderen omgaan al helemaal niet. Rekenen kon ze wel: ik moest 21 euro dokken. tssk.

We wonen nu drie weken in ons nieuwe huis in Bussum. We hebben al veel foto’s gemaakt, maar omdat de computer van Alex nog niet is uitgepakt, kunnen we die nog niet op het blog zetten. Daarom hier een paar foto’s die nog genomen zijn in ons oude huis in Amsterdam.

Jonas heeft voor het eerst zijn schoen gezet in Amsterdam. De oogst was een tijdschriftje voor peuters: de Pippo. Een bonus was dat we Sinterklaas bíjna op zijn tabberd trapten, we hoorden nog een paar voetstappen en toen sloeg de voordeur dicht. ‘Sinterklaas!’ luidfluisterde Jonas vol ontzag.

Verder is Jonas voor de vierde keer in zijn leven uit logeren. Alle keren ging het om een nachtje slapen bij de opa’s en oma’s, om en om. Hij vindt het geweldig, en wij kunnen meer werken in het nieuwe huis in Bussum.

Jonas en Hannah hebben afscheid genomen op het kinderdagverblijf. Alex en ik vonden het geen leuk moment maar we weten niet hoeveel de kinderen ervan begrijpen. Hannah kraaide het uit, Jonas heeft alle kindjes en de leidsters een dikke zoen gegeven. Uit de afscheidsknutsels en -brieven bleek dat ze op het Kinderhonk erg dol waren op allebei onze kinderen. Dat was héél vleiend om te merken. We waren trots als pauwen.

O en ik zou het bijna vergeten: op woensdag hebben Jonas en Hannah een griepvaccinatie gekregen in de RAI. Jonas was diep onder de indruk van de grootte van de hal. Hij voelde nattigheid toen hij bij één van de vrijwilligers op schoot getrokken werd om door een andere vrijwilliger geprikt te worden. Op dat moment zette hij het op een brullen. Volgens Alex reageerde hij niet op de prik zelf. Na de prik stopte hij abrupt met huilen. Vervolgens nam hij grif de trofeeën (vlag & appel met sticker) in ontvangst. Hannah was helemaal nergens van onder de indruk, ze heeft geen kik gegeven. Taai koekie!

Van een collega kreeg ik -bij wijze van blik in de toekomst- deze clip toegestuurd. Zulke toekomstmuziek is het niet, ik vond het nu al angstaanjagend herkenbaar!