Ook Jonas maakt veel mee deze dagen. Hij is vaker een dagje bij zijn opa’s en oma’s en bij tante Marjolein. Af en toe gaat Jonas mee naar Bussum. Maar Jonas vindt werkmannes van dichtbij een beetje eng -vooral de herrie die ze maken. Voor de veiligheid klemt hij zich dan vast om onze benen en dat klust dan weer behoorlijk beroerd.

Jonas heeft vrijdag een schoorsteen gemetseld van Duplo. Hij gebruikte hiervoor alleen de viertjes, andere stenen mochten niet meedoen. Alex hoorde de hele tijd ‘deze past niet’, ‘nee, past niet’, ‘deze niet’, waarna er een zesje of een achtje terug werd gesmeten in de echoënde IKEA-bak. Na elk gevonden viertje klom Jonas steeds opnieuw van zijn stoel op zijn tafel om het steentje op de toren te poten. Na een kwartiertje geduldig graven en klimmen had Jonas alle viertjes gevonden.

TADAAA!

Zaterdag kwamen Yaël en Boaz op een zaterdags ontbijtbezoek. De mannen verdragen elkaar uitstekend en Boaz vond het speelgoed van Jonas heel interessant (andersom ook trouwens), maar het spelen gaat nog ieder voor zich.

Onze kleine lieve Hannah (door Jonas consequent aangeduid als Hannahtje) is sinds een week begonnen met vast voedsel. Bij haar eerste hapje (nectarine-abrikoos-blenderfantasie) waren we zo aan het genieten van het tafereel dat we vergeten zijn een foto te maken. De tweede keer dat Hannah ‘echt’ ging eten heb ik eerst het toestel klaargezet en toen pas het wortelhapje.


Hannah straalt als ze met ons aan tafel zit en eten doet ze met veel plezier. Ze wil wél graag zelf het eten van het lepeltje happen; ze houdt er niet van als wij voedsel in haar mondje metselen ende plamuren.

Jonas ligt weer heerlijk te slapen. Hij kwam hologig van vermoeidheid terug na een dag hard werken op het Kinderhonk. Thuis voltrok zich nog een aaneenschakeling van Griekse, klassieke drama’s, Jordanese smartlappen en een operafinale, maar nu ligt hij vredig op bed.

Vandaag is Hannah precies 6 maanden oud. Dat betekent dat ze mag beginnen met het eten van ander voedsel dan moedermelk. Daarom heb ik Hannah gewogen bij het borstvoedingscentrum. Haar gewicht -met romper en t-shirt aan- bedroeg 6,88 kilo. Gecorrigeerd voor de kleertjes is dat ongeveer 6,7 kilo. Dat is minder dan Jonas op die leeftijd, maar jongensbaby’s zijn zwaarder dan meisjesbaby’s en naar verhouding hebben Jonas en Hannah dezelfde plaats* op de gewichtscurve. Het is dus dik in orde meidje!

(* ok, als je het dan echt helemaal wilt weten: 1 standaarddeviatie onder het gemiddelde)

Na een lang en zonnig verlof is ma weer aan het werk. Dat betekent dat er heel veel Dagelijks Leven is waar we het druk mee hebben. Ja en met de aan- en verkoop van huizen, dat ook.

Intussen staan Jonas en Hannah niet stil. Hannah ontwikkelt zich razendsnel de laatste weken. Ze schreeuwt, schatert, rolt, grijpt en doet nog veel meer: ons immer vrolijke vierde gezinslid gaat ook haar spreektijd opeisen! Jonas praat in volzinnen als ‘Papa lekker wielrennen weest’ (terwijl hij zijn armpje om zijn zwetende vader heen slaat) en meer van dat soort wijsheden. Jonas begint uit zichzelf hele verhalen die voor het grootste deel juist zijn. Al slaat (gelukkig) zijn fantasie nog wel eens op hol, met name als het over ijsjes gaat.

Dit weekend heb ik een CD gekocht met de liedjes van Sesamstraat. Het is een dikke hit. Jonas zit sindsdien met zijn hoofd IN de geluidsboxen. Ademloos luistert hij naar de behoorlijk fantastische liedjes op muziek van Henny Vrienten en hij wordt woest als ik meezing.

Jonas noemt het zijn Meneer Aart CD. Dat is veruit zijn favoriete karakter uit Sesamstraat en hij luistert ook het liefst de liedjes die Meneer Aart zingt.

Vandaag hebben opa Huub en oma Elly op Jonas en Hannah gepast. Jonas heeft zijn opa zó de kop gek gezeurd om ‘Meneer Aart’, dat opa zich een weg heeft gebaand door onze digitale jungle en -verdomd als het niet waar is- het kreng aan de praat kreeg.

Oohh ik mis Hannahtje zo. Verschrikkelijk.
Ik zou van alles kunnen gaan doen nu, maar ik loop een beetje verloren.
Het is hoog tijd om weer te gaan werken!

Jonas gaat steeds beter praten en tegenwoordig vertelt hij ons weleens een belevenis van die dag, iets dat hij heeft meegemaakt met oma of op de crèche. Soms is het raadselachtig verhaspeld, maar er zit altijd een kern van waarheid in. Vorige week zei hij: “Marloes weest. Muisjes ete“. Zijn oude crècheleidster was kennelijk langsgeweest om haar baby te laten zien op het Kinderhonk. Jonas bleef alleen hardnekkig volhouden dat hij blauwe muisjes had gegeten, terwijl Marloes een dochter heeft gekregen. Ik zal het navragen bij de huidige leidsters.

Ook zong hij vorige week een paar regels van een liedje dat wij niet kennen, over een olifantje in het bos. Hij wist niet hoe het verder ging. Ons kind heeft een eigen leven, dacht ik half geschokt. Al snel had ik het liedje te pakken op internet en toen heb ik het voor hem afgespeeld. Meezingen mocht ik niet (meezingen mag bijna nooit van Jonas, dat vind ik heel jammer want dat wil ik zo graag).

Bij Jonas komen op dit moment zijn laatste melkkiezen door. Dat zorgt voor wat lichamelijk ongemak en verminderde eetlust, maar zijn humeur is er bijzonder goed onder. Kijk hem lekker hangen met z’n peeps.

Jonas kent heel veel letters en cijfers en groenten en fruit en kleuren. Die leert hij uit zijn boeken (op commando voorgelezen). De vrienden van Sesamstraat slijpen het alfabet en de cijfers er op een triljoen manieren in. Jonas vindt het leuk om te leren en hij wijst zelf letters en cijfers aan op straat. Wat mij betreft hoeft hij dit nog helemaal niet te kunnen, maar dit soort kennis zoekt hij zelf op. Het enige dat ik me heb voorgenomen is om hem ooit het alfabet ook achterstevoren te leren, dat lijkt me zo handig, al weet ik nog niet waarvoor.

Elke ochtend na het opstaan, verschonen en aankleden zetten we Jonas op de grond en dan stuift hij de kamer in, hij rént de dag tegemoet, vaak letterlijk met open armen. Het speelgoed wordt begroet (waaronder zijn zusje). Hij gaat dan veel praten, meestal worden de nieuwste aanwinsten (woorden) geoefend.