Het valt ons op dat kinderen met verbluffende nauwkeurigheid ongeveer even oude kinderen uit een zwerm kinderen kunnen filteren. Als Jonas samen gaat spelen met een ander kind in de speeltuin of de kinderboerderij, vragen we soms aan de ouders wat de leeftijd is van het andere kind. Dan blijkt dat hoe dichter dit Jonas’ eigen leeftijd benadert, hoe interessanter de kinderen elkaar vinden. Dit luistert nauw; hoe meer maanden verschil, hoe minder groot de aantrekkingskracht is, de afname is vrij drastisch. Het levert volgens mij een prachtige normaalverdeling op met een kleine spreiding. Misschien scheef naar rechts, want oudere kinderen zijn aantrekkelijker dan jongere. Waaraan zouden kinderen dit zo goed kunnen zien?

Wat ik steeds vergeet te melden: we zijn al weken in het bezit van een geweldige bakfiets! Hiermee is mijn Amstermama-uniform compleet: Bugaboo, Birkenstocks en Bakfiets, dat is de standaard uitrusting in de Watergraafsmeer.

Ik ben dolblij met ons luxe Vervoermiddel (zoals onze buurvrouw het plechtig noemde), nu kunnen we Jonas en Hannah fietsend vervoeren. Elke dag ga ik samen met Jonas en Hannah in Maxicosi op pad. Jonas vindt het leuk, maar ook heel gewoon. Of beter gezegd: alle nieuwe dingen zijn voor Jonas even bijzonder. Ook de tassen met weekboodschappen passen er met één brede zwaai in. Het scheelt veel kilometers met de auto, wel zo fijn.

Dit weekend hebben we met Frans en Beppechien en de kinderen gepicknickt in park Frankendael. Alex en Jonas hebben alle eten en drinken met de bakfiets vervoerd naar de picknickplek. Eenmaal in het park hebben we een mooi plaatsje gevonden.

Daarna werd het toch niet helemaal de Bona-reclame die ik stiekem in gedachten had: het was een gezellig slagveld van wegrennende kinderen, zanderige handjes & voetjes, vallende bordjes & bekers, wespen, 4 poepluiers, welgemikte ballen, enge slootjes, ogen in je rug, etc. Eenmaal thuis waren we bekaf van het koken en zeulen en opletten, én hadden we onze vrienden nog niet echt veel gesproken. Dat buiten-eten pakken we de volgende keer dus handiger aan, bijvoorbeeld met haalpatat en omkoopijs in onze Bussumse achtertuin!

Ons leven kent momenteel zo zijn routines. Daarom hier opnieuw kinderboerderijnieuws. Gisteren kwamen we daar Leonoor en haar zus Ellemijn tegen. Naast zijn matties Linus, Rugter en Joshua is Leonoor Jonas’ dikke vriendin op de crèche. Ze greep Jonas onmiddellijk bij de hand en ze gingen samen alles bekijken.

Al toen Jonas heel klein was wilde Leonoor hem voortdurend kusjes geven en de leidsters moesten vaak voorkomen dat ze bovenop hem ging zitten en hem letterlijk smoorde in liefde (ze is groter en sterker dan Jonas).

Verder die dag:
Een tête à tête met Dirkje

Ernstige overpeinzingen op vervoermiddelen allerlei:


En een klein, blij Purkie:

Kort shownieuws: Hannah kan zich zelfstandig van haar rug op haar buik draaien! Terugdraaien lukt nog niet, daarvoor roept ze hulp in van haar ouders.

Van de week hebben we Hannah voor het eerst gebaad in de Tummytub.
Zie hier de reportage:

We gaan regelmatig naar de kinderboerderij hier in de buurt. Jonas weet inmiddels precies wat hij daar allemaal kan doen. De kinderboerderij kent veel vaste bezoekers, onder wie Lucas en zijn ouders. Jonas is een maand jonger dan Lucas en als ze elkaar zien dan rennen ze onmiddellijk op elkaar af. Ze draven vervolgens samen het terrein over, van de pauwen naar de cavia’s via de eenden.

Als je het je leuk lijkt om acht cavia’s tegelijk een meter de lucht in te zien springen moet je ook eens meegaan.

In het begin had Jonas vooral oog voor het speeltuig, nu krijgt hij ook steeds meer interesse voor de dieren. Vooral de varkens Bonny en Dirkje hebben zijn speciale belangstelling.

Voor het eerst in de buikdrager.

Je zou het misschien niet zeggen als je Jonas zo ziet:

hoewel, als je hem zo ziet misschien al een beetje meer:

Jonas is in zijn terrible twos aangeland. Dat wil zeggen dat Jonas ondeugender en dwarser is dan we van hem gewend waren. Hij klimt, valt, gilt, springt, weigert te eten, weigert te drinken, weigert te komen, verstopt dingen, smijt met dingen, spuugt op dingen (waaronder ouders), slaat met dingen op andere dingen.

Vandaag op de crèche moest hij voor het eerst op de gang staan (10 seconden). Samen met zijn partner in crime Rutger (Rugter voor Kinderhonk-intimi). Een beetje Amsterdamse ouder gaat dan op hoge poten naar de crèche om tegen de leidsters te bulderen ‘Dat doet ons kind niet!’. Maar na de slaapzaalscène van vorige week weet ik beter.

Als Jonas op bed ligt moeten we samen heel hard lachen om al zijn fratsen. Maar op het moment zelf kan het er fel aan toe gaan.

Tegelijkertijd is Jonas nu heel verlegen bij nieuwe mensen en in nieuwe situaties en gaat hij soms weer hartverscheurend huilen bij het afscheid op de crèche.

Deze week is Hannah begonnen met wennen op de crèche. Dinsdag is ze twee uurtjes gebleven. Eén uur met mij erbij en één uur alleen. Ik vind het weer wennen om ons kind achter te laten, ook al is het de tweede keer dat we dit meemaken.

Vandaag is Hannah vier uur geweest. Ze had deze keer moeite om in slaap te komen en ze had daarbij gehuild. Pfff, voor mijn door hormonen vertroebelde brein reden genoeg om voorgoed van het hele crècheplan af te zien. Thuis heeft Hannah goed gegeten en daarna lag ze in haar bedje te lachen en kletsen tot ze in slaap viel.

Maar goed, Jonas is nu zeer op zijn gemak op de creche dus dat is helemaal goed gekomen. Sterker nog; terwijl ik Hannah ophaalde hoorde ik live hoe Jonas de slaapzaal op stelten zette. Hij was verschrikkelijk aan het keten. Met zijn gekwetter hield hij alle andere kindjes uit hun middagslaap. *schaam*

kleine APEKOP!

Een aantal principes van verstoppertje beginnen langzaam door te dringen tot Jonas. Niet het zoeken vindt hij het leukst, maar de voorbereidende handelingen:
J: ‘…*mompel*.. ses… nege… tien, IK KOM!’*
Daarna gaat Jonas gierend en gillend op zoek naar zijn ouders, die verstopt zitten en daarbij allerlei ledematen laten uitsteken. Soms helpt één van ons hem om de ander te zoeken om zijn kans op succes nog te vergroten.

*op Jonas’ allerhardst uitgeschreeuwd met kloppende adertjes in zijn nek.