Woensdagmiddag vertrok Jonas huilend naar zwemles. Ik moest me echt even vermannen om hem toch het bad in te sturen, ongeveer zoals je een flinke pleister met één ferme ruk verwijdert. Voor mijn geestesoog verscheen de film van Bert Haanstra gemengd met mijn eigen zwemtraumaatjes (ik ben eens snikkend: ‘Pa-ha-pa je mag hier niet op je schoe-hoe-nen’, in mijn groene papegaaienbikini van C&A, aan één armpje meegetroond door mijn vader en afgeleverd aan de rand van het beginnersbad waar ik al een jaar lang twee maal per week vruchteloos in de rondte tobde. Daar werd ik opgewacht door een matig empathische zwemjuf (M?/V?) die me schijnbaar een spoedige verdrinkingsdood in wenste te blaffen. Er is intussen wel iets veranderd: er zijn leukere hulpstukken van schuimrubber bij gekomen, sinds Bert Haanstra’s film is het water verwarmd en sinds mijn papegaaienbikini zijn de zwemjuffen en -meesters toeschietelijker geworden, al blijft de akoestiek ter plaatse wel de pest voor nuances in het stemgeluid, maar ik dwaal af).

Na afloop van zwemles kwam Jonas als eerste de kleedkamer in, met zijn arm vooruit gestoken. Om zijn pols een geel rubber bandje: het bewijs dat hij naar badje 2 mag! Jonas was apetrots op zijn bevordering, en Hannah en ik hebben heb uitgebreid geprezen. Vervolgens heeft Jonas zijn promotie gevierd met een vrije slag in de snoepautomaat. (Maltesers zijn het geworden)