Zaterdagochtend toen ik beneden kwam speelde Jonas al tevreden in de kamer. Hij had dikke sokkken aangetrokken en een vest, hij had alle lichten zelf aan gedaan en hij had de tafel alvast gedekt (dat wil zeggen hij had placemats, borden, bekers en rietjes neergezet voor zichzelf en voor Hannah).

Toen ik de rest van het ontbijt ging klaarzetten viel mijn oog op ons boodschappenlijstje, een whiteboard in de keuken. Daar stond op:

juist ja, spruitjes! (‘spret’)
Dat had Jonas helemaal zelf bedacht en gespeld.

Kennelijk had Jonas door hoe mooi Alex en ik het vonden, want de volgende ochtend stond er bij geschreven:

precies, spinazie!

Het idee komt helemaal uit hemzelf. Ik vraag me wel af waarom hij juist twee door hem verafschuwde groenten op het boodschappenlijstje heeft gezet, maar op die vraag heb ik nog geen antwoord gekregen.